Επειδή, η πραγματικότητα στον χώρο της εικαστικής δημιουργίας,
με τις συνεχείς αναδιατάξεις και τις αποκλίνουσες πρακτικές, ακυρώνει ακατάπαυστα τους παραδοσιακούς
τόπους όπου η διδασκαλία της τέχνης έβρισκε τα σταθερά σημεία αναφοράς της.
Συνεπώς, αξιολογώντας ως δεδομένη
την δυσκολία οριοθέτησης του σύνθετου καλλιτεχνικού φαινομένου, άρα και την
ακύρωση οποιουδήποτε (σχετικού με αυτό) είδους διδακτικών προτύπων. Και,
εντέλει, στο όνομα της ανάγκης
αναζήτησης εκπαιδευτικών προκλήσεων πολύ πιο οριακών, πιο ώριμων, από τον “πεπατημένο”
αυτό-περιορισμό στην αναζήτηση μιας όποιας διδακτέας ύλης ή στην καθιέρωση
κάποιων ορισμένων/ οριοθετημένων “καλών πρακτικών”. Διερευνώντας και διεκδικώντας: Κάτι το ουσιαστικότερο, το πιο
ελεύθερο, το πιο αληθινό…
Σε ρόλο διεκδικητή ο εικαστικός (κάμποσες οι ατομικές και
ομαδικές εκθέσεις έργων του σε Ελλάδα και Ιταλία) και συνάμα εκπαιδευτικός (επίκουρος
καθηγητής στο τμήμα Επιστημών της Εκπαίδευσης και της Αγωγής στην προσχολική ηλικία,
πανεπιστήμιο Πατρών) Αντώνης Βάος,
προϊόν της διαδικασίας διεκδίκησης το βιβλίο του με θέμα/ τίτλο “Εικαστική πράξη και εκπαίδευση: Διερευνώντας τα όρια της διδακτικής της
τέχνης”. Σε ότι δε
αφορά το “διά ταύτα” της διεκδίκησης – ξεδιπλώνεται αναλυτικά στις σελίδες του
βιβλίου/ εργαλείου του/της - ποιο άλλο από το άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτού του
τύπου τις δύσκολες διεκδικήσεις (υπέρβασης των δοσμένων ορίων) “αυτονόητο”: Η
επανεξέταση όσων στοιχείων αποτέλεσαν κατά καιρούς βεβαιότητες αποκαλύπτει ένα
χώρο έρευνας, ο οποίος προσδιορίζεται από τη φύση των ερωτημάτων που
αναδεικνύει και όχι από τις όποιες βεβαιότητες στηρίζει.
*Η συνείδηση του καταληκτικού “αυτονόητου” είναι ο ισχυρότερος όλων λόγος προσεκτικής
επίσκεψης στις σελίδες του καλαίσθητου αυτού (από τις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ) βιβλίου.
Για όσους, βέβαια, την διαθέτουν…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου