Εσείς που (νομίζετε ότι) βρίσκεστε; Ανάμεσα σε αυτούς που σέβονται την ανθρώπινη υπόσταση ή μεταξύ των από αέρος (ΣΚΑΪ) ψεκασμένων που την προσβάλλουν;

Αναλογιστείτε, πολύ θερμά σας παρακαλούμε, με βάση το πολύ απλό “σχήμα” που αμέσως παρακάτω ακολουθεί. Δεχτείτε το, αν έτσι βολεύει τις βεβαιότητές σας, ως μια θεωρητική υπόθεση εργασίας. Έστω και αν δεν πρόκειται περί τέτοιας...

*Κάποιοι άνθρωποι που σέβονται την ανθρώπινη υπόσταση, γνωρίζουν ότι τα μικρά παιδιά προσφυγόπουλα στην Ειδομένη (δίπλα στα σύνορα Ελλάδας και ΠΔΓΜ), καταταλαιπωρημένα από το μακρύ και δύσκολο ταξίδι της προσφυγιάς, δικαιούνται αν μη τι άλλο την στοιχειώδη υπενθύμιση της παιδικής τους υπόστασης. Κάποια ρουχαλάκια, κάποια παπουτσάκια, κάποια απλά και εύχρηστα παιχνιδάκια, για να μπορούν έστω για λίγο να είναι ξανά παιδιά, να νιώσουν ξανά αυτό που είναι. Με σεβασμό και αγάπη τους τα προσφέρουν.

Παίζουν τα παιδιά. Όσο ανέμελα, δεδομένων των συνθηκών, μπορούν να παίξουν. Άξαφνα, ο ζωτικός χώρος κυριαρχείται από την ακραία ένταση των στρατιωτικού χαρακτήρα παραγγελμάτων. Φεύγουμε. Τρέχουμε. Σαν κοπάδι της άγριας δύσης οι πρόσφυγες σπρώχνονται προς την άλλη πλευρά, σε ρόλο cowboy πιστολέρο οι επιστάτες της φυγής τους, “γρήγορα, γρήγορα”. Θα περάσουν όσοι προλάβουν, η επόμενη ευκαιρία άγνωστο πότε θα υπάρξει. Όσοι έχουν προλάβει κρατάνε το παιδί από το χέρι, κάποιοι το κουβαλάνε όσο βαστάνε οι ώμοι τους, κάποιοι κοιτάνε να το βρουν μα δεν το βρίσκουν, τρέχουν όλοι, όσο πιο γρήγορα μπορούνε, φωνάζουν, κλαίνε τα παιδιά, γρήγορα, πιο γρήγορα, τελειώνετε. Πέφτουν τα παπουτσάκια από τα χέρια, πέφτουν και χάνονται τα αγαπημένα παιχνιδάκια, πατιούνται από τους επόμενους, ότι πέφτει δεν μαζεύεται, γρήγορα, πιο γρήγορα, μόνο όσοι προλάβουν θα περάσουν, επόμενη ευκαιρία άγνωστο πότε θα υπάρξει.

Ανταπόκριση “ενημερωτική”: Εικόνες από τον τόπο του άγριου φευγιού – μερικές εκατοντάδες μέτρα χωράφια – λίγα λεπτά αργότερα, όταν όλοι πλέον έχουν “φύγει”. Ζουμ στα θαμμένα μέσα στη λάσπη παιδικά παπουτσάκια, στα διάσπαρτα παιδικά ρουχαλάκια, στα καταπατημένα παιδικά παιχνιδάκια. Όλη η ουσία στο “αυθόρμητο” σχόλιο, στο ψέκασμα από αέρος, στο “ενημερωτικό” υπονοούμενο: “Βομβαρδισμένο τοπίο μοιάζει ο τόπος που λίγα λεπτά πριν είχαν φιλοξενηθεί οι πρόσφυγες, έτσι ακριβώς όπως τον βλέπετε τον άφησαν πίσω τους”. Κουνάει άραγε κείνη τη στιγμή επιδοκιμαστικά το κεφάλι της – την ίδια ώρα που τακτοποιεί προσεκτικά τα του οίκου της, τα ασφαλή ρουχαλάκια, παιχνιδάκια, παπουτσάκια των δικών της παιδιών – η καθημερινά απολαμβάνουσα τον συντροφικό συνδυασμό εργασίας και ενημέρωσης “ορκισμένη” νοικοκυρά;

Ποιος ξέρει, την στιγμή που φτάνουμε στην διατύπωση του ερωτήματος η δική μας δουλειά έχει τελειώσει, εσείς αποφασίζετε. Πιθανώς – αυτή είναι η μόνη πρόσθετη βοήθεια που μπορούμε να σας δώσουμε – η απάντηση εξαρτάται από το πόσο βαθιά είναι η νοικοκυρά της υπόθεσης εργασίας  μας “ορκισμένη”. Από την άλλη – εύλογα θα μας αντιτείνετε – και ορκισμένη να μην είναι η νοικοκυρά, με τέτοιου είδους εξωτερική ενημέρωση θέλει μεγάλες άμυνες για να μην εξ-ορκιστεί. Το φίδι κάνει το αυγό ή το αυγό το φίδι; Αυτό άραγε είναι το πραγματικό ερώτημα και αν είναι αυτό πώς και γιατί (από ποιους και υπέρ ποιών) κάπως έτσι τελικά διαμορφώνεται; Είναι δεν είναι, η δική μας δουλειά έχει τελειώσει, εσείς αποφασίζετε. Προσοχή! Όχι για την απάντηση αλλά για το ποιο είναι το πραγματικό ερώτημα.

                    

*Πάνω εκεί, λοιπόν, που νομίζαμε και εμείς ότι έχουμε τελειώσει, απρόσμενη βοήθεια (στην σκέψη μας) ξεπήδησε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ενώπιον μας πραγματική μαρτυρία και με “μέσον” εμάς δοσμένη πλέον και ενώπιον σας ως τέτοια και όχι ως υπόθεση εργασίας. Ο μάρτυρας, άνθρωπος αξιόπιστος και  σοβαρότατος, από αυτούς που σέβονται την ανθρώπινη υπόσταση. Η μαρτυρία του ξεδιπλώνεται σε δυο μέρη, με χρονική μεταξύ τους απόσταση λίγων ωρών.

Μαρτυρία, μέρος 1^ο: "Μόλις τέλειωσε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΙ με ρεπορτάζ από την Ειδομένη που καμιά σχέση δεν είχε με την αλήθεια. Κλειστή, είπαν, η σιδηροδρομική σύνδεση με την γειτονική χώρα από πρόσφυγες, (έδειξε κάποιους από πριν λίγες μέρες να κάθονται στις ράγιες), με αποτελέσματα καταστροφικά για τις Ελληνικές εξαγωγές. ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ! Η αλήθεια, που μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κανείς αν κάνει τον κόπο να επισκεφτεί την περιοχή, είναι ότι κανείς δεν εμποδίζει τη διέλευση των τραίνων, (είναι εξ άλλου ικανή αστυνομική δύναμη παρούσα για να αποτρέψει κάτι τέτοιο), τα δε εμπορικά τραίνα (COSCO), διέρχονται σπανίως και χωρίς εμπόδια. (ίσως με προσοχή και χαμηλές ταχύτητες). Το ότι η Ελληνική δημοσιογραφία έχει αυτή τη θλιβερή ποιότητα δεν σημαίνει τίποτα άλλο από το ότι αντικατοπτρίζει κι αυτή την συνολική πολιτισμική και πολιτική κατάσταση του τόπου."
Μαρτυρία, μέρος 2^ο: "Από χθες τα τραίνα έπαψαν να περνούν χωρίς η αστυνομία να παρεμβαίνει. Γιατί και με τίνος εντολή;"

Αλλάζει το πράγμα. Αν η υπόθεση εργασίας έχει ως όριό της την ορθή διατύπωση των εύλογων ερωτημάτων, η επιτόπια/αποδεικτική μαρτυρία ελευθερώνει την δυνατότητα διατύπωσης αδιάψευστων συμπερασμάτων. Τα οποία, με την σειρά τους, παράγουν νομοτελειακά την ανάγκη διατύπωσης μιας νέας και πιο ώριμης (σύνθετης, συνδυαστικής) υπόθεσης εργασίας, η οποία με την σειρά της έχει ως όριο την διατύπωση των δικών της (νέων και πιο ώριμων) εύλογων ερωτημάτων. Η διαδικασία της γνώσης…

Το αδιάψευστο συμπέρασμα:  Το ενημερωτικό ψέμα του τηλεοπτικού καναλιού ΣΚΑΙ ήταν ο προάγγελος της νέας πραγματικότητας που διαμορφώθηκε λίγες ώρες αργότερα. Το περί ου ο λόγος ενημερωτικό κανάλι, λειτούργησε ως άτυπη μυστική υπηρεσία προληπτικού ελέγχου και διαμόρφωσης της πραγματικότητας. Αυτό το οποίο ψευδώς επικύρωσε ενημερωτικά, λίγες ώρες μετά έγινε “πραγματικότητα”. Όπως λέει και το δεύτερο μέρος της αξιόπιστης μαρτυρίας, “τα τραίνα έπαψαν να περνούν χωρίς η αστυνομία να παρεμβαίνει”. Όπως ακριβώς, κατόπιν του western κυνηγητού (θυμηθείτε την εισαγωγική υπόθεση εργασίας), το βαθύ, ακροδεξιό, διαρκές βρωμερό ψέμα “περί απολίτιστων προσφύγων και μεταναστών που δεν σέβονται τον πολιτισμένο τόπο που τους φιλοξενεί και τον μιαίνουν”, βεβαιώθηκε επικοινωνιακά με εργαλείο τις εικόνες των καταπατημένων παιχνιδιών και των διάσπαρτων ρούχων και παπουτσιών των άγρια κυνηγημένων παιδιών.

Εντέλει: Κάποια φερόμενα ως ενημερωτικά ΜΜΕ στην πράξη αποδεδειγμένα λειτουργούν ως άτυπη μυστική υπηρεσία προληπτικού ελέγχου και κατασκευής της πραγματικότητας (άτυπη = μεταλλαγμένη, μην αναζητείτε επ’ αυτού άλλες εξηγήσεις, αρκεστείτε στην αισθητική σας μελετώντας τα αλαφιασμένα ωσάν πρώτο-σαλταρισμένα πρόσωπα και τους παπατζήδες που σαν χέλια γλοιώδη προσπαθούν με κάθε τρόπο – παπά/χελάδικα - να την περιγελάσουν). Αυτού λοιπόν αποδεδειγμένου καλείστε εύλογα να αναρωτηθείτε αν η ως άνω λειτουργική λογική της μυστικής υπηρεσίας στα συγκεκριμένα “μέσα” αποτελεί διαρκές/ μόνιμο ή συγκυριακό/ ευκαιριακό σημείο των καιρών. 

Αλλιώς: Τα μέσα αυτά είναι που διαμορφώνουν προληπτικά (άρα και μόνιμα) την πραγματικότητα, ή η πραγματικότητα είναι αυτή που διαμορφώνει συγκυριακά τέτοια μέσα ώστε να την διαμορφώνουν;  Και που άραγε βρίσκεστε εσείς σήμερα (άρα και συγκυριακά) εντός αυτού του σχήματος της πραγματικότητας; Εντός του πεδίου αυτών που πράγματι σέβονται την ανθρώπινη υπόσταση όπως ο σπουδαίος “μάρτυράς” μας ή εντός του πεδίου των ψεκασμένων από αέρος (στην αμερικανική γλώσσα ΣΚΑΪ) που προληπτικά και ελεγχόμενα την υποτιμούν και προσβάλλουν;

Μην παρεξηγιέστε, μη θυμώνετε, μη νιώθετε υποτιμημένοι, είναι βέβαιο ότι δεν σας ψεκάζουνε στην κυριολεξία, άρα εσείς και μόνο εσείς ακόμα (μπορείτε να) αποφασίζετε. Αν, μάλιστα, έχετε ήδη μπορέσει – ο καθένας από εσάς - να διατυπώσετε εντός σας (ως δικό σας) το τελευταίο ώριμο ερώτημα (αυτό πάνω κάτω και του τίτλου της ανάρτησης), τότε έχετε ήδη – ο καθένας από εσάς - (μπορέσει να) αποφασίσει… 

MIND GAME: Πως κατασκευάστηκε μερικά χρόνια πριν το υπόβαθρο του ρατσιστικού αίσχους υπό τον επιχειρησιακό κωδικό "Άγιος Παντελεήμονας"; Μετά τα ανωτέρω πόσο χρόνο καθένας από εσάς χρειάζεται για να "αποφασίσει";