Δεν είναι ότι τον
αγαπάμε μόνο, νέτα σκέτα. Είναι, κυρίως,
ότι εκτιμούμε ιδιαίτερα τον κοφτερό νου του και τον αποφασιστικό χαρακτήρα του.
Μη βιαστείτε να σκεφτείτε ότι ο συνδυασμός είναι σπάνιος και πάει τελείωσε. Ναι
μεν είναι σπάνιος με την έννοια ότι πολύ λίγοι άνθρωποι στους δύσθυμους καιρούς
μας είναι οξύνοες και αποφασιστικοί, όμως ταυτόχρονα αυτά τα δυο χαρακτηριστικά
πάνε πακέτο. Απαραίτητη διευκρίνιση: Η συνεπαγωγή δεν είναι διπλή, είναι απλή.
Οι άνθρωποι με αληθώς κοφτερό νου είναι κατά κανόνα και αποφασιστικοί, δεν
ισχύει όμως και το αντίθετο. Υπάρχουν πάρα πολλά κοινωνικά καθυστερημένα μυαλά
που επιδεικνύουν ιδιαίτερη αποφασιστικότητα προσπαθώντας να επιβάλλουν τον “καθυστερημένο”
νόμο τους. Γι’ αυτό και ο αγώνας της προόδου ενάντια στην αντίδραση είναι
διαρκής, έντονος, σκληρός, συγκρουσιακός.
Εκτιμώντας λοιπόν ιδιαίτερα τον κοφτερό νου
και την αποφασιστικότητά του, νιώθουμε έντονη την ανάγκη της παρουσίας του σε ότι έντονο και
συγκρουσιακό επιχειρούμε στο όνομα της προόδου. Να, για παράδειγμα, δεν θα
μπορούσαμε καν να διανοηθούμε ότι μια
από τις πρώτες προσκλήσεις που θα σταλούν για παρουσία στο αφιερωμένο στους πρόσφυγες/ μετανάστες – Refugees Welcome – φετινό Dance Waves Festival (7 και 8 Νοεμβρίου) δεν μπορεί παρά να έχει αποδέκτη τον φίλο μας Γιώργη
Ρεγγίνο. Δικαιωματικά! Ανοιχτά μεν σε όλους τα λεγόμενα προοδευτικά
προσκλητήρια, όμως η πρόσκληση προς κάποιους σαν τον Γιώργη που τα έχουν κάνει
υπόθεση της ζωής τους επιβάλλεται να είναι και προσωπική. Τιμητική.
Θα μας τιμήσει άραγε; Σίγουρα ναι νοητά, όμως δεν είμαστε 100%
βέβαιοι ότι εκτός από το πνεύμα θα είναι και το σώμα του εδώ μαζί μας. Διότι ο
Γιώργης – αγάπα τους φίλους σου με τα
ελαττώματά τους – είναι ολίγον αφηρημένος, ενίοτε απορροφάται τόσο με τα
δικά του ώστε να ξεχνά τους φίλους του. Υποχρεώνοντάς τους διαρκώς να του
υπενθυμίζουν, σε βαθμό που να γίνονται κουραστικοί. Τόσο κουραστικοί καμιά φορά
που του προσφέρουν άθελά τους τη δυνατότητα εύλογα και αυτοδίκαια να μη τους
συνδράμει. Δύσκολη, πολύ δύσκολη αυτή η ισορροπία – ανάμεσα στην ευγενή
πρόσκληση και την καταπιεστική απαίτηση – όμως θα κάνουμε τον δικό μας εγωισμό
παραπέρα και θα προσπαθήσουμε όσο μπορούμε να την τηρήσουμε. We promise.
Η σημερινή μας υπόσχεση δεν έχει μόνο να κάνει με την αλλαγή
τακτικής μας έναντι του αφηρημένου και πολυάσχολου εκλεκτού φίλου Γιώργη
Ρεγγίνου. Είναι και τα άτιμα τα γενέθλιά
του, χρονική σύμπτωση που μας απαγορεύει σήμερα να του γκρινιάξουμε.
Ευγενής στο κύτταρό του δεν πρόκειται να μας αντί-γκρινιάξει, όμως αρκούντος
εγωιστής συνάμα θα μας το καταλογίσει.
Αντί της
συνηθισμένης έναντι του γκρίνιας λοιπόν και για να μην του προσφέρουμε και
τούτη τη φορά απλόχερη τη δυνατότητα/ δικαιολογία να είναι μαζί μας στο Dance Waves μόνο νοητά, εμπνεόμενοι από τη γενέθλια
ανάρτησή του στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης σας ενημερώνουμε δια του
παρόντος κειμένου ότι η γενέθλια
ημερομηνία του Γιώργη Ρεγγίνου συμπίπτει με την ημερομηνία θανάτου του Mathew Shepard η άγρια δολοφονία του οποίου άλλαξε πολλά σε ότι αφορά την στάση έναντι
των ομοφυλοφίλων στην φοβική κοινωνία των ΗΠΑ. Τυχαίο; Όλα τυχαία είναι σε τούτη τη ζωή όμως και τίποτε δεν είναι
τυχαίο, δε νομίζετε;
Τη νύχτα της 6ης Οκτωβρίου του 1998 ο 21χρονος φοιτητής του Πανεπιστημίου
του Γουαιμόμινγκ Μάθιου Σέπαρντ, εμπιστεύτηκε δυο νεαρούς που γνώρισε σε τοπικό
μπαρ να τον γυρίσουν με το αυτοκίνητό τους σπίτι του. Αντί αυτού, τον οδήγησαν
σε μια απομονωμένη αγροτική περιοχή και αφού τον λήστεψαν τον έδεσαν σε ένα
φράχτη, σαν σκιάχτρο. Τον βασάνισαν για ώρα και τον χτύπησαν με το πιστόλι
σπάζοντάς του το κρανίο. Έπειτα έφυγαν, αφήνοντάς τον σε κωματώδη
κατάσταση δεμένο στον φράχτη. Όπως αργότερα προέκυψε από την ιατροδικαστική
έκθεση ολόκληρο το πρόσωπό του ήταν καλυμμένο με τεράστια ποσότητα αίματος,
εκτός απ' τα σημεία όπου το αίμα είχε μερικώς ξεπλυθεί απ' τα δάκρυα του...
Η σύλληψη των κτηνών/θυτών ήταν τυχαία, αποτέλεσμα καβγά στον οποίο ενεπλάκησαν με
δυο νεαρούς Ισπανόφωνους της περιοχής λίγες ώρες αργότερα. Η κατοπινή ανάκριση γι’
αυτό το (δευτερεύον) περιστατικό από την αστυνομία – το οποίο έλαβε χώρα όταν
μετά τον άγριο βασανισμό του Μάθιου και έχοντας βρει από το πορτοφόλι του την
διεύθυνση του σπιτιού του κατευθύνονταν προς αυτό για να το ληστέψουν - αποκάλυψε και το πρωτεύον. Το ματωμένο
πιστόλι τους καθώς και τα παπούτσια και η πιστωτική κάρτα του θύματός τους που
βρέθηκε στο αυτοκίνητό τους, “μίλησαν από μόνα τους” …
Σε κωματώδη κατάσταση ο Σέπαρντ παρέμεινε 18 ολόκληρες
ώρες κρεμασμένος στον φράχτη, μέχρι την στιγμή (απόγευμα της επόμενης μέρας) που τελείως τυχαία ένας
ποδηλάτης που περνούσε από το σημείο – αρχικά μπέρδεψε το “εσταυρωμένο” σώμα με
σκιάχτρο – τον εντόπισε. Το νεαρό αγόρι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του
Κολοράντο όπου παρέμεινε σε κώμα για έξι ημέρες. 12:53 τα μεσάνυχτα της 12ης
Οκτωβρίου του 1998 εξέπνευσε σε ηλικία 21 ετών.
Ο άγριος βασανισμός
και θάνατος του Μάθιου Σέπαρντ έδωσε το έναυσμα για (ακόμα μεγαλύτερη)
κλιμάκωση των προσπαθειών ώστε να
ενταχθούν και στις ΗΠΑ τα εγκλήματα που έχουν ως “βάση” τον σεξουαλικό
προσανατολισμό στον σχετικό νόμο των εγκλημάτων μίσους. Επί προεδρίας Κλίντον καταγράφεται ένα πρώτο
θετικό αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών όταν ο τότε πρόεδρος της “υπερδύναμης”
υπέγραψε τα νομικώς αναγκαία και αυτονόητα, όμως ο νόμος απορρίφτηκε απ' τη
συντηρητική Βουλή των Αντιπροσώπων. Περίπου τα ίδια και έναν χρόνο μετά με το
Κογκρέσο να “περνάει” πάλι έναν τέτοιο νόμο, όμως και πάλι να ακυρώνεται από
μια υπέρ-συντηρητική καθυστερημένη επιτροπή.
Με πρωτοστατούσα την μητέρα του Μάθιου – από την μέρα της άγριας δολοφονίας στην
πρώτη γραμμή διεθνώς των σχετικών προσπαθειών και αγώνων – ο πόλεμος υπέρ του
δικαίου, για το αναγκαίο και αυτονόητο, συνεχίστηκε με ένταση διαρκώς
αυξανόμενη. Το 2006 όλες οι Βουλές πρότειναν και ψήφισαν το σχετικό νομοσχέδιο,
όμως και πάλι η χαρά κράτησε λίγο. Ο υπέρ-συντηρητικός και με εμφανή στοιχεία
διαταραχής της προσωπικότητας τότε Πρόεδρος Μπους, με την δέουσα ένταση και
μίσος ανακοίνωσε δημόσια ότι αν τέτοιο νομοσχέδιο (που θα προστάτευε και τους
γκέι δηλαδή) έφτανε στο γραφείο του για υπογραφή αυτός θα ασκούσε βέτο και δεν
θα το υπέγραφε. Έτσι η προσπάθεια έπεσε
πάλι στο κενό, μια ακριβώς από τα ίδια επαναλήφθηκαν και ένα χρόνο μετά.
Το νομοσχέδιο που
ονομάστηκε “Νόμος του Μάθιου Σέπαρντ”,
μετά από σκληρό αγώνα και αναρίθμητες ματαιώσεις υπογράφτηκε και έγινε νόμος του αμερικάνικου κράτους στις 28 Οκτωβρίου του 2009, επί θητείας
στον αμερικάνικο προεδρικό θώκο του Μπαράκ Ομπάμα, 11 χρόνια και κάτι μέρες
μετά την άγρια δολοφονία του gay φοιτητή…
*Κύπρος 2015: Στατιστικές σοβαρές δεν υπάρχουν, και διόλου
τυχαία δεν υπάρχουν, τούτο έχει να κάνει με την υφή του εγκλήματος, το οποίο
εξακολουθητικά ανήκει στα κοινωνικά “αόρατα”. Αυτό που στα σίγουρα υπάρχει είναι θύματα
(αντιγράφουμε από το γενέθλιο προφίλ του Γιώργη Ρεγγίνου), πολλά θύματα: από
την Κ. που στα 17 της διώχθηκε από το σπίτι της ως τον Σ. που υπέστη άθλιους εξευτελισμούς
μέσα σε στρατόπεδο, ή από τον Α. που δέχθηκε ξυλοδαρμό από τον πατέρα του και
την Ζ. που αναγκάστηκε από την ίδια της την μητέρα στο άγριο βασανιστήριο των επάλληλων
βιασμών επειδή ήταν λεσβία.
Εκτός από τα πολλά
θύματα του διαρκούς εγκλήματος και τους πολλούς φυσικούς αυτουργούς του υπάρχουν – για να μην ξεχνιόμαστε -
και ουκ ολίγοι ηθικοί αυτουργοί, ταγοί
της κοινωνίας όπως συνηθίζεται να αποκαλούνται και συνηθίζουν και οι ίδιοι να
αυτό-αποκαλούνται. Ουκ ολίγοι βαθύτατα αντιδραστικοί, βαθύτατα εμπαθείς,
βαθύτατα καθυστερημένοι, πλην όμως φορείς δημόσιων εξουσιών και ρόλων. Θρασείς
και χυδαίοι, πλην όμως - με κριτήριο την διαθεσιμότητα δημόσιου βήματος και τα συνακόλουθα που αυτό προφανώς συνεπάγεται - εξακολουθητικά συμπεριφερόμενοι ως "ελεύθεροι και ωραίοι". Αν κάποιοι που
δηλώνουν δημοκράτες ή προοδευτικοί πράγματι δυσκολεύονται να τους διακρίνουν
και δεν παριστάνουν απλώς κάτι τέτοιο, χαρά μας μεγάλη θα ήταν να τους ενισχύσουμε την
ορατότητα, τόσο προς την κατεύθυνση αυτών (των ηθικών αυτουργών) με τα κοστούμια όσο και αυτών με τα ράσα. Λίγη
προσοχή και προσήλωση (στο δίκαιο και στην πρόοδο) αρκεί και περισσεύει για τον
εντοπισμό…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου