Ο υπαρξιακός λόγος του μέλλοντος είναι δοσμένος, όμως το μέλλον "θα είναι εδώ" όταν θα έχει γίνει και κοινωνικά αντιληπτός: Τέχνη καθαυτή - Bla bla bla black out - σε διαρκή αναζήτηση δικαίωσης

Η σοβαρή Τέχνη, η αληθινή Τέχνη, δεν απεραντολογεί, δεν αερολογεί, δεν αοριστολογεί. Για αυτό και δεν είναι υπόθεση φιλόλογων, κανενός εν γένει από την συνηθισμένη κατηγορία ανθρώπων που αρέσκονται να εκγυμνάζουν τις όποιες (φερόμενες ως) δεξιότητές τους περί λόγου. Ο λόγος της τέχνης είναι βαθύτερος, γι’ αυτό και κατά πολύ δυσκολότερος, ταγμένος μόνο για εκείνη τη “φυλή” των ανθρώπων που είναι ολίγον ή περισσότερο ασυνήθιστοι. Ασυνήθιστοι, ολίγον ή περισσότερο για τους καιρούς τους, όπως όλοι οι των όποιων καιρών πρωτοπόροι. Ο λόγος ύπαρξης των οποίων είναι ο λόγος του μέλλοντος, η ανάδειξη στο παρόν των λόγων (προόδου) στο όνομα του μέλλοντος.

Οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην φιλολογική αντίληψη περί Τέχνης, στην βαθύτερη αίσθηση της Τέχνης και, εντέλει, στην πραγμάτωση και αξιολόγηση της Τέχνης καθαυτής, είναι αυτές που καθορίζουν την σχέση της Τέχνης καθαυτής (της σοβαρής, της αληθινής Τέχνης) με το ευρύτερο κοινωνικό “παιχνίδι”. Όταν η Τέχνη καθαυτή είναι κοινωνικά αντιληπτή ως αυτό που είναι, τότε μπορεί να λειτουργήσει ως αυτό που μπορεί, το οποίο πρακτικά σημαίνει ότι το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο υπάρχει και αναπτύσσεται είναι εν δυνάμει προοδευτικό. Στην αντίθετη περίπτωση, η σύμφυτη με την αδυναμία προόδου φιλολογική αντίληψη περί Τέχνης, η αντικατάσταση του λόγου Τέχνης καθαυτής με τα τυπικά φιλολογικά συμπτώματα (αερολογία, απεραντολογία, αοριστολογία, τάση προς εξιδανίκευση ή κατήχηση), λειτουργεί ως πέπλο συγκάλυψης του καθαυτού λόγου Τέχνης, εντέλει ακυρώνοντάς τον. Δεν είναι διόλου σπάνιο το φαινόμενο παρουσίας και δραστηριοποίησης πολύ σοβαρών, προχωρημένων καλλιτεχνών σε καθυστερημένα κοινωνικά περιβάλλοντα, των οποίων όμως η καθαυτή Τέχνη δεν γίνεται στο ελάχιστο διακριτή από τα “τέχνης σχήματα λόγου” υποκατάστατα.

Bla bla bla black out: Σοβαρή, αληθινή Τέχνη, καθαυτή Τέχνη που φωτίζει τον λόγο του μέλλοντος σε ότι αφορά το λεγόμενο “Κυπριακό Πρόβλημα” – στη βάση του, όπως όλα τα συναφή προβλήματα αντίληψης ζωτικού χώρου, δεν είναι με όρους αληθινής Τέχνης παρά πρόβλημα άγριας κοινωνικής χειραγώγησης – ουσιαστικότερη από το συγκεκριμένο χορογραφικό έργο/ντουέτο (Αμφίδρομο Χοροθέατρο, 2010) δεν έχουμε καταγράψει στο Κυπριακό περιβάλλον. Απολογούμαστε για το απόλυτο της διατύπωσης όμως επιλέγουμε να είμαστε απολύτως ειλικρινείς μαζί σας. Σύντομα, το έργο θα παρουσιαστεί (για πολλοστή φορά) εκτός συνόρων φωτίζοντας τις αιτίες που παρεμποδίζουν το μέλλον ήδη να “είναι εδώ”, αναδεικνύοντας τις νέες αιτίες που θα (μπορούσαν να) του επιτρέψουν να παραμείνει “εδώ” αν και όταν αφιχθεί. Με την προοπτική – μόνιμη εσώτερη επιθυμία των δημιουργών του – κάποια στιγμή “και εδώ” το έργο να γίνει αντιληπτό ως καθαυτό που “είναι και λέει”, ως δηλαδή ο καθαυτός λόγος ύπαρξης της πολυσυζητημένης (φιλολογικά) λύσης του “προβλήματος”. Ο λόγος ύπαρξης του μέλλοντος…