We, we, we, we, we, we, we, we, we, we, we, we…
Αχ αυτό το τόσο εύκολο μα τόσο εύκολο στην χρήση του
“Εμείς”, αυτός ο τόσο εύκολος μα την αλήθεια ισχυρισμός, αυτός που υποτίθεται
ότι αναφέρεται στην ανάγκη συλλογικής, κοινοτικής, κοινωνικής αντίληψης. Αυτός
που φέρεται να αμφισβητεί την συνθήκη κοινωνικής καθυστέρησης (ζούγκλας), αυτός
που φέρεται προοδευτικά να καταλύει την άγρια κυριαρχία του απαίδευτου “Εγώ”,
την αντί-κοινοτική, αντί-συλλογική, αντί-κοινωνική αντίληψη και διαχείριση της
μάταιης ετούτης ζωής.
Στις ακραία συντηρητικές κοινωνίες, αυτές που έχουν
έτσι (και τόσο) χειραγωγηθεί ώστε να αντιλαμβάνονται όλους τους αναγκαίους της
προόδου ισχυρισμούς οριοθετημένους στα δικά τους συντηρητικά μέτρα και όχι μέσα
από τα μέτρα της αλήθειας τους, το μόνο περιεχόμενο του “Εμείς” εξαντλείται αντιληπτικά
στη συνθήκη “πρώτα Εμείς και έπειτα όλοι οι άλλοι”. Πρόκειται για ένα πολύ
ιδιαίτερου τύπου, για ένα τελείως παράδοξο σε σχέση με το by the book προοδευτικό
“Εμείς”. Ένα θεότρελο τρόπον τινά – στη σύλληψη και στη χρήση του – “Εμείς”, το
οποίο χρησιμοποιείται υπηρετώντας αποκλειστικά και μόνο το “Εγώ” την κυριαρχία
του οποίου υποτίθεται ότι αμφισβητεί και προοδευτικά (τείνει να) καταλύει.
Welcome, welcome, welcome, welcome, welcome, welcome,
welcome, welcome.
Το καλωσόρισμα στο αληθινό, στο προοδευτικό
περιεχόμενο του “Εμείς”, το αληθινό καλωσόρισμα (της έννοιας) της προόδου μέσα
από το μέτρο της αλήθειας της και όχι όπως το μέτρο της χειραγώγησης την θέλει
αντιληπτή, είναι υπόθεση της αληθινής, της by the book προχωρημένης
για τα μέτρα “του τόπου και του χρόνου” της Τέχνη.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου