Και τα δυο αυτά βιβλία είναι πολύ αγαπημένα
μας. Δεν είναι τα μόνα, υπάρχουν κάμποσα βιβλία
που αγαπάμε. Όμως, το δίδυμό τους, ο συνδυασμός τους, είναι κατά πάσα
πιθανότητα – δεν το έχουμε διερευνήσει σε βάθος – ο πιο αγαπημένος μας
βιβλίο-συνδυασμός. Η παρουσίασή τους εντός μιας και μοναδικής βιβλίο-βραδιάς
είναι αντιληπτή στο νου μας ως “ιδανικό”.
Αναγνωρίζω ότι το “προνόμιο”
που έχω να γράφω αποτελεί κυρίως “μεγάλη
ενοχή”: Το “αγαπημένο” βιβλίο με θέμα/ τίτλο “Για τη ναζιστική ακροδεξιά και την πολιτική καθημερινότητα στην εποχή
της κρίσης” που υπογράφει ο φίλτατος Γιώργος Τσιάκαλος (εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ)
συντίθεται από αυτονόητες μικρές
καθημερινές παρεμβάσεις για να υπάρχουν τις (δύσκολες) μέρες που έρχονται και
ας μείνουν αχρείαστες. Μεταξύ μας: Όχι μόνο δεν θα μείνουν αχρείαστες οι
μικρές, καθημερινές παρεμβάσεις που συνθέτουν αυτό το βιβλίο, αλλά, αντίθετα,
φέρουν όλες τις κρίσιμες προδιαγραφές ώστε για πολλά χρόνια να αποτελέσουν “εργαλείο” για όσους και όσες δεν
αρκούνται να νομίζουν, θέλουν και να γνωρίζουν. Ποιοι και ποιες είναι αυτοί και
αυτές; Όσοι και όσες, καθένας και καθεμία με τον τρόπο του και τρόπο της,
έχοντας αναλώσει τη ζωή τους για μια καλύτερη κοινωνία, αύριο και μεθαύριο
και αντιμεθαύριο διαρκώς “θα αναρωτιούνται με πίκρα αν οι θυσίες τους
είναι τελικά – όπως έλπιζαν – θεμέλια ενός νέου κόσμου ή απλώς στάχτες και
καπνός ωραίων οραμάτων και ανεκπλήρωτων προσδοκιών”.
Και τι γίνεται με την καταραμένη ενοχή; Αυτήν που αγόγγυστα “κουβαλούν” οι πολύ
λίγοι φορείς μιας όποιας αληθινής/ συμπαγούς γνώσης - ουδεμία σχέση με τους
ανόητους απεραντολόγους που μοιράζονται αυτάρεσκα την ανοησία τους με τους
μυριάδες αντίστοιχους πλοηγούς στο απέραντο διαδικτυακό και όχι μόνο “ρευστό” των
καιρών - έχοντας πλήρη αντίληψη/
συνείδηση του βάρους που συνεπάγεται; Πώς είναι δυνατή η απαλλαγή από αυτήν
(την καταραμένη) στο όνομα της ελευθερίας και της κοινωνικής προόδου και όχι
δια της μετατόπισης/ μεταφοράς της στους πολλούς “καχύποπτους, ανύποπτους και
ύποπτους” ανόητους και αδαείς; Τι
γίνεται με αυτό το δίχως άλλο δυσβάστακτο
(καταραμένο) είδος ενοχής που “κουβαλούν” μόνο οι αληθώς προοδευτικοί άνθρωποι,
οι μια ζωή πρωτοπόροι;
Η
αλήθεια – αυτή είναι η φύση της και είναι φύση προοδευτική – δεν λέγεται,
δεν γράφεται επακριβώς, μόνο εννοείται και αποδίδεται. Η γνώση – αυτή είναι η θέση, η προοδευτική θέση της – είναι η εν
δυνάμει σύνθεση και ακολούθως συνάντηση με τις κρίσιμες εκείνες (ζωτικές)
μνήμες που υπενθυμίζουν στον εαυτό τη
σχέση του με την αλήθεια. Όταν αυτές οι μνήμες ενεργοποιούνται, τότε και
μόνο τότε γεννάται η συνθήκη (πεπερασμένης) απαλλαγής από την ενοχή, τότε και
μόνο απελευθερώνεται η πιθανότητα για το στιγμιαίο “ιδανικό”. Στην παραστατική
έννοια, στο στιγμιαίο/ πεπερασμένο “παρουσιαστικό” του οποίου, από τις πρώτες
γραμμές του παρόντος κειμένου επιχειρήσαμε να σας εισαγάγουμε. Ιδανική/
οργανική σύνθεση – με στοιχείο καταλυτικό οργανικό την ενεργοποίηση της μνήμης
– της γνώσης με την αλήθεια.
“Η ηθική βάση μιας καθυστερημένης κοινωνίας”, έκθεση/ έρευνα του Edward Banfield, το δεύτερο βιβλίο του ιδανικού διδύμου της
βιβλίο-βραδιάς (Εγκώμιο Πολιτιστικό Κέντρο, Τρίτη 8 Δεκεμβρίου, έναρξη 19:00).
Το βιβλίο – από τις εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ και αυτό - “μεταφέρει” τις αναγνωστικές
μνήμες λίγο μετά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, πεδίο έρευνας μια όποια “καθυστερημένη κοινωνία οικογενειακού
αμοραλισμού”, από την ενότητα του “ΗΘΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ” ένα ενδεικτικό
απόσπασμα:
*Η επιτυχία είναι αποκλειστικά θέμα
ανώτερης προστασίας και εύνοιας, σε καμιά περίπτωση θέμα εγκράτειας, εργασίας
και επιχειρηματικότητας…
*Στην πολιτική όλα εξαρτώνται από τους Μεγάλους Ηγέτες, δεν έχει νόημα καμιά
κοινωνική οργάνωση. Η κοινότητα, όπως και το άτομο, μπορεί μόνο να προσεύχεται
ή να ελπίζει ή να διαμαρτύρεται, αλλά νιώθοντας ότι δεν μπορεί, δεν διεκδικεί
ποτέ να πάρει τη τύχη της στα χέρια της.
*Ο κόσμος, ο έξω κόσμος, είναι αντιληπτός ως τρομαχτικός. Σε έναν τέτοιο κόσμο, ένας
γονιός δεν μπορεί να ασχολείται με τίποτε άλλο εκτός από το άμεσο συμφέρον της
οικογένειάς του. Ο αδιάκοπος αγώνας για αυτό το άμεσο συμφέρον, είναι το λιγότερο που μπορεί κάποιος να κάνει
για να μη θεωρηθεί πως ο ίδιος οδηγεί την οικογένειά του στην καταστροφή.
*Στον μικρόκοσμο μιας καθυστερημένης κοινωνίας οικογενειακού
αμοραλισμού, αν κάποιος δεν διεκδικεί αποκλειστικά το συμφέρον του (θεωρείται
δεδομένο ότι) στερεί κάτι από την οικογένειά του. Ένας τέτοιος κόσμος δεν
μπορεί να έχει την πολυτέλεια της φιλανθρωπίας ή έστω της δικαιοσύνης, αφού η
όποια παραχώρηση στους “άλλους” σημαίνει ότι αυτά “που παραχωρούνται” θα
λείψουν από την “δική μας” οικογένεια. Όλοι έξω από τον στενό κύκλο της οικογένειας είναι ανταγωνιστές στον
σκληρό αγώνα της επιβίωσης και η μόνη λογική στάση απέναντί τους είναι η
καχυποψία. Ο γονιός, ο “ηγέτης” της
οικογένειας, ξέρει ότι όλοι οι άλλοι ζηλεύουν και φοβούνται την πρόοδο της
οικογένειάς του και σε κάθε δοθείσα ευκαιρία θα προσπαθήσουν να την
περιορίσουν. Έτσι, νιώθει έντονα ότι πρέπει να είναι πάντα έτοιμος να τους
προλάβει, περιορίζοντας ο ίδιος την δική τους πρόοδο, ώστε να μην αποκτήσουν
ποτέ αυτή τη δυνατότητα.
*Οι πάντες σε μια καθυστερημένη κοινωνία
μιλάνε πάρα πολύ εύκολα για το μέλλον
και για την ανάγκη στρατηγικού σχεδιασμού, αλλαγών κ.λπ. ακριβώς διότι κανένας τους μέσα του δεν πιστεύει ότι
όλα αυτά μπορεί και να γίνουν. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τους “πιστούς” των
θρησκευτικών δογμάτων.
*Ένας πόλεμος όλων εναντίον όλων, ο οποίος
μπορεί να “εμφανίζεται” ως ταξική σύγκρουση. Πρόκειται για το λάθος που κάνουν
οι ερευνητές οι οποίοι μελετούν τις καθυστερημένες κοινωνίες, επηρεασμένοι
ίσως, όπως κάθε σοβαρός διανοούμενος οφείλει να είναι, από τον Μαρξ.
Συμπυκνώνοντας τα παραπάνω (και όχι μόνο): Στις καθυστερημένες
κοινωνίες όλες οι προσπάθειες εκσυγχρονισμού τείνουν να ενσωματώνονται στις
προηγούμενες παραδοσιακές δομές
– με αποτέλεσμα να αναπαράγουν αυτές τις δομές και μάλιστα διαρκώς να τις
ενισχύουν χρησιμοποιώντας πιο σύγχρονα υλικά.
*Την Τρίτη 8 Δεκεμβρίου, ώρα 19:00, θα παρουσιαστούν κατά σειρά τα δυο πολύ
σημαντικά βιβλία - “Για τη ναζιστική ακροδεξιά και την πολιτική καθημερινότητα
στην εποχή της κρίσης” του Γιώργου Τσιάκαλου και “Η ηθική βάση
μιας καθυστερημένης κοινωνίας” του Edward Banfield – που συγκροτούν τον (κατ’ εμάς) ιδανικό συνδυασμό “οργανικής σύνθεσης της
γνώσης με την αλήθεια”. Ο φίλτατος συγγραφέας του πρώτου βιβλίου θα αναλάβει
την ευθύνη παρουσίασης του δεύτερου, την ευθύνη παρουσίασης του δικού του θα
αναλάβει πρόσωπο της δικής του επιλογής. Από
πλευράς μας (θέλουμε να) νιώθουμε μέσα μας βέβαιοι ότι την βιβλίο-βραδιά
που θεωρούμε και προτείνουμε ως “ιδανική” θα τιμήσουν όλοι και όλες όσοι και
όσες είναι και δηλώνουν αληθώς φίλοι και φίλες μας. Επ’ αυτού (του τελευταίου) θα επανέλθουμε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου