Τρία ποιήματα: Ας μιλήσουν εντός του καθενός όπως ο καθένας (σας) νομίζει...

Νίκος Εγγονόπουλος στο όνομα της αλήθειας, Μπέρτολτ Μπρεχτ στο όνομα του δικαίου, ένα παιδί από την Αφρική στο όνομα όλων των κατατρεγμένων παιδιών της “μαύρης ηπείρου”. Τρία ποιήματα. Ας μιλήσουν εντός του καθενός όπως ο καθένας νομίζει. Άνευ περισσοτέρων δικών μας σχολίων.

Στην κοιλάδα με τους ροδώνες (Νίκος Εγγονόπουλος)

Αλήθεια -των αδυνάτων αδύνατο

ποτές δεν κατάφερα να καταλάβω

αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε

το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ’ ανθρώπου

το εφήμερο της παράλογης ζωής του

κι ανακαλύπτουνε διαφορές

γιομάτοι μίσος διαφορές

σε χρώμα δέρματος /φυλή / θρησκεία

Μετανάστες (Μπέρτολτ Μπρεχτ)

Λαθεμένο μου φαινόταν πάντα τ’ όνομα που μας δίνανε:

“Μετανάστες“

Θα πει, κείνοι που αφήσανε την πατρίδα τους.

Εμείς, ωστόσο, δε φύγαμε γιατί το θέλαμε, λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη.

Ούτε και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν. Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνήγησαν, μας προγράψανε.

Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα ‘ναι, μα εξορία.

Έτσι απομένουμε δω πέρα, ασύχαστοι, όσο μπορούμε πιο κοντά στα σύνορα, προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα, καραδοκώντας το παραμικρό σημάδι αλλαγής στην άλλην όχθη, πνίγοντας μ’ ερωτήσεις κάθε νεοφερμένο, χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα ν’ απαρνιόμαστε, χωρίς να συγχωράμε τίποτε απ’ όσα έγιναν, τίποτα δε συγχωράμε.

Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή! Ακούμε ίσαμε εδώ τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ’ τα στρατόπεδά τους.

Εμείς οι ίδιοι μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος, που κατάφερε τα σύνορα να δρασκελίσει.

Ο καθένας μας, περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα, μαρτυράει τη ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.

Όμως κανένας μας δε θα μείνει εδώ.

Η τελευταία λέξη δεν ειπώθηκε ακόμα.

Παιδικό Αντιρατσιστικό Ποίημα (το έγραψε παιδί από την Αφρική και προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο ποίημα του 2006).

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος

Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος

Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος

Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος

Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος

Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος

Κι εσύ λευκέ άνθρωπε

Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ

Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός

Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος

Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε

Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος

Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος

Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι

Και αποκαλείς εμένα έγχρωμο…