"Εντελώς ξεχωριστά από το σινεμά": Παρίσι, Τέξας (Βιμ Βέντερς), ή αλλιώς, ο κινηματογράφος ως όραμα και επιθυμία

“Έχω γυρίσει αρκετές ταινίες που ασχολούνταν περισσότερο με το να στοχάζονται πάνω στον εαυτό τους παρά σε κάτι που υπάρχει ξέχωρα από το σινεμά.. Και νομίζω πως αυτό είναι ένα αληθινά σοβαρό αδιέξοδο για κάτι που αγαπώ τόσο πολύ, το σινεμά”. Και, αμέσως μετά, συνδέοντας το νέο κινηματογραφικό προϊόν του – “Παρίσι, Τέξας” - με το νήμα του χρόνου: “Στο τέλος της Κατάστασης των Πραγμάτων δεν υπήρχε άλλη επιλογή από το να καθορίσω ξανά, ή να βρω πάλι ή να ξαναανακαλύψω τι είναι αυτό το αδιέξοδο: να κινηματογραφήσω κάτι που υπάρχει και να κινηματογραφήσω κάτι που υπάρχει εντελώς ξεχωριστά από το σινεμά”.

Εντελώς ξεχωριστά από το σινεμά! Κρατήστε στο νου αυτή την διατύπωση (Βιμ Βέντερς), μπορεί να σας φανεί από χρήσιμη έως και κρίσιμη αν και όταν: Ο κινηματογραφικός τρόπος αντίληψης της ζωής (σας) συναντηθεί με τα όρια αντοχής του και αντοχής της. Πάντα παραμονεύει το ενδεχόμενο, μια και μόνο σκέψη (κινηματογραφική) να κάνει όλη την (πραγματική) διαφορά.

 

Παρίσι, Τέξας, ένα από τα πιο καίρια κινηματογραφικά κείμενα στην καριέρα του Βιμ Βέντερς – ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου ο οποίος άκμασε στη δεκαετία του 70 και τις αρχές του 80 – ανάμεσα στους ανέμους (Παρίσι, Τέξας) ένα ξερό και στοχαστικό κείμενο πάνω στην υπαρξιακή κρίση και την απελπισία. Εξωθώντας την υπόγεια/ υπαινικτική τάση του μοντερνισμού στα όρια της πλέον ακραίας κορύφωσης, καταφέρνει εντέλει και την περιθωριοποιεί τόσο ώστε να λειτουργεί ως ένας (όχι και μοναδικός) ιδιοφυής τρόπος συνειδητής αναθεώρησης καθαυτού του σινεμά. Πάντα κάπως έτσι συμβαίνει με τις ανατροπές, με τις αληθείς (υπαρξιακές) αναθεωρήσεις. 

  

Οι ακραίες κορυφώσεις είναι πάντα – κανόνας – προϊόν ευφυών συνθέσεων. Ανάμεσα στους ανέμους – Παρίσι, Τέξας – ο Βέντερς υφαίνει μαζί εικόνες και αφηγηματικές ιδέες από την Αγωνία του τερματοφύλακα την στιγμή του πέναλτι, από την Αλίκη στην πόλη και τους Βασιλείς του δρόμου.  Απαντάει στο δίλημμα του Φρίντριχ που πηγάζει από την Κατάσταση των πραγμάτων, προσδιορίζοντας τον ζωτικό χώρο που υπάρχει ανάμεσα σους ανθρώπους και προτείνοντας/ προσκαλώντας την ιστορία (τους) να εισχωρήσει σε αυτόν και να τον καταλάβει. Ή, αν προτιμάτε, να εισχωρήσει αφού τον καταλάβει. Έχοντας με την πρέπουσα καταστρεπτική/ αναδημιουργική ένταση, μετατοπίσει και επαναδιατυπώσει συνάμα τα σημεία αναφοράς της κρίσης (της ζωής) που προηγούμενα είχαν απλά και μόνο υπό-δειχτεί / “κινηματογραφηθεί” στον Αμερικανό Φίλο.

Εντελώς ξεχωριστά από το σινεμά! Κρατήστε στο νου αυτή την διατύπωση όταν λίαν συντόμως – ξεκινώντας την αναζήτησή μας ανάμεσα στους ανέμους (Παρίσι, Τέξας) – θα σας προσκαλέσουμε εδώ στο Εγκώμιο με θέμα τον κινηματογράφο ως όραμα και επιθυμία (Βέντερς), προχωρώντας ενδεχομένως και σε περισσότερα (από εσάς θα εξαρτηθεί και τις καλές διαθέσεις σας) περί του λεγόμενου Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου. Κρατήστε στο νου αυτή την διατύπωση για να μπορέσουμε (μαζί) να πυκνώσουμε όπως του πρέπει τον πραγματικό (συνειδητό) χρόνο τιμώντας όπως του πρέπει και απολαμβάνοντας τον κινηματογραφικό.