Η μοναδική περί αλτρουισμού Κυπριακή εκδοχή, χριστιανόπουλα και μη προσφυγόπουλα και/ή μετανάστες, συν μια ματιά στο (μείζον) Κυπριακό πρόβλημα

Για το μέλλον των παιδιών μας! Με τεράστια απόσταση από την δεύτερη η πλέον αγαπημένη φράση στην κυπριακή δημόσια συζήτηση. Ελάχιστα είναι τα δημόσια γραπτά ή οι δημόσιες δηλώσεις όπου η αγαπημένη φράση – σήμα κατατεθέν θα (τολμήσει να) απουσιάσει. Φράση δηλωτική (τι άλλο;) ενός υπέρμετρου αλτρουισμού που μοιάζει να ξεχειλίζει στο Κυπριακό συλλογικό ασυνείδητο. Κανείς δεν κάνει τίποτε αποκλειστικά για τον εαυτό του, τίποτε αποκλειστικά για το συμφέρον του, τίποτε αποκλειστικά για το “τώρα”, όλα μα όλα γίνονται “για την πατρίδα που θα παραδώσουμε στις επόμενες γενεές”. Για τα παιδιά μας!

Με τέτοιο περίσσευμα αλτρουισμού, αποδεδειγμένο από τις δημόσιες γραφές και δηλώσεις χρόνων πολλών, θα αναμενόταν αν μη τι άλλο να εκφραστεί και μια κάποια δόση κατανόησης για πολλές χιλιάδες ανθρώπους που αποδεδειγμένα πλέον στις μέρες μας εκθέτουν στα όρια την ζωή τους ώστε να υπάρξει ένα παράθυρο ελπίδας για το “μέλλον των παιδιών τους”. Για τους χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες που δεν ισχυρίζονται ότι “δίνουν και τη ζωή τους για το μέλλον των παιδιών τους”, αλλά το κάνανε και το κάνουνε, το ζήσανε και το ζούνε.  Όλα και “όλα για όλα” για το μέλλον των παιδιών τους, και λέγοντας όλα εννοούμε πράγματι όλα, η ζωή στο μεταίχμιο, χιλιάδες ζωές στοιβαγμένες σε λίγα τετραγωνικά λάστιχου πλεούμενου στη μέση του “πουθενά” απλώς να πηγαίνουν, να φεύγουν. Nα φεύγουν και να υπομένουν, αντλώντας δύναμη από την υπέρτατη ανάγκη.

Σε μια χώρα, με τέτοιο (αποδεδειγμένο) περίσσευμα αλτρουισμού όπως η Κύπρος, σε μια κοινωνία, με τέτοιο (αποδεδειγμένο) περίσσευμα αλτρουισμού όπως η Κυπριακή, η δήλωση του αρμοδίου για τα εσωτερικά θέματα υπουργού περί προτίμησης φιλοξενίας προσφύγων με χριστιανικό θρήσκευμα, την στιγμή μάλιστα που έγινε, θα έπρεπε να συνεπάγεται την άμεση απομάκρυνσή του από την θέση ευθύνης του. Πόσο μάλλον όταν η χώρα που από θέση ευθύνης εκπροσωπεί, η κοινωνία της, φέρεται να εμπνέεται τους καιρούς που διανύουμε από την προοπτική επανένωσης με τμήμα της επί χρόνια κατεχόμενο όπου κυριαρχεί διαφορετικός αυτής θρησκευτικός προσανατολισμός. Τίποτε τέτοιο δεν έγινε. Η περί προτίμησης σε ομοθρήσκους πρόσφυγες, στην καλύτερη περίπτωση αντιμετωπίστηκε ως το ατυχές “σχόλιο της εβδομάδας”. Προσφέροντας την εύκολη δυνατότητα σε κάποιους “προοδευτικούς” να την χρησιμοποιήσουν για να διατυμπανίσουν μέσω αυτής την προοδευτικότητά τους. Καμία μα καμία προσπάθεια από κανέναν μα κανέναν ώστε να ασκηθεί πίεση προς την κατεύθυνση απόδοσης των αυτονόητων επιπτώσεων. Ακόμα πιο συγκεκριμένα: Καμία μα καμία προσπάθεια ώστε να διατυπωθεί με την ένταση που θα της έπρεπε η απαίτηση απόδοσης των επιπτώσεων (άμεση απομάκρυνση) προς το ένα και μοναδικό πρόσωπο που μπορεί αρμοδίως να την ικανοποιήσει.

Καλοπροαίρετα αποδεχόμενοι ότι η Κυπριακή εκδοχή υπέρμετρου αλτρουισμού – “τίποτε για εμάς, όλα για τα παιδιά μας” -  από κάποιους καθυστερημένους κοινωνικά θύλακες ερμηνεύεται υπό τον περιορισμό του “ομόθρησκου”, εξίσου καλοπροαίρετα αναρωτιόμαστε (και ρωτάμε) τι διάολο συμβαίνει με τους άλλους. Όλους αυτούς και αυτές (φορείς και πρόσωπα) που είναι λογικά αδύνατο να μην κατανοούν ότι η δήλωση του Κύπριου υπουργού εσωτερικών προσβάλλει μετωπικά την χώρα του, την κοινωνία της, παρουσιάζοντάς την ως a-priori και ανεπιστρεπτί καθυστερημένη που αδυνατεί έστω εν δυνάμει να “υποθέσει και διεκδικήσει εαυτόν” με όρους σύγχρονης ανοικτής κοινωνίας.

Όλοι αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι (αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, φιλελεύθεροι) – αναρωτιόμαστε και ρωτάμε - οι οποίοι καθένας από τον δικό του μικρόκοσμο  - πολιτικό, συνδικαλιστικό, εκπαιδευτικό, καλλιτεχνικό, κινηματικό – δίνουν αγώνα καθημερινά προς την συγκεκριμένη κατεύθυνση (του στοιχειώδους εκσυγχρονισμού της Κυπριακής κοινωνίας, της απαλλαγής της από χαρακτηριστικά καθυστέρησης), τι διάολο, δεν προσβάλλονται; Τόσο μα τόσο μεγάλο, διάολε, το Κυπριακό περίσσευμα αλτρουισμού, τόσο μα τόσο μοναδικό και ιδιαίτερο, ώστε τα πάντα εντός μικρόκοσμου να είναι αντιληπτά ως “κακή στιγμή”, ώστε τίποτε να μη μετριέται με τις επιπτώσεις του; Περιλαμβανομένων των αυτονόητων που παγκοσμίως ορίζουν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο μπρος και το πίσω, την πρόοδο και τη καθυστέρηση;

Πιθανώς να είναι έτσι, πιθανώς να έχει βάση και η άποψη που “θέλει” τα κρίσιμα θέματα που αφορούν την απαλλαγή της Κυπριακής κοινωνίας από τα χαρακτηριστικά καθυστέρησης να “παίρνουν σειρά” μετά την – αν και όποτε υπάρξει – λύση του “Κυπριακού”. Αναρωτιόμαστε (και ρωτάμε) μήπως αυτά τα χαρακτηριστικά στον βαθμό που δεν αντιμετωπίζονται και/ή αγνοούνται με πρόσχημα την "πρωτοκαθεδρία" του Κυπριακού προβλήματος είναι εντέλει και αυτά που το έχουν ορίσει (το πρόβλημα) και εξακολουθούν να το ορίζουν. Δεδομένου ότι κάθε πρόβλημα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο τρόπος που ορίζεται σας παρακαλούμε να σκεφτείτε τόσο το τελευταίο ερώτημα όσο και αυτό που εξ’ αυτού προκύπτει: Οπότε … ποιά λύση;