Αυτοματισμοί,
εμείς και οι “άλλοι”, ακολουθεί σχετικός αποκαλυπτικός διάλογος. Π.Ε. και
Λ.Ε. τα αρχικά των συνομιλητών, των ρόλων αν θέλετε ...
Π.Ε.
Έκανα λάθος. Δεν είσαι δυστυχισμένος, είσαι τρελός. Και οι τρελοί είναι
ευτυχισμένοι.
Λ.Ε.
Γιατί είμαι τρελός;
Π.Ε.
Μα σοβαρά τώρα, πιστεύεις ότι θα κάνω εγώ χαρακίρι επειδή θες εσύ να εκδικηθείς
τους… δεν ξέρω κι εγώ ποιους;
Λ.Ε.
Ξέρεις πολύ καλά ποιους. Τους εχθρούς μας! Αυτούς που απεργάζονται την
καταστροφή μας.
Π.Ε.
Εγώ δεν έχω εχθρούς. Εγώ είμαι όργανο ενός οργανισμού και όλα τα άλλα όργανά
του είναι φίλοι μου και συνεργάτες μου. Δουλεύουμε όλοι μαζί για την επιβίωση
του οργανισμού, κι όχι για τον θάνατό του.
Λ.Ε.
Αυτό πιστεύεις εσύ. Οι άλλοι όμως έχουν διαφορετική άποψη.
Π.Ε.
Δεν με ενδιαφέρει. Εγώ τάχθηκα να υπηρετώ την εύρυθμη λειτουργία του Συστήματος
και αυτό θα κάνω μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο της ζωής μου.
Λ.Ε.
Ρε δεν αφήνεις τα πατριωτικά να δούμε τι θα κάνουμε; Δεν έχουμε χρόνο. Από
στιγμή σε στιγμή θα μας την ανάψουν οι άλλοι!... Και, στο κάτω κάτω, πριν από
όλα είσαι όργανο ενός μικρό-συστήματος το οποίο αυτή τη στιγμή δέχεται άνανδρη
επίθεση.
Π.Ε.
Όχι κύριε! Εγώ είμαι όργανο ολόκληρου του οργανισμού.
Λ.Ε.
Ρε συ, μόνος σου δεν είπες ότι οι άλλοι μας έχουν ένα με τα σκατά τους;
Π.Ε.
Και λοιπόν, αυτό τι σημαίνει; Ότι εμείς, για να τους εκδικηθούμε, πρέπει να
γίνουμε δολοφόνοι του ίδιου μας του οργανισμού;
Κάπως έτσι οι
ρόλοι σε σκηνικό έντονης κρίσης τροφοδοτούνται,
κάπως έτσι (έντονα και συγκρουσιακά) η άγραφη ανάγκη που τα επείγοντα
περιστατικά υποβάλλουν τους επιβάλλει θεατρικά να συνυπάρχουν. Το διαλογικό απόσπασμα που μόλις διαβάσατε αλιεύτηκε
από το “θεατρικό” Εχθροί εξ αίματος
(ΑΡΚΑΣ), το οποίο είναι το ένα (πρώτο) από τα δυο μέρη – το άλλο (δεύτερο) φέρει
τον τίτλο “Βιολογικός μετανάστης” – της
θεατρικής σειράς “Επείγοντα
Περιστατικά”. 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου