Κάθε φεγγάρι ομολογεί (Άξιον Εστί) : Δίνε δωρεάν τον χρόνο αν θες να σου μείνει λίγη αξιοπρέπεια...

Πέντε λεπτά τον χάσαμε από τα μάτια μας αυτό ήταν. Το Άξιον Εστί έγινε χίλια κομμάτια, δεξιά αριστερά σκορπισμένα, πάει τελείωσε…

Ούγκι γιατί; Αταξία! Δεν τρώμε τα βιβλία Ούγκι. Ποτέ. Ποτέ ξανά…

Δεν είχε νόημα η επιμονή στο μάλωμα, να του ληστέψουμε τον χρόνο με απειλές,  μέσα μας του δίναμε δίκαιο. Αυτή η άθλια σκόνη που μέρες τώρα κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα τον κρατάει μαντρωμένο μέσα στο σπίτι, η σχετική συμβουλή του κτηνίατρου είναι κατηγορηματική. Καθόλου έξω! Μέσα λοιπόν, συνέχεια μέσα, και άντε να είναι το βλέμμα διαρκώς πάνω του καρφωμένο. Δε γίνεται. Και άντε να γλιτώσει και το Άξιον Εστί – έτσι τραγανιστό, ολιγοσέλιδο, ηδονικό που είναι – αυτό και αν δεν γίνεται. Όπως και (δεν) έγινε.

Μια και μόνη σελίδα παρέμεινε άθικτη. Μα και αυτή τι να μας κάνει μονάχη της, δεν διαβάζεται μια σελίδα μονάχη, και αν δε διαβάζεται είναι σα να μην υπάρχει, και αφού είναι σα να μην υπάρχει στα κομμάτια να πάει και ας είναι και άθικτη. Έτοιμη λοιπόν, αυτό είναι το σωστό, για τα σκουπίδια πριν πέσει το φως του φεγγαριού.  

-Κρίμα. Αχ τι κρίμα…

-Τι θέλεις να κάνουμε;

-Δεν ξέρω. Όμως το αγαπούσα αυτό το βιβλίο…

-Τι να κάνουμε; Να κρατήσουμε αυτή τη μια σελίδα να μας το θυμίζει;

Ματιά στη σελίδα, η τελευταία μάλλον ειρωνική φράση ήταν αυτή που την προκάλεσε. ΚΑΘΕ ΦΕΓΓΑΡΙ ΟΜΟΛΟΓΕΙ, η Μαρία Νεφέλη ξεδιπλώνει σε λέξεις την ομολογία του…

-Καλή ιδέα. Ας την κρατήσουμε…

Κάθε φεγγάρι ομολογεί και μέσα στα δέντρα κρύβεται μην και το καταλάβεις/ έχεις ανακατώσεις τόσο τους καιρούς που μήτε ο ίδιος ξέρεις από πού το μήνυμα θα λάβεις.

Εσύ είσαι ο ένας απ’ αυτούς που του έδωσαν χαρτί μεγάλο για να γράψει και δεν έστερξε την πένα του να πιάσει/ που του ήρθε η τύχη σαν λακκάκι μέσα στο μάγουλο και που δεν είπε να χαμογελάσει.

Εσύ είσαι αυτός που του έριξαν το δίχτυ μέσα στο λουτρό να τον σκοτώσουν μα κρατάει μέσα στο βασίλειό του ακόμη/ που σπρώχνει την αγάπη απ’ το παράθυρο κι ύστερα κλαίγεται και λέει ότι τον αδικούν οι νόμοι.

Κάθε φεγγάρι ομολογεί κι εσύ κάνεις  πως τάχα δεν καταλαβαίνεις./ Ξέρεις ότι φορείς τον ήλιο – και ότι πριν εκείνο κατεβεί εσύ ανεβαίνεις.

-Μα. Βγαίνει νόημα χωρίς τα πριν; Τι θα καταλαβαίνουμε, τι θα θυμόμαστε έτσι ξεκάρφωτα;

-Άκου. Πρόσεξε τι λέει: "Θάρρος. Τώρα. Την ηδονή να σώσω καν Θεέ μου. Δώσε μου το εγχειρίδιο."

Ήταν ο Αντιφωνητής από την αμέσως προηγούμενη σελίδα, από ότι τέλος πάντων είχε από αυτή απομείνει, στα τελειώματά της. Δεν ήταν δύσκολο να εντοπιστεί, ήταν παραδίπλα σε αυτή που διασώθηκε άθικτη. Όταν τα δόντια ακονίζονται πάνε σελίδα με τη σελίδα, ακολουθούν μια τάξη πραγμάτων. 

-Μα. Ούτε τώρα βγαίνει όπως πρέπει το νόημα. Ένα μήνυμα, μια περιεκτική διατύπωση χρειάζεται για να μπορούμε να διαβάζουμε και να θυμόμαστε…

Μετά την ομολογία του φεγγαριού, στην ίδια σωσμένη σελίδα τρία περιθώρια παρακάτω το απόφθεγμα:

Δίνε δωρεάν τον χρόνο αν θες να σου μείνει λίγη αξιοπρέπεια…