Στο καφέ της χαμένης νιότης μας, εδώ στο Εγκώμιο Πολιτιστικό Κέντρο: Για να πάψουμε να ζούμε αιχμάλωτοι στο έλεος των σιωπών μας, για να αρχίσουμε να ενηλικιωνόμαστε...

Σε αυτή την αδιάκοπη ροή γυναικών, ανδρών, παιδιών, σκύλων που περνούν και καταλήγουν να χάνονται στο βάθος των δρόμων, πολύ θέλουμε να συγκρατούμε που και που κανένα πρόσωπο. Πρέπει, το έχουμε ανάγκη, μέσα στη δίνη των μεγάλων πόλεων, να βρίσκουμε σταθερά σημεία.

Σταθερά σημεία, σημεία αναφοράς όπως μας αρέσει να τα αποκαλούμε. Η λογική τους, είναι αυτή που κυριαρχεί, καθορίζει τον τρόπο που σκεπτόμαστε σχετικά με το cafe μας στο Εγκώμιο Πολιτιστικό Κέντρο. Πώς πρέπει να είναι, πώς πρέπει να το κάνουμε (να είναι) αντιληπτό σε αυτούς και αυτές που θέλουμε εδώ, να έρχονται, να έρχονται για να μείνουν.

Κάτι μικρό-μεγάλο στον τρόπο των ανθρώπων εδώ στη Λευκωσία ομολογούμε ότι μας προβληματίζει, παρεμβαίνει πιεστικά στον τρόπο που έχουμε κατά νου και τον λοξοδρομεί. Μοιάζουν να μιμούνται με τη στάση τους τον τρόπο (των ανθρώπων) της μεγαλούπολης μα τα όρια της κίνησής τους είναι αυτά μιας μικρής, πολύ μικρής πόλης. Μιας γειτονιάς του Παρισιού, για παράδειγμα, της πόλης που κυριαρχεί στο νου του Patrick Modiano, στο αριστουργηματικό “καφέ της χαμένης νιότης” του.  

Ας μείνουμε στον τρόπο του Modiano. Επενδύοντας στην ανάγκη αναγνώρισης του “ξένου και μεγάλου” που τον χαρακτηρίζει, ως προϋπόθεση μετάβασης στο “οικείο και μικρό”. Ίσως έτσι, τέμνοντας κάθετα το μικρό-μεγάλο των ανθρώπων εδώ γύρω μας σύνδρομο, θα μπορέσουμε να κάνουμε περισσότερο πειστικό, περισσότερο βατό τον τρόπο/δρόμο που σκεπτόμαστε (και πορευόμαστε) σχετικά με το cafe μας.

Αντιγράφουμε από αυτόν τον “ξένο και μεγάλο” τρόπο:

“Δεν διαγράφεται ποτέ ολοκληρωτικά το παρελθόν. Μένουν πάντα κάποιοι μάρτυρες, κάποιοι επιζώντες από αυτούς που υπήρξαν σύγχρονοι μας. Η ηχηρή παρουσία τους πάντα διακόπτει την στιγμή που κινδυνεύουμε να ανακαλέσουμε δυσάρεστες αναμνήσεις. Σωπαίνουμε. Ζούμε στο έλεος κάποιων σιωπών. Ξέρουμε πολλά ο ένας για τον άλλον. Οπότε, προσπαθούμε να αποφεύγουμε ο ένας τον άλλον. Ακόμα και ο ένας δίπλα στον άλλον, υπάρχουμε σα να είμαστε χαμένοι μεταξύ μας οριστικά”…

*Στο έλεος κάποιων σιωπών. Πάει, τελείωσε, ο τρόπος που οριστικά επιλέγουμε για το δικό μας cafe στο Εγκώμιο συμπυκνώνεται στη λέξη “ανελέητα”. Εδώ από την μεθεπόμενη εβδομάδα – όταν πλέον για τα καλά αρχίζει η φετινή μας περίοδος των παραστάσεων, παρουσιάσεων, συναυλιών, προβολών, φεστιβάλ και λοιπών “ωραίων και σημαντικών” - δεν θα είμαστε μαζί για να σωπαίνουμε φοβούμενοι ότι ήδη ξέρουμε ο ένας για τον άλλον πολλά, αλλά για να σπάσουμε αυτή την σιωπή. Θα είμαστε εδώ για να αρχίσουμε αληθινά να μιλάμε διεκδικώντας να πάψουμε να αρκούμαστε σε αυτά που νομίζουμε ότι ξέρουμε για τους άλλους και οι άλλοι για εμάς. Για να τους μάθουμε και να μας μάθουνε, και έτσι με αυτό τον τρόπο να ξεκινήσουμε να μας μαθαίνουμε μπας και κάποια στιγμή μας μάθουμε. Ανελέητα, αμφισβητώντας το σύνδρομο του μικρό-μεγάλου όσο δεν πάει, όσο επιβάλλεται διάολε σε μεγάλους (στην ηλικία) ανθρώπους…