Μια σκέψη μας, πάντα και για πάντα "δική τους". Προς τιμήν τους...

Την είχαμε περιμαζέψει στον χώρο parking εκπαιδευτικού ιδρύματος, ενός από αυτά με τα υψηλά δίδακτρα που φέρονται να προσφέρουν πρόσβαση στον αγγλικό τύπο γνώσης, αυτόν (τον τύπο) με τα αυτόματα credits και όλα τα συναφή. Μόνη και έρημη, λίγων ημερών, η λοιπή οικογένεια άφαντη. Πολύ αμφιβάλλουμε αν ήταν ο τόπος γέννησης αυτός που καθόρισε τις συνήθειες της, όμως από την πρώτη μέρα που έζησε μαζί μας η όμορφη Φρόσω – έτσι την ονομάσαμε – έδειχνε μια ιδιαίτερη αγάπη στα αυτοκίνητα, ιδιαίτερα στο μπροστινό τους κάθισμα. Ένα τέτοιο – πολλών αλόγων – της έκοψε μετά από μερικούς μήνες το νήμα της ζωής, διασχίζοντας με ταχύτητα οριακή το στενό δρομάκι.

Έξαλλο το ουρλιαχτό της μηχανής – τα πολλά μηχανικά άλογα ήταν καβαλημένα από ένα παιδάκι εκ των πολλών μυημένων της καλής μας γειτονιάς στον αγγλικό τύπο γνώσης με τα αυτόματα credits και όλα τα συναφή, αχ κάτι 
συνωμοσίες που σκαρώνει η άτιμη η ζωή –σκέπασε ολοσχερώς το απεγνωσμένο κάτι σαν στρίγγλισμα του πανέμορφου πλάσματος. Ήταν η διαίσθηση ότι “κάτι συνέβη” και όχι η ακοή που μας έκανε σαν ελατήρια να πεταχτούμε και να ανοίξουμε την εξώπορτα. Τα μάτια της Φρόσως παρέμειναν ανοικτά, ίσα για να μας κοιτάξει λίγες στιγμές με αυτό το βαθύ βλέμμα, το ανάμεικτο λατρείας και απορίας. Στην πρώτη λέξη αγάπης που εκστομίσαμε – σα να περίμενε για τελευταία φορά να ακούσει τη φωνή μας – ξεψύχησε. Ήταν το τρίτο γατάκι της διετίας εκείνης που έμενε μαζί μας και το πιο αγαπημένο ανάμεσα στα αγαπημένα, το τρίτο μέσα σε μια διετία που πέθαινε λίγα μέτρα από την εξώπορτα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Πώς βγήκε έξω; Γιατί; Δεν την είδες; Όχι, δεν ανταλλάξαμε ευθύνες, από τότε όμως ποτέ ξανά δεν μοιραστήκαμε με την ίδια ένταση συναισθημάτων την εμπειρία της συγκατοίκησης με την όποια μικρή “δική μας” Φρόσω, επιλέξαμε να μοιράσουμε το συναίσθημα ισόποσα σε κάμποσες μικρές σαν και αυτή που μας επισκέπτονταν στην πίσω αυλή, στον πίσω κήπο. Όλες αγαπημένες, καμιά δική μας. Σε τόπους και χρόνους όπου τα άγρια μηχανικά άλογα κουβαλούν και επιβάλλουν τα credits τους, το νόμο τους, το αυθεντικό κτητικό συναίσθημα είναι ευάλωτο αν όχι καταδικασμένο…

Προς τιμή της Φρόσως. Αλλά και του φίλου της του Γιάννη που από τότε που χάθηκε η φίλη του έχει γίνει ένας τελείως διαφορετικός γάτος. Προς τιμή του Ταρζάν και του Στόρι (έπαιζε συνέχεια με τα στόρια ο αθεόφοβος) που “έφυγαν” νωρίτερα από την Φρόσω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, φονευθέντες από άγρια μηχανικά άλογα. Προς τιμή του Μπάμπη μας – Ούγκι το επίσημο όνομά του – του γλυκύτατου σκύλου που εδώ και οκτώ μήνες μεγαλώνει μαζί μας και γλυκαίνει τη ζωή μας. Προς τιμή κάθε θαυμάσιου τετράποδου φίλου, που γλυκαίνει καρδιές μικρών και μεγάλων με τρόπο πιο άμεσο, πιο αληθινό, πιο ελεύθερο από κάθε συνηθισμένο “ανθρώπινο”: Όπως και να έχουν τα πράγματα, ότι και αν συμβαίνει γύρω μας, όλες τις μέρες του χρόνου μας, της ζωής μας, μια σκέψη γεμάτη γλύκα θα είναι αποκλειστικά δική τους.

Και για πάντα, προς τιμή τους, μια άλλη σκέψη γεμάτη δίκαιο θυμό θα συνοδεύει το κάθε χυδαίο άκουσμα αγριεμένων μηχανικών αλόγων που διασχίζουν ουρλιάζοντας τους πεπερασμένους δρόμους της μικροαστικής ματαιότητας ωσάν να είναι όλοι δικοί τους, ωσάν η ζωή όλη να είναι δική τους. Προς τιμή τους, για πάντα...