ΜΟΝΟ για τους ενδιαφερόμενους να καταλάβουν πώς αντιλαμβάνονται και νιώθουν τον όποιον εχθρό τους (Clausewitz, περί πολέμου): Επειδή, δεν πρέπει να συγχέεται ο Πόλεμος με τη Δολοφονία

*Τα κράτη μπορούν να κάνουν πόλεμο χωρίς οι στρατιώτες των δυο στρατοπέδων να αισθάνονται προσωπικά οι μεν για τους δε αίσθημα αντιπάθειας και/ή παθιασμένου κι άγριου μίσους.

“Περί του πολέμου”, συμπυκνώνοντας την σκέψη του Clausewitz, ευελπιστούμε ότι όσοι πράγματι στις μέρες μας ενδιαφέρονται σε κάποιο βάθος να καταλάβουν τόσο το πώς αντιλαμβάνονται όσο και το πώς νιώθουν τον (όποιον) εχθρό τους, σε κάποιο βαθμό θα βοηθηθούν. Πάμε παρακάτω:

*Η εχθρική πρόθεση είναι μια καθαρά πολιτική στάση. Δεν πρέπει να συγχέουμε πόλεμο και δολοφονία. Αυτή είναι μια πράξη ατομική, εμπνεόμενη από αισθήματα όπως η ζήλεια, το μίσος ή η ανάγκη, ενώ εκείνος είναι ένα κοινωνικό γεγονός, που χαρακτηρίζει τη θέληση μιας πολιτικής ενότητας προσηλωμένης στην ανεξαρτησία, την ασφάλεια και τη δύναμή της.

*Ο Clausewitz αναγνωρίζει το μέρος του παιχνιδιού που υπάρχει στον πόλεμο, κι ακόμη περισσότερο δεν του διαφεύγει το προσδιοριστικό στοιχείο της παράλογης δραστηριότητας, δηλαδή η τύχη. Επί λέξει (από το βιβλίο 1, κεφάλαιο 1, παράγραφος 20): “Αναμιγνύεται εδώ ξαφνικά ένα παιχνίδι δυνατοτήτων και πιθανοτήτων, καλοτυχίας και κακοτυχίας, που προχωρεί κατά μήκος κάθε νήματος, χοντρού ή λεπτού, από το οποίο είναι καμωμένο το υφάδι του, και που κάνει τον πόλεμο την ανθρώπινη δραστηριότητα που μοιάζει περισσότερο με παιγνιόχαρτο”.

*Πρόκειται ωστόσο για ένα παιχνίδι, η διακύβευση του οποίου είναι υποστασιακή, αφού αμφισβητεί την πολιτική ύπαρξη των κοινοτήτων και έχει σαν αντικείμενο την φυσική εξόντωση του εχθρού. Επί λέξει (από το ίδιο κεφάλαιο, παράγραφος 23, σελίδα 66): “Ο πόλεμος δεν είναι ούτε διασκέδαση ούτε καθαρό κι απλό πάθος του θριάμβου ή της όποιας δικαίωσης, ούτε βέβαια το έργο ενός αποχαλινωμένου ενθουσιασμού. Είναι ένα πολύ σοβαρό μέσο ενός πολύ σοβαρού σκοπού. Όλο το λαμπρό γόητρο της τύχης που χρησιμοποιεί, όλοι οι αναβρασμοί του πάθους και του θάρρους, του ενθουσιασμού και του υποτιθέμενου ηρωισμού που ενέχει, δεν είναι παρά ιδιαίτερες ιδιότητες αυτού του μέσου”.

Σύσταση (από μέρους μας):  Από τα παραπάνω αντλείστε και προσθέστε στις όποιες δικές και ειδικές σας δυνατότητές προβληματισμού, μη σπεύδετε να οικειοποιηθείτε τις όποιες “βεβαιότητες”. Αλλιώς: Μη συγχέετε τα κοινωνικά υποβεβλημένα συναισθήματα με την όποια ατομική σας ικανότητα σκέψης, ή αλλιώς, τον σκοπό με το μέσο.  Αν και εφόσον (αυτό και μόνο γίνει κτήμα σας) θα έχετε βοηθηθεί – να καταλάβετε – στον μέγιστο βαθμό. Εντός σας!