Ράμπες και Αγάπη, αυτά μόνο ζητάνε οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες: Προσαρμόζοντας τον τρόπο σκέψη μας στις απαιτήσεις του κοντινού νεοελληνικού μέλλοντος...

Αν δέσουμε τα μάτια μας με ένα μαντίλι τότε θα καταλάβουμε σχεδόν αμέσως πως νιώθει ένας άνθρωπος που ο θεός του έχει στερήσει την όρασή του. Αν βάλουμε βαμβάκι στα αυτιά μας τότε θα καταλάβουμε σχεδόν αμέσως πως νιώθει ένας άνθρωπος που ο θεός του έχει στερήσει την ακοή του. Αν καθίσουμε αρκετή ώρα σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο και επιχειρήσουμε να μετακινηθούμε με αυτό στην γεμάτη εμπόδια πόλη τότε θα καταλάβουμε πως νιώθει ένας άνθρωπος που ο θεός τον έχει υποχρεώσει να ζήσει μια ολόκληρη ζωή καθηλωμένος.

Ευτυχώς, υπάρχουν και κάποιοι ευαίσθητοι άνθρωποι που τους τελευταίους καιρούς υποχρεώνουν τους συνανθρώπους τους να ζουν για λίγη ώρα την ζωή που ζουν οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες. Με αυτές τις βιωματικές προσομοιώσεις – έτσι ή κάπως έτσι τέλος πάντων τις βαπτίζουν – ευαισθητοποιούνται και πολλοί άλλοι άνθρωποι διότι καταλαβαίνουν ακριβώς πως νιώθουν οι συνάνθρωποί τους με ειδικές ανάγκες. Ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους που ευαισθητοποιούνται είναι και πολλοί σπουδαίοι συνάνθρωποί μας – βουλευτές, δήμαρχοι, γνωστοί καλλιτέχνες – το οποίο είναι αδιαμφισβήτητα κάτι πάρα πολύ σπουδαίο. Αφενός διότι κάποιοι από αυτούς (βουλευτές, δήμαρχοι) έχουν την εξουσία να πάρουν αποφάσεις που θα βοηθούν τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες να ζουν καλύτερα, όπως για παράδειγμα να φτιάξουν πιο πολλές ράμπες ή οδεύσεις τυφλών, άρα αν ευαισθητοποιηθούν θα πάρουν και πιο ευαίσθητες αποφάσεις. Αφετέρου διότι κάποιοι άλλοι λόγω της επωνυμίας και του κύρους τους – αυτό αφορά κυρίως τους γνωστούς καλλιτέχνες - δίνουν το καλό παράδειγμα στην υπόλοιπη κοινωνία και την κάνουνε περισσότερο ευαίσθητη και ευαισθητοποιημένη απέναντι στους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες.

Οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες δεν ζητάνε πολλά πράγματα. Είναι σεμνοί και ταπεινοί άνθρωποι, έτσι τους έχει κάνει η δοκιμασία στην οποία ο θεός τους υπέβαλλε. Στην πραγματικότητα το μόνο που θέλουν είναι “να τους καταλαβαίνουμε” όλοι εμείς οι άλλοι και να μην ξεχνάμε ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί ο θεός να το θελήσει και να γίνουμε και εμείς άνθρωποι με ειδικές ανάγκες. Αυτό είναι το μόνο που θέλουνε. Το οποίο, ακόμα πιο συγκεκριμένα, αποκωδικοποιείται σε Αγάπη και σε Ράμπες.

Αγάπη! Να μην αποστρέφουμε το βλέμμα μας όταν τους βλέπουμε, που και που να τους αγγίζουμε, να τους χαϊδεύουμε, να τους αγκαλιάζουμε (χωρίς υπερβολές, εντός ορίων κοσμιότητας), να τους κάνουμε να νιώθουν την στοργή μας, να απαλύνεται ο πόνος τους. Όποτε μπορούμε, έστω μια δυο φορές τον μήνα, να τους τηλεφωνούμε, να ρωτάμε τι κάνουν, αν θέλουν κάτι από εμάς, ώστε να μη νιώθουν μόνοι και παραμελημένοι. Να βγαίνουμε και μαζί τους έξω, στον κόσμο, έστω μια δυο φορές τον χρόνο, παίρνοντας τους μαζί μας στα μέρη που κανονικά πάμε, χωρίς καμία ντροπή, σα να είναι δικοί μας άνθρωποι. Αυτό πρέπει να νιώσουν, διότι αν το νιώσουν (τόσο σπουδαίοι είμαστε ώστε) θα νιώσουν οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο.

Και Ράμπες! Οπωσδήποτε ράμπες, ώστε να μπορούν και αυτοί οι άνθρωποι με τις ειδικές ανάγκες να κυκλοφορήσουν, να βγαίνουνε έξω “μαζί μας”, να μπορούμε να τους πάρουμε έξω μαζί μας για να νιώσουνε ευτυχισμένοι. Αν συμβεί και αυτό, αν μαζί με την Αγάπη υπάρξουν και Ράμπες, τότε τίποτε άλλο απολύτως δεν χρειάζεται, δεν χρειάζονται, δεν χρειαζόμαστε. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο να συζητιέται ή διεκδικείται. Δεν χρειάζονται τίποτε άλλο “αυτοί οι άνθρωποι” για να έχουν την αποδοχή μας. Δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο εμείς για να νιώσουμε ικανοποιημένοι ότι νιώθουν όπως τους αξίζει, όπως εμείς. Αν κάποια στιγμή υπάρξουν Ράμπες και Αγάπη, Αγάπη και Ράμπες (διαλέξτε όποια σειρά προτιμάτε) τότε ακόμα και αυτές οι σπουδαίες βιωματικές προσομοιώσεις που μας ευαισθητοποιούν μπορεί καν να μη χρειάζονται, διότι τότε πλέον θα είμαστε 100% ευαισθητοποιημένοι. Τι συγκινητικό που θα ήταν κάτι τέτοιο Θεούλη μου…

*Όπως μπορούν να διαπιστώσουν οι έμπειροι αναγνώστες μας από όλα τα παραπάνω, σιγά σιγά και εμείς προσαρμοζόμαστε. Προσαρμόζοντας τη σκέψη και τη γραφή μας στις υψηλές προοδευτικές απαιτήσεις και προδιαγραφές του κοντινού μας μέλλοντος. Θέλουμε ταπεινά να πιστεύουμε και να ελπίζουμε, ότι σε κάποιο βαθμό διακριτό καταφέρνουμε να ξεφεύγουμε από τις αγκυλώσεις μας και να συμπορευόμαστε με τα κελεύσματα των καιρών. Οφείλουμε βέβαια να ομολογήσουμε ότι για τα πάρα πολύ προχωρημένα κοινωνικά δεδομένα της Κύπρου μας είναι αδύνατον να κάνουμε τόσα ώστε να προφτάσουμε τους πρωτοπόρους, όμως για τα αναδυόμενα και προς την ίδια προχωρημένη κατεύθυνση σταθερά μετακινούμενα νεοελληνικά έχουμε κάποια τύχη να προφτάσουμε. Ήδη προετοιμάζουμε – ως Εγκώμιο Πολιτιστικό Κέντρο - αίτηση για χρηματοδότηση σειράς σεμιναρίων συμπεριφοράς και βιωματικής προσομοίωσης, όσοι φίλοι αληθώς “πιστοί” έχετε ιδέες προχωρημένες για να ενδυναμώσουν την αίτηση/πρόταση, παρακαλούμε πολύ το ταχύτερο προσέλθετε. Εντός των προσεχών εβδομάδων.