"Ενεργούντες Κίονες": Μια έκθεση ελληνοπρεπούς εξ ανάγκης φωτογραφίας υπαίθρου (στα πλαίσια σειράς εναλλακτικών εκθέσεων/παρεμβάσεων με τίτλο ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΙΕΣ) που αναβάλλεται επ' αόριστον...

Δέκα λεπτά μετά τις επτά. Πρωινή ώρα. Εργασία την προηγουμένη μέχρι τις μια μετά τα μεσάνυχτα, πολλές οι υποχρεώσεις. Κάθε καινούργια μέρα όμως, όπως και να το κάνουμε, κάνει απαρχή με τις δικές της (υποχρεώσεις), αυτά είναι τα μέτρα της ζωής που μας έλαχε να ζούμε. Παρά την κούραση λόγω ημιτελούς ξεκούρασης, ο γλυκός μας τετράποδος φίλος δικαιούται αν μη τι άλλο να εκτονώνει τις βασικές ανάγκες του εκτός οικίας, το οποίο άνευ της δικής μας διαθεσιμότητας του είναι αδύνατον. Τα μέτρα της δικής του ζωής όπως εμπλέκεται εξαρτώμενη με την δική μας, τον θέλουν εσώκλειστο.

Χωράφι. Τετρακόσια μέτρα μακριά, μια γρήγορη τρεχάλα δρόμος που βοηθάει και στο ξύπνημα (το δικό μας, όχι το δικό του), τόπος χέρσος και απομακρυσμένος από τους περιπατητικούς των ανθρώπων. Άντε βιάσου, να μπορέσουμε και να πιούμε με κάποια άνεση – για δέκα με δεκαπέντε το πολύ λεπτά μιλάμε – τον πρωινό καφέ. Έτσι μπράβο! Μας αγαπάει ο τετράποδος φίλος μας, πολύ μας αγαπάει, τόσο όσο εμείς και ακόμα περισσότερο, τόσο πολύ ώστε μετά από τόσους μήνες καθημερινές εξορμήσεις “της ανάγκης” να διαισθάνεται κάθε στιγμή που αυτή μας καταλύει την πρεμούρα μας.

“Σε έπιασα. Σε συνέλαβα! Σε ανακάλυψα! Σε έψαχνα για μέρες αλλά τώρα που σε βρήκα δεν μπορείς να ξεφύγεις! Θα πάω στην αστυνομία, στον δήμο!”. Μέσα στα λίγα δευτερόλεπτα των απανωτών ζητωκραυγών, η φωτογραφική μνήμη του θα πρέπει να είχε … στουμπώσει, κρίνοντας από τον ρυθμό των κλικ όλα τα στιγμιότυπα από την στιγμή εξόδου της ανάγκης ως και την επαφή της με την μάνα γη θα πρέπει ένα προς ένα να είχαν συλλεχτεί. Μεγάλο ταλέντο διάολε, σε όλες της τις λεπτομέρειες η εξόδια της ανάγκης ακολουθία ήταν αιχμάλωτη του φωτογραφικού φακού του. Φοβερά και τρομερά ντοκουμέντα!

“Είστε ηλίθιος κύριε; Κρυβόμαστε, νομίζετε, ώστε να μας … ανακαλύψετε; Εδώ είμαστε, εδώ θα είμαστε και το απόγευμα”. Ως και ο τετράποδος φίλος ενώπιον της ακραίας ηλιθιότητας απέκτησε στιγμιαία ένα βλέμμα ανάμεικτο περιέργειας και απορίας, το οποίο σε συνδυασμό με την μισή στροφή σώματος και το όλο χαρά τίναγμα της ουράς μας προστάτευσε από την όποια πιθανότητας θυμικής έκρηξης. Τελικά, είχε πλάκα: “Δεν τον τραβάτε και από το άλλο προφίλ μήπως και κάνουμε μαζί με όλες τις άλλες που τραβήξατε (φωτογραφίες, μην παρεκτρέπεται ο νους σας φίλτατοι αναγνώστες) μια πολύ προχωρημένη έκθεση φωτογραφίας;”…

Αποχωρώντας, νιώσαμε την παρουσία του αυτόκλητου δίποδου φωτογράφου της πρωινής τετράποδης ανάγκης να μας ακολουθεί, να μας συνοδεύει βήμα προς βήμα, ωσάν να ανησυχούσε για κάποια άλλη απρόσμενη, αιφνιδιαστική “έξοδο” της οποίας την υπέρτατη ικανοποίηση της φωτογραφικής σύλληψης δεν θα έπρεπε με τίποτε να ρισκάρει. Ατύχησε, οι τετράποδες ανάγκες δεν ικανοποιούνται σε δόσεις αλλά μια και έξω, όμως μικρό το κακό. Μπόρεσε, άλλωστε, να εκτονώσει την μικρή αυτή ατυχία φωτογραφίζοντας για λίγα δευτερόλεπτα την πρόσοψη του χώρου που προσέφερε την κατόπιν μεταβολισμένη σε ανάγκη αναγκαία πρώτη ύλη (άτιμε πρώιμε καπιταλισμέ), πλέον τα φοβερά και τρομερά ντοκουμέντα του ήταν και πλήρη. Το “ΟΥΣΤ από δω ρε βλάκα” που συνόδευσε την στιγμή της ηρωικής αποχώρησής του δεν μπορεί παρά ελάχιστα να τον ενόχλησε, μπροστά στην πληρότητα των φωτογραφικών ντοκουμέντων του ήταν… τίποτε.   

*Η ματιά της αληθινής τέχνης δεν μπορεί να είναι φωτογραφική, η βαθύτερη ουσία της είναι μεταπολιτική, το οποίο προϋποθέτει την αντίστοιχη ερωτηματικού τύπου (μεταπολιτική) έμπνευση. Η ακραίου αστυνομικού τύπου ηλιθιότητα δεν μπορεί παρά να εμπνέει, να απελευθερώνει βαθύτερα ερωτήματα τέχνης: “Πώς άραγε διά της τέχνης αναδεικνύεται η ώσμωση της υπέρ-συντηρητικής ψευδό-ελληνοπρεπούς τάσης προς πάση θυσία αστυνόμευση με τον νέο-αποικιοκρατικό καθωσπρεπισμό και τον βαθύτατο υπαρξιακό φόβο;” ήταν το ερώτημα που μας απελευθέρωσε η του “τύπου” που ξεγυμνώθηκε απρόκλητα ενώπιον μας ηλιθιότητα. Δύσκολη με μια πρώτη ματιά η απάντηση, την δυνατότητά της μας ενεργοποίησε ολιγόλεπτη συζήτηση με συνομιλητή επαρκώς μυημένο στα σύγχρονα και καινοτόμα “ευρωπαϊκά”. 

Την κωδικοποιούμε σε δυο φράσεις και όποιος κατάλαβε … κατάλαβε: Σειρά εναλλακτικών εικαστικών παρεμβάσεων - εκθέσεων στο “Εγκώμιο” υπό τον (εύλογο) τίτλο ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΙΕΣ. Πράξη πρώτη της σειράς αυτής, μεγάλη έκθεση φωτογραφίας υπό τον (ελληνοπρεπέστατο) τίτλο ΕΝΕΡΓΟΥΝΤΕΣ ΚΙΟΝΕΣ, με φωτογραφικό υλικό του φωτογράφου - μεγάλου εμπνευστή της ανάγκης ύπαρξης της όλης σειράς.

Επιμύθιο: Δεν θα το κάνουμε! Και τούτο, όχι επειδή ο εμπνευστής της σειράς δεν θα μας τιμήσει με την συμμετοχή του, δεν είναι αυτός ο λόγος. Δεν υπάρχει ακόμα η αναγκαία πρώτη ύλη – αυτός είναι ο πραγματικός λόγος – ο μεταβολισμός της οποίας θα γεννήσει την ανάγκη. Θέλει πολύ χρόνο ακόμα…