Σοκ και δέος (κάτι σαν τον μαγικό κόσμο του NBA): Ένας Έλληνας νυν πρωθυπουργός, ένας πάλαι ποτέ πλανητάρχης, μια Ηρωίδα (της σύγχρονης Κυπριακής λογοτεχνίας) με αναπηρία και ένα κλοπιμαίο "ιδανικό" που πρέπει το ταχύτερο να μας επιστραφεί...

Σοκ και δέος! Το πολυσέλιδο – κάπου πεντακόσιες και βάλε – “αφήγημα” δικαίωνε έναντι μας τον νεαρό “σοφό” φίλο. Ο οποίος, επέμενε επί χρόνια να ισχυρίζεται ότι αν επιδιώκαμε κάποια στιγμή στη ζωή μας να γράφαμε την απόλυτη αντιδραστική αρλούμπα, το καλύτερο δυνατό παράδειγμα προς αποφυγή, την αρτιότερη δυνατή σύνθεση όλων των διαθέσιμων στερεοτύπων, στα σίγουρα ΔΕΝ θα τα καταφέρναμε. Όσο και αν το προσπαθούσαμε, όσο και αν ενεργοποιούσαμε το όποιο ταλέντο μας στη διαστροφή, το αποτέλεσμα θα υπολειπόταν και μάλιστα κατά πολύ από το “ιδανικό”. Η επίτευξη του τελευταίου – επέμενε ο νεαρός “σοφός” φίλος – προϋπόθετε να το έχεις μέσα σου, συμπληρώνοντας ότι “άλλο το επιτηδευμένο άλλο το αυθεντικό”…

Ήτανε, λέει, κάπου στην Κύπρο μια δεκαοκτάχρονη πανέμορφη κοπέλα, η οποία ζούσε άστατη ζωή με άστατους φίλους όπως οι περισσότερες πανέμορφες της ηλικίας της. Όμως ο Θεός, λέει, την τιμώρησε για την άστατη ζωή της, και μετά από ένα “αυτοκινητιστικό” υπαίτιος του οποίου ήταν ο πανέμορφος boy friend της την υποχρέωσε “να καθηλωθεί μέχρι να πεθάνει σε ένα αναπηρικό καρότσι”.

Η επαφή της κοπέλας με θεοσεβούμενες νοσοκόμες στο νοσοκομείο όπου έκανε την αποκατάστασή της αποδείχτηκε λυτρωτική, η σοφία του θεού την πλημμύρισε. Εξαιτίας αυτής της πλημμυρίδας σοφίας, τα άρθρα που έκτοτε άρχισε να γράφει για λογαριασμό μεγάλης (;) Κυπριακής εφημερίδας ήταν όλα τους – ένα προς ένα – ιδιοφυή! Τόσο ιδιοφυή διάολε που διαβάζονταν και εκτός Κυπριακών συνόρων, αλλάζοντας τις κοινωνικές αντιλήψεις περί αναπηρίας στον κόσμο ολάκερο. Στην ηθική ανταμοιβή που η παγκόσμια αναγνώριση σήμανε για την “μισό άνθρωπο, κακόμοιρη κοπέλα” προστέθηκε και η γήινη γυναικεία: την ερωτεύθηκε ο πιο όμορφος άντρας της Κύπρου, διακεκριμένος μάλιστα καλαθοσφαιριστής – ο πρώτος στην ιστορία Κύπριος - στον “μαγικό κόσμο” του NBA!! Έγινε εντέλει και μητέρα ο “μισός άνθρωπος”, σε αντίθεση με παιδική της φίλη που εκμεταλλευόμενη το “κακό” της αναπηρίας έσπευσε να της “κλέψει” τον πανέμορφο παλιό boy friend, και η οποία ποτέ δεν μπόρεσε να κάνει παιδί. Διότι, ως γνωστόν, όλα εδώ πληρώνονται…

Εν πάση περιπτώσει, η παγκόσμια αναγνώριση της ιδιοφυίας της καθηλωμένης σε αναπηρικό καροτσάκι κοπέλας συναντήθηκε με μια σπουδαία στιγμή κορύφωσης, τέτοιας κορύφωσης που και η ίδια δυσκολεύτηκε όταν συνέβηκε να το πιστέψει. Ανάμεσα στους ορκισμένους θαυμαστές της, ήτανε λέει – η αφήγηση – και ο τότε πλανητάρχης Μπιλ Κλίντον, ο οποίος συγκλονισμένος από τα άρθρα της που διάβαζε (με την βοήθεια μεταφραστή εννοείται) στην Κυπριακή εφημερίδα την προσκάλεσε για να την γνωρίσει από κοντά και να την τιμήσει στον Λευκό Οίκο. Πήγε η κοπέλα, τι άλλο να κάνει, σε αυτού του τύπου τις προσκλήσεις – από ολόκληρο πλανητάρχη! – δυνατότητα άρνησης δεν προσφέρεται. Και, κατόπιν όλων αυτών και κάμποσων άλλων λίγο πολύ αντίστοιχων, ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Στην εικόνα του παγκόσμια αναγνωρισμένου πλέον Έλληνα πρωθυπουργού απέναντι στον πάλαι ποτέ πλανητάρχη Κλίντον, μάλιστα δε εντός τειχών του Ιδρύματος του τελευταίου, ο νους μας “έτρεξε” αμέσως στο ιδανικό ανοσιούργημα που περιληπτικά σας αποδώσαμε. Όμως, αναζητώντας το αγωνιωδώς στη βιβλιοθήκη του Εγκώμιου Πολιτιστικού Κέντρου – μη ρωτάτε πώς το προμηθευτήκαμε, χρεώστε το στο μερίδιο διαστροφής που κάθε άνθρωπος δικαιούται στα κρυφά να κουβαλάει – με έκπληξη και οργή διαπιστώσαμε ότι ήταν άφαντο. Εκλάπη!

ΕΚΚΛΗΣΗ: Καλοί φίλοι μας κλέφτες. Το συγκεκριμένο “αφήγημα” που αφαιρέθηκε από την βιβλιοθήκη μας είναι για εμάς συλλεκτικό. Αντιληπτό στο νου μας ως η απόλυτη αντιδραστική αρλούμπα, το καλύτερο δυνατό παράδειγμα προς αποφυγή, η αρτιότερη δυνατή σύνθεση όλων των διαθέσιμων στερεοτύπων, αγγίζει όσο κανένα άλλο έχουμε ποτέ εντοπίσει τα όρια του “ιδανικού”. Σας παρακαλούμε θερμά, φέρτε το πίσω το ταχύτερο, η απουσία του μας πληγώνει βαθιά, μας καθιστά δίχως καμιά υπερβολή “μισούς ανθρώπους”, καθηλωμένους στην ανυπαρξία και στην απόγνωση. Λείπει ο πήχης μας, καταλάβετέ μας, το ιδανικό και ασφαλές συνάμα όριο της εσώτερης διαστροφής μας. Φονεύεται η μόνη μας πιθανότητα, νιώστε μας, να μπορέσουμε κάποια στιγμή να διεκδικήσουμε – σε αντίθεση με την βεβαιότητα του νεαρού σοφού μας φίλου – την κατάκτηση αυτού του πήχη, ακόμα και – γιατί όχι; - την υπέρβασή του. 

Καιροί που είναι, με τόσο έντονη την υπερατλαντική αύρα και τα “θαύματα” που σε αυτήν επενδύονται, μη μας την στερείτε αυτή τη μια δική μας πιθανότητα…