Χίλιοι τρόποι (υπάρχουν) διαφυγής από την όποια προσωρινή αδυναμία, αρκεί "η παράσταση να μην κλέβει τη ζωή": Χαμένοι στη μετάφραση την εποχή της γενικευμένης κρίσης...

Χαμένοι στη μετάφραση. Στην παντελή αδυναμία τους να “μεταφράσουν” το πραγματικό νόημα των γεγονότων. Τους αρκεί απλά και μόνο να παριστάνουν. Ενισχύοντας την ευρύτερη κοινωνική παράσταση των ημιμαθών να νομίζουν. Να νομίζουν και να εκθέτουν τα “νομίζω” τους σε μια παράσταση ανταλλαγής "απόψεων" στερούμενων νοήματος. Δημοσιογράφοι της Ελληνικής αγοράς στην περίοδο της γενικευμένης ημιμάθειας, της γενικευμένης κρίσης.

Περίσσεψε η ειρωνεία για την πλημμελή γνώση της αγγλικής γλώσσας του Έλληνα πρωθυπουργού, όπως αυτή αποκαλύφτηκε στη συνομιλία του με τον πάλαι ποτέ πλανητάρχη Κλίντον. Δυσκολεύτηκε, “λέει”, ο νεαρός Έλληνας πολιτικός να καταλάβει επακριβώς το περιεχόμενο ερώτησης που του απευθύνθηκε, και κατόπιν “λέει” σε γενικές πάντα γραμμές – αυτή είναι η ισοδύναμη έννοια του “νομίζω” – αναζητώντας τις κατάλληλες λέξεις και τρόπο να απαντήσει (σε αυτό που ακριβώς δεν κατάλαβε) τα έχασε, τα μπέρδεψε, απάντησε άλλα αντί άλλων. Ακούς εκεί – “λέει” παραστατικά ο δημοσιογραφικός λόγος αξιολογώντας υποτίθεται το συμβάν – “πρωθυπουργός χώρας ευρωπαϊκής και να μην μιλάει άπταιστα την αγγλική”. Προφανώς και δεν την μιλάει άπταιστα το “παιδί” την αγγλική γλώσσα – φαίνεται με τη μία τούτο, έχει φανεί ακόμα και σε ομιλίες δοσμένες εγγράφως που εκφώνησε κάμποσες φορές τους τελευταίους μήνες – όμως αυτό άραγε είναι το μείζον;

“Ναι ρε, αυτό είναι το μείζον” θα επιμείνουν απαντώντας στην ερώτηση όσοι αυτό και μόνο αυτό ως μείζον διέγνωσαν, εξηγώντας “δημοσιογραφικά” – και με τον δέοντα στόμφο, σα να τους έχουμε ενώπιον μας - ότι στη σύγχρονη εποχή και σε μια χώρα που θέλει να λέγεται προηγμένη η “δουλειά” του πρωθυπουργού απαιτεί κάποια βασικά προσόντα (στοιχειώδους επάρκειας) ένα εκ των οποίων δεν μπορεί παρά να είναι η καλή γνώση των σημαντικότερων διεθνώς γλωσσών, αν μη τι άλλο της σημαντικότερης όλων αγγλικής. Τέτοιος θα είναι ο στόμφος – υποθέτουμε – ώστε να υποβάλλει την όποια διάθεση ένστασης στην κάθετη αίσθηση του απαγορευτικού. “Εντάξει, δίκιο έχετε, αλλά…” “Τι αλλά, δεν έχει αλλά…”

Ηλιθιότητες! Εμπιστευτείτε την διαβεβαίωσή μας ότι ακόμα και σήμερα, όπου οι απαιτήσεις διεθνούς εκπροσώπησης φέρονται να έχουν δυσκολέψει σε σύγκριση με παλαιότερες εποχές, πολλοί κορυφαίοι πολιτικοί εκπρόσωποι πολλών φερόμενων ως προηγμένων δυτικών χωρών, μόνο άπταιστα δεν ομιλούν τις σημαντικότερες διεθνώς γλώσσες περιλαμβανομένης της σημαντικότερης όλων αγγλικής. Με την μελέτη, την εξάσκηση, την διαρκή χρήση, διαρκώς και βελτιώνονται, όμως αν δεν έχουν μάθει καλά την “ξένη γλώσσα” από μικροί  - το έχει αυτό το κακό η διαδικασία της γνώσης, πόσο μάλλον οι άτιμες οι “ξένες γλώσσες” -  είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα στην περίοδο της ωριμότητας. Άρα;

Άρα οι ελλείψεις στη γνώση της αγγλικής οι οποίες εντοπίστηκαν/ σχολιάστηκαν ως μείζον χαρακτηριστικό της ελληνικής πρωθυπουργικής παρουσίας ενώπιον του πάλαι ποτέ πλανητάρχη, όχι μόνο δεν ήταν (αυτές καθαυτές) το μείζον χαρακτηριστικό, αλλά – αντίθετα – στην πραγματικότητα ήταν αυτές ο μονοδιάστατος, επιπόλαιος, επαρχιώτικου τύπου εντοπισμός των οποίων θόλωσε/ αλλοίωσε / υπέκρυψε το μείζον χαρακτηριστικό της Ελληνικής πρωθυπουργικής παρουσίας. Ποιο ήταν αυτό; Πάμε παρακάτω:

“Επειδή είναι κρίσιμη η ερώτησή σας, θέλω να είμαι βέβαιος ότι την έχω πλήρως κατανοήσει στην ουσία της, ώστε και η απάντησή μου να είναι στον μέγιστο δυνατό βαθμό ουσιαστική. Μπορείτε να την επαναλάβετε παρακαλώ”: Κάτι τέτοιο, κάτι τέλος πάντων αντίστοιχο απαντάει ένας άνθρωπος στοιχειωδώς χαλαρός όταν του διατυπώνεται ένα ερώτημα που δεν είναι στο νου του απολύτως ξεκάθαρο, επειδή κάποια λέξη ή κάποιο νόημα του διαφεύγει. Χίλιοι τρόποι υπάρχουν διαφυγής από την προσωρινή αδυναμία, αρκεί να υπάρχει στοιχειώδης χαλαρότητα, στοιχειώδης δυνατότητα προσωρινής διαφυγής από την όποια θέση προσωρινής αδυναμίας. Μια δημόσια συζήτηση διάολε είναι, δεν πρόκειται για εξετάσεις πιστοποίησης επάρκειας γνώσεων της αγγλικής γλώσσας.  “Επαναλάβατε παρακαλώ, θέλω να είμαι βέβαιος για το τι ακριβώς με ρωτήσατε, ώστε και η απάντησή μου να είναι ακριβής”. Με τον φυσικό/ χαλαρό τρόπο που “ταιριάζει” σε αυτή την στάση, το τελευταίο που με όρους επικοινωνίας θα “μέτραγε” είναι η “υπόθεση” περί πλημμελούς γνώσης της αγγλικής γλώσσας.

Αντί αυτού, στερούμενος πλήρως και της ελάχιστης (στοιχειώδους) πραγματικής χαλαρότητας, ο νεαρός Έλληνας πρωθυπουργός καχύποπτος και ανύποπτος “βάδισε τον δρόμο” της ολοκληρωτικής παράστασής της, παριστάνοντας χαλαρά ότι κατάλαβε πλήρως το ερώτημα και δίνοντας την αντίστοιχη παράσταση απάντησης σε αυτό που παρέστησε ότι κατάλαβε. Υποβεβλημένος αγχωτικά στην αντίληψη και αίσθηση ότι τα πάντα στην πολιτική επικοινωνία είναι “παράσταση” – εκεί, ακριβώς σε αυτό το λεπτό σημείο, είναι που χάθηκε και διαρκώς “χάνεται στη μετάφραση” – αποδείχτηκε αιχμάλωτος, εγκλωβισμένος ενός κομβικού χαρακτήρα (για κάποιον που φέρεται να ασχολείται με θέματα υψηλής/μεγάλης πολιτικής) ελλείμματος: Στερείται της στοιχειώδους αντίληψης ότι εκ του ορισμού της αυτή η ιδιαίτερη “παράσταση” επιτρέπει στιγμές προσωρινής διαφυγής, ακριβώς για να μπορεί να είναι πειστική και ως τέτοια διαρκώς να ανανεώνεται.

Αυτό είναι το αληθινό μείζον – η απόλυτη υποβολή στην παράσταση και η πλήρης αδυναμία αντίληψης των υποχρεωτικών στιγμών προσωρινής διαφυγής - και όχι βέβαια ο βαθμός επάρκειας σε ότι αφορά τη γνώση της αγγλικής γλώσσας. Ακόμα πιο μείζον του μείζονος μοιάζει δυστυχώς να είναι ότι αυτοί που φέρονται να αξιολογούν τα μείζονα στην νεοελληνική παράσταση πολιτικής επικοινωνίας είναι εξίσου αν όχι περισσότερο ανεπαρκείς αυτών τους οποίους αξιολογούν… 

*Υπόθεση εργασίας (αντί άλλου επιλόγου): Ένα γρήγορο “πέρασμα” από τους λεγόμενους “αρχηγούς” του σημερινού νεοελληνικού πολιτικού σκηνικού με κριτήριο τον βαθμό επάρκειας καθενός εκάστου στην “αγγλική” θα αποδείκνυε περίτρανα ότι ο μειωμένος βαθμός του νυν πρωθυπουργού τον καθιστά την πολύ “κακή εξαίρεση” ανάμεσα στους συναδέλφους του πολιτικούς. Δικαιολογώντας, συνάμα, όλους αυτούς και αυτές που μαθημένοι στον Ελληνικό μικρόκοσμο από τέτοια επάρκεια γλωσσομαθών δεν μπόρεσαν παρά να αντιληφτούν αυτή την κακή εξαίρεση ως μείζον θέμα. Τι λέτε; Ισχύει αυτή η – αν μη τι άλλο ελαφρυντική της δημοσιογραφικής ανεπάρκειας – υπόθεση εργασίας;