Άλλο Γιάννης και άλλο (;) Γιάνης, άλλο "θεωρία - πράξη" και άλλο "αφήγημα - εξουσία", και άλλα - λίαν συντόμως - πολλά, πάρα πολλά ...

Απολαύστε διανόηση:

Μικρο-μακρο-ζητήματα καθώς και μετα-ανα-στοχασμοί θολώνουν την ανάλυση της κοινωνικής πραγματικότητας και οδηγούν σε παιγνιώδεις ορθολογισμούς τύπου “δίλημμα του φυλακισμένου” έξω από ιστορικοπολιτισμικά πλαίσια (ουτοπικοί ορθολογισμοί).

Ας κάνουμε ένα διάλλειμα στην “απόλαυση” για να διαγνώσουμε μέσα από τις γραμμές της κάτι το ενδιαφέρον για τα “τρέχοντα”. Το γραπτό είναι τεσσάρων χρόνων (2012), υπογράφεται από τον καθηγητή Γιάννη Πανούση. Μέσω αυτού, υποθέτουμε ότι μπορείτε να διαγνώσετε το υπόβαθρο της γνώμης του πρώην υπουργού (κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ)  για τον μέγα εραστή της θεωρίας παιγνίων ομόλογό του (άλλος μεγάλος διανοούμενος αυτός) υπουργό επί των οικονομικών. 

Τέρμα το διάλλειμα, επιστροφή στην απόλαυση:

 Δεν πρέπει η κοινωνιολογία να αφήσει την κρίση νομιμοποίησης να μετατρέψει το επιστημονικό της πεδίο σε απλό αφήγημα ή σε πολιτική σκιά. Άρα πρέπει να ανοίγεται όλο και περισσότερο σε ζητήματα διεύρυνσης της κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι κοινωνικοί λειτουργοί δεν είναι πολιτικοί φιλόσοφοι αλλά οι κριτικά ενταγμένοι επιστήμονες στην πραγμάτωση μιας (περισσότερο) δίκαιης κοινωνίας. Πρέπει να παραδίδουν καθημερινά μαθήματα ελευθερίας.

Και σε κάποιο άλλο σημείο…

     

Η διαφωνία/διαμάχη για το αν οι κοινωνιολόγοι είναι θεωρητικοί και επιστημονικοί ερευνητές και όχι κοινωνικοί μεταρρυθμιστές οι οποίοι – μέσω της κοινωνικής εργασίας – θα παρεμβαίνουν θετικά στις υπάρχουσες ανισότητες δεν έχει θέση στον 21^ο αιώνα. Η έννοια και η πολυπλοκότητα της ανθρωπο-κοινωνιολογικής αντίληψης υπερβαίνει την “ερωτηματολογική κοινωνιολογία” και συνδυάζει επιστημονική και αποστολική πρόκληση της κοινωνίας ως unitas multiplex.

*Στις καθυστερημένες κοινωνίες όπως η νεοελληνική, βασικό/δομικό χαρακτηριστικό των κατά συνθήκη διανοουμένων/ ακαδημαϊκών είναι η βαθιά εξαρτημένη σχέση του “είναι” τους με το “είναι” της εξουσίας. Το δίπολο θεωρία – πράξη, όπως αυτό είναι απελευθερωτικά αντιληπτό στον ελεύθερο νου, στον νεοελληνικό κατά συνθήκη ακαδημαϊκό που διαρκώς (τείνει να) αναζητεί την εξουσιαστική δικαίωση είναι αυτό-δεμευτικά "αντιληπτό" ως αφήγημα – εξουσία. Εξ’ ου και οι ατελείωτοι παιγνιώδεις συμβιβασμοί “επί του πρακτέου” τείνουν πάντα να είναι “εντός του”  αντιληπτοί – και έτσι να αποδίδονται/ αφηγούνται – ως κομμάτια μιας ατελείωτης φανταστικής σύγκρουσης “επί του θεωρητικού”. Αναλυτικότερα επ’ αυτού στο “Εγκώμιο”, πριν το τέλος της χρονιάς, παρέα με αληθώς σοφούς ανθρώπους, αληθώς αντί-εξουσιαστές όπως όλοι οι αληθώς σοφοί. Προσεγγίζοντας όχι μόνο το σχετικά “εύκολο” – τι είναι - αλλά και το πράγματι “δύσκολο” – τι σημαίνει – καθυστερημένη κοινωνία (και) μέσα από τις φερόμενες ως "κορυφές" της. Λίγη υπομονή ακόμα.