Το απόλυτο παράδειγμα καταλυτικής ισχύος της έννοιας του ΠΑΓΩΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ σε ότι αφορά την δημόσια διαχείριση των θεμάτων αναπηρίας

Χαμηλά ποσοστά προσβασιμότητας στους ανθρώπους με αναπηρία κατέδειξαν “λέει” οι έλεγχοι του Σώματος Επιθεωρητών - Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης σε κτίρια δημοσίων υπηρεσιών. Ποιός το λέει; Έγκριτη αθηναϊκή εφημερίδα. Πότε; Λίγο πριν το τέλος του Σεπτεμβρίου 2015. Και μιας και το “λέει” μια έγκριτη εφημερίδα εύλογα όσοι καλοπροαίρετα ενδιαφέρονται για τα λεγόμενα “κοινωνικά θέματα” ως “είδηση” το αναπαράγουν.

Εξειδικεύοντας σε νούμερα τα χαμηλά ποσοστά, μόλις ποσοστό 9% “λέει” των κτιρίων που στεγάζουν δημόσιες υπηρεσίες διαθέτουν πλήρεις υποδομές πρόσβασης, ενώ μερική πρόσβαση χαρακτηρίζει το 40% περίπου.

Τι άλλο “λέει” η έγκριτη – που λέει ο λόγος – εφημερίδα και κατόπιν ως “είδηση” αναπαράγουν οι καλοπροαίρετοι ενδιαφερόμενοι; Λέει ότι τα στοιχεία προέκυψαν κατόπιν επεξεργασίας του αρμόδιου υπουργείου εσωτερικών που κλήθηκε να απαντήσει σε σχετική με την “ανάγκη ανεμπόδιστης πρόσβασης των αναπήρων στα δημόσια κτήρια” ερώτηση του γνωστού για την ευαισθησία του βουλευτή Γκιουλέκα. Και, κατόπιν, αντιγράφοντας τα στοιχεία που πρόεκυψαν – από τους ελέγχους “λέει” του σώματος ελεγκτών και επιθεωρητών στο νομό Λάρισας και στην περιφέρεια Πελοποννήσου – “λέει” ότι στο νομό Λάρισας υποδομές πλήρους πρόσβασης διαθέτουν το 48% των κτηρίων και, ακολούθως, παραθέτει και κάποια ποσοστά για πόλεις της Πελοποννήσου. Αυτά “λέει”, χωρίς βέβαια να λέει ότι τα ποσοστά αυτά είναι επί κτηρίων που ενδεικτικά ελέγχθηκαν, χωρίς να λέει και ποιό ήταν το δείγμα και πώς δομήθηκε. Ψιλά γράμματα, προσπερνάμε, πάμε παρακάτω.

Λέει λοιπόν οδεύοντας προς τον επίλογο, ότι το υπουργείο Εσωτερικών έχει εκδώσει εγχειρίδιο «Μεθοδολογία Ελέγχου Προσβασιμότητας Δημοσίων Υπηρεσιών και Υποδομών» το οποίο κατάρτισε Διϋπουργική Επιτροπή με τη συμμετοχή θεσμικών εκπροσώπων των αναπήρων, αυτό “λέει” αφήνοντας να εννοηθεί ότι κάτι κινείται και μάλιστα έντονα στην κατεύθυνση της προόδου. Το εγχειρίδιο αυτό “λέει” περιέχει μεταξύ πολλών άλλων και ερωτηματολόγια με βάση τα οποία “λέει” θα γίνονται στο εξής όλοι οι έλεγχοι προσβασιμότητας στα κτήρια που στεγάζουν υπηρεσίες του δημοσίου. Έτσι “λέει” μη παραλείποντας στον επίλογο να φιλοξενήσει και τον αρμόδιο του υπουργείου λόγο ο οποίος “λέει” – τι άλλο; - ότι είναι υποχρέωση όλων των υφιστάμενων φορέων του - άκου “λέει” - να συμμορφωθούν. Καταληκτικά, αυτό δα έλειπε, προ- αναγγέλλεται η εκπόνηση “λέει” νέου σχετικού προγράμματος που θα εκτείνεται “λέει” σε όλη την επικράτεια, σε όλους τους δήμους και περιφέρειες. Λέει.

Αυτά και άλλα πολλά παρόμοια “λέει” η έγκριτη αθηναϊκή εφημερίδα προς τα τέλη του Σεπτεμβρίου 2015, και ως είδηση – "καλό νέο" καλοπροαίρετα τα αναπαράγουν όσοι ενδιαφέρονται για τα κοινωνικά θέματα. Αυτά “λέει”, αυτό που εμείς λέμε είναι να ρίξουμε μια ματιά (και να την μοιραστούμε μαζί σας) σε αυτά που “δεν λέει”.

Δεν λέει λοιπόν ότι η έρευνα των επιθεωρητών μέσω της οποίας προέκυψαν τα στοιχεία – ποσοστά που δημοσιεύονται είναι έρευνα που έγινε σχεδόν προ δεκαετίας, την περίοδο υπουργίας στο “εσωτερικών” του νυν “πρώτου πολίτη” της χώρας. Όλα τα ποσοστά που δημοσιεύονται – ένα προς ένα – είναι αντιγραφή των προ δεκαετίας! Δεν λέει, επίσης, ότι η ολίγον καλύτερη "εικόνα" που “παρουσιάζεται” στο νομό Λάρισας, έχει να κάνει με την άκρως ιδιόρρυθμη επιλογή του δείγματος των υπό έλεγχο κτηρίων, το οποίο έχει να κάνει με την θητεία σε ρόλο υφυπουργού - τότε - στο "εσωτερικών" βουλευτή (Ζώης το επίθετο) εκλεγόμενου στον συγκεκριμένο νομό. Αυτό που – τότε – πουλήθηκε ως “ιδιαίτερη ευαισθησία στους αναπήρους ψηφοφόρους” του νομού, διέσχισε ως δήθεν προϊόν νυν έρευνας τον χρόνο – πέταξε μια σχεδόν δεκαετία μετά! Λέει δεν λέει;

Αυτό που ακόμα δεν λέει – συνεχίζουμε απτόητοι – είναι ότι το φοβερό και τρομερό εγχειρίδιο βάσει (των ερωτηματολογίων) του οποίου θα γίνονται από τώρα και στο εξής όλοι οι έλεγχοι είναι και αυτό – με την συμμετοχή των θεσμικών αναπηρικών φορέων – δουλειά της περιόδου 2005/2006. Δεν λέει – και με ποιόν τρόπο άραγε να το πει – ότι και τότε δημιουργήθηκε ώστε από τότε και στο εξής – έτσι έλεγαν και τότε - όλοι οι έλεγχοι να γίνονται βάσει αυτού. Επόμενο βήμα προαναγγελλόταν ο σχεδιασμός ενός νέου προγράμματος που θα εκτεινόταν “έλεγαν” σε όλη την επικράτεια. Έτσι ακριβώς, επί λέξει, έλεγαν και τότε.

*Η συγκεκριμένη “είδηση” – ούτε παραγγελία να την είχαμε – συνιστά το απόλυτο παράδειγμα της έννοιας του ΠΑΓΩΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ σε ότι αφορά την δημόσια διαχείριση των θεμάτων που αφορούν θεμελιώδη δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρία. Η ίδια ακριβώς διάρθρωση στον τρόπο παρουσίασης, τα ίδια ακριβώς ποσοστά με αυτά προ δεκαετίας (δεν “λέει” να μπούνε στον κόπο οι άνθρωποι της νέας έρευνας, άλλωστε και η ενδεικτική προηγούμενη με όρους τους τυπικούς για κάθε σχετική έρευνα “για τα πανηγύρια” κατά το κοινώς λεγόμενο ήταν), τα ίδια αρμόδια “θα” σα να μην πέρασε επί δέκα σχεδόν χρόνια ούτε στιγμή, τα ίδια εγχειρίδια παρουσιαζόμενα ως νέα ωσάν να έχουν καθαγιαστεί από το ελιξίριο της διαρκούς νιότης, ακόμα και τα ίδια ακριβώς συναισθήματα “ελπίδας και προοπτικής” με τις ίδιες μα ολόιδιες επακριβώς λέξεις δοσμένα.

Η μόνη πραγματική είδηση, χωρίς εισαγωγικά είδηση, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, μας λέει ξεκάθαρα ότι ο παγωμένος χρόνος εξακολουθεί να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση σε ότι αφορά την δημόσια διαχείριση των θεμάτων αναπηρίας. Και η μόνη πραγματικά σπουδαία, πραγματικά μεγάλη είδηση, θα είναι η ιστορική εκείνη – με όρους κοινωνικής προόδου - στιγμή που οι κοινωνικές πρωτοπορίες θα επιβάλλουν το “λιώσιμο των πάγων”, θα αλλάξουν τον κανόνα. Από πλευράς μας – αυτό άλλωστε υπηρετεί και το κείμενο που διαβάζετε – θα κάνουμε ότι μπορούμε για να συμβάλλουμε…