Σοκ- τεστ για τα αντανακλαστικά ασφαλείας: Ο μέσος (κοινωνικός) νους και οι (διαρκώς) κινούμενες ενάντια στις πιθανότητες αληθινές κοινωνικές πρωτοπορίες

Δεν το έχουμε δει, αλλά είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι το 17λεπτο μονταρισμένο οπτικοακουστικό υλικό που έχει ως θέμα τις συνθήκες διαβίωσης δεκάδων παιδιών και ενηλίκων με αναπηρία στο πρώην ΚΕΠΕΠ Λεχαινών Ηλείας δεν μπορεί παρά να είναι “εντυπωσιακό”. Η οπτικοακουστική παρουσίαση ανθρώπων με αναπηρία καθηλωμένων, αιχμαλώτων σε κλουβιά, δεμένων σαν άγρια ζώα στα κρεβάτια τους, σε κατάσταση παντελώς “ξένη” με όσα στον μέσο νου είναι αντιληπτά ως ανεκτός, πολιτισμένος τρόπος ζωής, είναι βέβαιον ότι σοκάρει στιγμιαία τα πολιτισμικά “μέσα” αντανακλαστικά. Τροφοδοτώντας έντονα την αίσθηση ότι οι λεγόμενες κοινωνικές συμβάσεις που φέρονται να ορίζουν δεδομένα και ξεκάθαρα το πεδίο έκφρασης της ελευθερίας δεν είναι δα και τόσο ξεκάθαρες, τόσο δεδομένες. Στα περιθώρια τους είναι πολλοί αυτοί που συνωστίζονται αποκλεισμένοι.

Στην πραγματικότητα, ο μέσος νους γνωρίζει ότι οι λεγόμενες κοινωνικές συμβάσεις που φέρονται να ορίζουν συνολικά το πεδίο έκφρασης της ελευθερίας δεν είναι τίποτε περισσότερο τίποτε λιγότερο από … συμβάσεις. Η μόνη αληθινή τους δύναμη εντός του μέσου νου, η μόνη πραγματική αξία τους, αντλείται και τροφοδοτείται από την διαρκώς και επαναλαμβανόμενα υποβαλλόμενη αίσθηση που οι φερόμενοι ως συμβεβλημένοι ενδόμυχα απολαμβάνουν, ότι ο αποκλεισμός από αυτές τις συμβάσεις έχει ως αποτέλεσμα ένα υπαρκτό τίμημα. Το οποίο (τίμημα) πρέπει σε τακτά διαστήματα εντυπωσιακά να υπενθυμίζεται ώστε η αίσθησή του να παραμένει ζωντανή, σοκ – τεστ για τα αντανακλαστικά ασφαλείας των συμβεβλημένων.

Αποκωδικοποιώντας το  πολύ ενδιαφέρον κάλεσμα των ακτιβιστών της Κίνησης Χειραφέτησης ανθρώπων με αναπηρία, αυτών δηλαδή που ετοίμασαν το 17λεπτο μονταρισμένο υλικό από την εκτός κοινωνικής σύμβασης ζωή στο πρώην ΚΕΠΕΠ Λεχαινών. Απευθύνεται στους ανθρώπους των ΜΜΕ και στους κοινωνικά ενεργούς πολίτες. Λένε οι της Κίνησης: “Η προβολή του υλικού αυτού είναι η πρώτη πράξη κορύφωσης μιας παρέμβασης που ξεκίνησε με την τετραήμερη κατάληψη λίγες μέρες πριν του άθλιου – και όχι μοναδικού στην χώρα μας – “ιδρύματος” των Λεχαινών. Είναι η πρώτη πράξη κορύφωσης μέχρι την αμέσως επόμενη, από πλευράς μας θα γίνουν και άλλες αντίστοιχες, όσες περισσότερες μπορούμε, μιας και γνωρίζουμε ότι ο αγώνας ενάντια στα τείχη της κοινωνικής συνενοχής είναι αγώνας μακράς διαρκείας”. Και αφού “τα έχουν πει” σπεύδουν κατόπιν να εξηγήσουν και το τι αναμένουν ή και αξιώνουν από αυτούς στους οποίους απευθύνονται: “Να υπερβούν τα αντανακλαστικά της στιγμής που είναι βέβαιο ότι στο έπακρο θα ενεργοποιήσει η δύναμη της εικόνας. Να δεσμευτούν εντός τους ότι δεν θα λειτουργήσουν για μια ακόμα (πολλοστή) φορά ως ανύποπτοι στιγμιαίοι τροφοδότες της ισχυρής εντύπωσης. Αλλά θα επιμείνουν, απαιτώντας ασταμάτητα, κάθε στιγμή, την εδώ και τώρα παύση της διαρκούς ιδρυματικής αθλιότητας”…

Πίεση έντονη, διαρκής, κλιμακούμενη και … όπου πάει, όποιος αντέξει. Σε άκρως συντηρητικά, καθυστερημένα κοινωνικά περιβάλλοντα όπως το νεοελληνικό, οι πιθανότητες επιτυχίας της συνταγής αυτής κρίνονται ως περιορισμένες. Από την άλλη, όμως, αυτή είναι και η μόνη αυθεντική συνταγή κοινωνικής πρωτοπορίας. Η οποία, ως γνωστόν, πάντα και παντού “κινείται” ενάντια στο ρεύμα, ενάντια στις πιθανότητες…