Η φοβερή και τρομερή "κατάρα του τράγου", σαν σήμερα, 70 χρόνια πριν στο Σικάγο: Ερμηνεύοντας τα λογικώς ανερμήνευτα "σημεία και τέρατα" στον χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού

Ακριβώς επτά δεκαετίες πίσω στον χρόνο. Ήταν 6 Οκτωβρίου 1945. Όταν μια μεγάλη κατάρα – γνωστή στους κατοίκους της πόλης του Σικάγο (ΗΠΑ) ως η “κατάρα του τράγου” – ανέκοψε μονομιάς, ανέτρεψε πλήρως την πορεία θριάμβων της τοπικής ομάδας μπέιζμπολ (Chicago Cubs το όνομά της) που έμοιαζε μέχρι τότε ταγμένη για απαράμιλλα αθλητικά κατορθώματα. Πριν βιαστείτε να γελάσετε περιπαικτικά, πριν σπεύσετε να αμφισβητήσετε τη σοβαρότητα του κειμένου, απλώς συλλογιστείτε ότι ο κόσμος του επαγγελματικού αθλητισμού είναι εσαεί συνυφασμένος με μάγους και ήρωες, οιωνούς και προλήψεις, μαγείες και μύθους, θεούς και ημίθεους, “σημεία και τέρατα” που με έναν δικό τους εξαιρετικά πειστικό στους μυημένους “τρόπο και λόγο” διεκδικούν να ερμηνεύουν τα βάσει της συμβατικής λογικής ανερμήνευτα…   

Η όλη ιστορία που απολήγει στην “κατάρα του τράγου” ξεκινά στις αρχές του αιώνα από ένα μικρό χωριό (Παλαιόπυργος το όνομά του) της Αρκαδίας. Ακολουθώντας την προδιαγεγραμμένη μοίρα των περισσότερων συγχωριανών του ο νεαρός Βασίλης Σιάνης μεταναστεύει στις ΗΠΑ (πόλη του Σικάγο) για να δουλέψει και να επιβιώσει. Μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς κατορθώνει να ζήσει το American dream. Είναι πλέον το 1934 όταν επιτέλους δημιουργεί το δικό του μαγαζί (εστιατόριο) με το μάλλον παράξενο όνομα – Billy Goat Tavern – που γρήγορα εξελίσσεται σε στέκι όλης της αφρόκρεμας της πόλης. Οι πληροφορίες από το τότε “θέλουν” να έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην επιτυχία η συμπαθέστατη μασκότ του μαγαζιού, Μέρφι το όνομά της, πόλος έλξης για όλο το Σικάγο. Επρόκειτο για έναν γλυκύτατο τράγο τον οποίο ο Σιάνης είχε σώσει από βέβαιο θάνατο όταν είχε τραυματιστεί σοβαρά πέφτοντας από τον φορτηγό που τον μετέφερε, και έκτοτε ποτέ μα ποτέ δεν αποχωριζόταν.

Ο κάποτε Βασίλης και κατόπιν Γουίλιαμ Σιάνης, κατακτά με το διάβα του χρόνου την ταυτότητα του αξιοσέβαστου πολίτη, εμπλέκεται (επόμενο αναπόφευκτο για τα δεδομένα των ΗΠΑ βήμα) και με την πολιτική όπου διακρίνεται για ιδιαίτερο πάθος στην εκδήλωση των φρονημάτων του. Η υπερμεγέθης ταμπέλα που κρεμάει στο μαγαζί του κατά την διάρκεια του συνεδρίου του κόμματος των Ρεπουμπλικάνων στο Σικάγο το 1944 – “απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος σε Ρεπουμπλικάνους” – γράφει ιστορία, αφήνει εποχή. Η συμπάθεια των ομοϊδεατών του (Δημοκρατικών) αναβαθμίζεται σε λατρεία, ταυτόχρονα όμως δημιουργεί και ορκισμένους εχθρούς, ανάμεσα στους οποίους και τον ρεπουμπλικάνο πρόεδρο της ομάδας μπέιζμπολ των Chicago Cubs Φίλιπ Ρίνγκλεϊ. Το προοίμιο της ιστορίας που θα καταγραφεί αργότερα ως “κατάρα του τράγου”, όπως λίγο παρακάτω θα διαπιστώσετε, έχει γραφεί…

Ο αξιοσέβαστος πολίτης – δημοκράτης εστιάτορας Γουίλιαμ Σιάνης, αγαπούσε ιδιαίτερα τους Chicago Cubs, δεν έχανε αγώνα τους εντός έδρας, εξαιτίας δε της μεγάλης οικονομικής του επιφάνειας είχε και το δικό του θεωρείο στο στάδιο Ρίνγκλεϊ Φιλντ της αγαπημένης του ομάδας. Ποτέ δεν πήγαινε στο στάδιο ασυνόδευτος, πάντα ήταν μαζί με τον αγαπημένο του προστατευόμενο τράγο Μέρφι. Δημοκρατικοί στην πλειοψηφία τους οι φίλοι των Cubs είχαν αναγνωρίσει τον Μέρφι – ήταν μια περίοδος, τότε, μεγάλων επιτυχιών – ως το γούρι της ομάδας. Σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι, Σιάνης και Μέρφι έκαναν τουλάχιστον τρεις τέσσερις φορές τον γύρο του σταδίου (σε όλες τις ανάπαυλες) γνωρίζοντας την αποθέωση…

Οκτώβριος 1945, οι Cubs “πέταγαν”, είχαν φτάσει για 16η φορά σε τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μπέιζμπολ – έτσι ονομάζουν οι Αμερικανοί το εθνικό τους πρωτάθλημα - και με αντιπάλους τους Detroit Tigers διεκδικούσαν τον τίτλο σε μια σειρά επτά αγώνων. Όλα πήγαιναν καλά - οι Cubs ήταν μπροστά με 2-1 νίκες, έχοντας σπάσει μία φορά την έδρα των αντιπάλων τους - μέχρι το τέταρτο παιχνίδι. Στις 6 Οκτωβρίου 1945…

42.923 φίλαθλοι γέμισαν το Ρίνγκλεϊ Φιλντς, για τον τέταρτο αγώνα της σειράς, που θα έκρινε πολλά, ανάμεσα τους (προφανώς) ο Σιάνης με τον Μέρφι. Αγωνιώδες το παιχνίδι, οι αντίπαλοι σθεναρά αντιστέκονταν, στην 7^η περίοδο όλα κρέμονταν σε μια κλωστή, τα νεύρα κάτι παραπάνω από τεντωμένα.

Εκείνη την καταραμένη στιγμή, ξεκίνησε να εξελίσσεται η τελική πράξη που έμελλε να καταγραφεί στην (αθλητική) ιστορία ως η “κατάρα του τράγου”. Για πρώτη φορά έπειτα από εκατοντάδες παρουσίες στα “επίσημα” του σταδίου ο Μέρφι δεν άντεξε – πιθανώς λόγω της αγωνίας του παιχνιδιού – και έκανε εκεί πράξη την φυσική ανάγκη του! Τα τεντωμένα νεύρα ανάμεικτα με την φρικτή δυσοσμία συνέθεσαν μια άκρως αποπνικτική ατμόσφαιρα, προκαλώντας την έντονη διαμαρτυρία των λοιπών επισήμων αλλά και απελευθερώνοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα στον πρόεδρο των Cubs να βγάλει τα πολιτικά του απωθημένα απέναντι στον αναιδή δημοκρατικό Σιάνη. Ο εμπαθής Φίλιπ Ρίνγκλεϊ, δεν μπορεί παρά να ήξερε την στιγμή που διέταζε τους άνδρες ασφαλείας να εκδιώξουν βίαια τον τράγο από τα θεωρεία ότι ο φίλος και προστάτης του Σιάνης δεν θα έμενε άπραγος. Όμως η εμπάθεια, το απωθημένο υπερίσχυσε. Όπως πάντα συμβαίνει για να (και όταν) αρχίσουν να ξετυλίγονται οι κατάρες…

Ο Σιάνης, όπως ήταν αναμενόμενο, αντέδρασε στην προσβολή. Λογομάχησε σε πολύ άγριο τόνο με τον ασεβή ρεπουμπλικάνο Ρίνγκλεϊ, απαγόρευσε στους “ασφαλίτες” να απλώσουν χέρι στον προστατευόμενο του και αποχώρησε επιδεικτικά μαζί του. Η δίκαιη κατάρα του την στιγμή της αποχώρησης “πάγωσε” τους πάντες, ακόμα και τους φερόμενους ως μη δεισιδαίμονες: “Η ομάδα των Chicago Cubs να μην κατακτήσει ποτέ ξανά το πρωτάθλημα”…  

     

Οι Cubs όχι μόνο έχασαν τον αγώνα της 6^ης Οκτωβρίου 1945 και λίγες μέρες μετά και το πρωτάθλημα του 1945 (4-3 οι νίκες για τους Tigers), αλλά ποτέ ξανά μέχρι σήμερα δεν “στέφτηκαν” πρωταθλητές. Οι προσπάθειες που καταβλήθηκαν έκτοτε ώστε να πάψει η “κατάρα του τράγου” να επιβάλλει το νόμο της ήταν πάμπολλες – κάμποσοι τράγοι υποχρεώθηκαν να κάνουν τον γύρο του σταδίου, μέχρι και ο δεύτερης γενιάς εστιάτορας Σαμ Σιάνης εγγονός του Γουίλιαμ επιστρατεύτηκε αρχές 21ου αιώνα ως συνοδός δυο τριών εξ' αυτών – χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. Αυτοί, εκεί στις ΗΠΑ, που γνωρίζουν από κατάρες και τα συναφή, δηλώνουν απαισιόδοξοι επισημαίνοντας μια κατ’ αυτούς κρίσιμη λεπτομέρεια: Από την 6^η Οκτωβρίου 1945 ο άνθρωπος της κατάρας Γουίλιαμ Σιάνης – πέθανε σε βαθιά γεράματα στις 22/10/1970 – δεν πάτησε ποτέ ξανά το πόδι του στο γήπεδο της επί χρόνια αγαπημένης του ομάδας…

*5 Οκτωβρίου 2015, παρά μια μέρα από την συμπλήρωση 70 χρόνων από την κατάρα του τράγου, οι εκ της πόλης του Chicago ορμώμενοι ιδιοκτήτες της μεγαλύτερης βρετανικής ομάδας ποδοσφαίρου όλων των εποχών (Liverpool FC) που πορεύεται “καταραμένη” τα τελευταία 25 χρόνια αδυνατώντας να κατακτήσει το πρωτάθλημα της χώρας της παρά την αδιαμφισβήτητη σε όλα τα επίπεδα (εμπορικό, αθλητικό, δημοφιλίας) επάρκειά της, εξεδίωξαν τον τελευταίο “καταραμένο” προπονητή της. Κάτι πολύ σημαντικό μοιάζει να συμβαίνει εδώ, η διαίσθηση επιμένει ότι σε άλλον τόπο και άλλο χρόνο το αντίδοτο μιας άλλης κατάρας επιτέλους βρέθηκε, το μέλλον θα δείξει…