Μια κρίσιμη παιδαγωγική συμβουλή απευθυνόμενη σε γονείς παιδιών νηπιαγωγείου - δημοτικού: Από τον παιδαγωγό και συγγραφέα Γιώργο Στόγια

Σαφές και περιεκτικό: Μόνο τέτοιο οφείλει να είναι ένα κείμενο συμβουλευτικού χαρακτήρα που απευθύνεται σε γονείς (της Κύπρου) και αφορά την “πολύτιμη” σχέση με τα παιδιά τους. Και μόνο οι άνθρωποι – καθαρές και από μέρους μας οι κουβέντες – που είναι σε βάθος εξοικειωμένοι με τις θεμελιώδεις παιδαγωγικές αρχές είναι σε θέση να γράφουν και υπογράφουν τέτοια κείμενα.

Συμβουλή για γονείς παιδιών νηπιαγωγείου-δημοτικού που ανησυχούν και θυμώνουν σχετικά με τις βλακείες που λένε αρκετοί εκπαιδευτικοί στο σχολείο περί έθνους, θρησκείας, φύλου ή όποιου άλλου ιδεολογικού/ταυτοτικού ζητήματος θεωρούν μεγάλης σημασίας, υπογεγραμμένη από τον παιδαγωγό και συγγραφέα Γιώργο Στόγια. Την αλιεύσαμε στο διαδίκτυο (στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) και με την άδειά του την αναδημοσιεύσουμε:

Τα παιδιά μπερδεύονται όταν ακούν τους γονείς τους να καταφέρονται ενάντια στο σχολείο και στα ενήλικα πρόσωπα στα οποία έχουν κληθεί να επενδύσουν εκεί. Το συναίσθημα ενός γονιού απέναντι στην προοπτική του να εκτεθεί το παιδί του στο δηλητήριο π.χ. του εθνικισμού ή του θρησκοληπτικού ανορθολογισμού μπορεί να είναι ισχυρό, το ίδιο το παιδί όμως δεν γνωρίζει πώς να το διαχειριστεί, τι να το κάνει. Τα παιδιά σας δεν είναι υποχρεωμένα να σηκώσουν το βάρος των δικών σας ιδεών, όσο όμορφες, γενναίες ή προοδευτικές θεωρείτε ότι είναι αυτές. Θα επωμισθούν, αν το θελήσουν, με δική τους (σχετικά) επιλογή, το βάρος των δικών τους ιδεών, όταν τις διαμορφώσουν, με το πέρασμα του χρόνου, Πιο απλά, μην παθαίνετε πανικό αν το παιδί σας π.χ. απαγγείλει μισαλλόδοξους στίχους σε μια γιορτή, ή παραγγείλει σουβλάκια στην εκδρομή ενώ είστε βίγκαν. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι δύσκολο, αλλά μην το βγάλετε πάνω στο παιδί σας. Μπορεί εσείς στιγμιαία να νιώσετε ανακουφισμένοι, το μόνο όμως που θα έχετε πετύχει είναι να δώσετε πίεση στο παιδί σας την οποία δεν ζήτησε και δεν έχει ανάγκη.

Το ξέρω ότι όλα ακούγονται εξόχως συντηρητικά. Δηλαδή, ως γονείς, οφείλετε να δεχόσαστε αδιαμαρτύρητα όλα εκείνα που κάνουν τη συνείδησή σας να εξεγείρεται; Όχι βέβαια. Πρέπει όμως να είστε ικανοί να ξεχωρίζετε την αντίδρασή σας απέναντι στα παιδιά και απέναντι στους υπεύθυνους ενηλίκους. Να ξεχωρίζετε, όσο αυτό είναι ανθρωπίνως δυνατό, τον γονεϊκό σας ρόλο από τη δράση σας ως πολιτικά υποκείμενα.

Εννοείται ότι απέναντι στα παιδιά δεν πρέπει να υποκρίνεστε για το ποιοι είστε και το τι πιστεύετε. Δεν έχει νόημα να τους πείτε ψέματα, καθώς σας μαθαίνουν καθημερινά μέσα από τη συνολική σας παρουσία, στο σπίτι και στο κομμάτι της κοινωνικής ζωής που μοιράζεστε. Χρειάζεται όμως να διατηρήσετε ένα στοιχείο απόστασης, ένα στοιχείο ελευθερίας, ανάμεσα στις ιδέες σας και στα παιδιά σας. Για να το κάνετε αυτό απαιτείται πολύ χιούμορ και καθόλου φανατισμός. Αν εσείς δεν είστε σίγουροι με αυτά που πιστεύετε, μην βασανίσετε άλλους για αυτό, βασανίστε τον εαυτό σας.

Απέναντι στο σχολείο, εννοείται, πάλι, ότι έχετε δικαίωμα να προσπαθήσετε να επηρεάσετε το αναλυτικό του πρόγραμμα, φανερό και κρυφό, όπως επίσης και τη διδακτική καθημερινότητα, σε μικρό-επίπεδο (μόνος σας συζητώντας τους προβληματισμούς σας με τον εκπαιδευτικό αν τον βλέπετε ότι είναι διαθέσιμος, ή ασκώντας πίεση και καταθέτοντας προτάσεις μαζί με άλλους γονείς), είτε στο επίπεδο της κοινωνίας με τη δράση σας, στην κατεύθυνση της αλλαγής εκπαιδευτικής πολιτικής.

Τα παιδιά που οι γονείς τους επιθυμούν να είναι εντελώς "καθαροί" και ανατρεπτικοί είναι άτυχα.

*Υστερόγραφο (δικό μας): Όσοι ενδεχομένως αναρωτιέστε αν συνυπογράφουμε τα παραπάνω, είτε διόλου δεν μας ξέρετε είτε αρκείστε να (θέλετε να) νομίζετε ότι μας ξέρετε. Προφανώς και συνυπογράφουμε 100% αυτά που μόλις διαβάσατε, προφανώς και συνυπογράφουμε όσα (λίγα) σε αυτό το blog επιλέγουμε να αναδημοσιεύσουμε. Προφανώς και συνυπογράφουμε όσα φωτίζουν την διαφορά ανάμεσα σε αυτό που μοιάζει να είναι και σε αυτό που πράγματι είναι προοδευτικό, όσα πράγματι (εκτιμάμε ότι) υπηρετούν στο βάθος της την τέχνη της δημιουργικής αμφισβήτησης.