Η κυρίαρχη σήμερα εμπορική/ φετιχιστική (Walt Disney) και η σύγχρονη δυτική αντίπαλός της (χριστιανικό/οικολογικό/ειρηνιστική) εκδοχή του παραμυθιού της Σταχτοπούτας. Αστειευόμαστε; Λίγο, όσο χρειάζεται...

Η φετιχιστική εκδοχή του παραμυθιού της Σταχτοπούτας – με το υπέρ-πολυτελές  λεπτεπίλεπτο γοβάκι που ταιριάζει στο κομψότερο όλων του “γυναικείου βασιλείου” ποδαράκι – είναι μεν αυτή που τις τελευταίες δεκαετίες έχει επικρατήσει (αισθητική Walt Disney), όμως δεν είναι η μόνη…

Η δυτική υπογραφή του πασίγνωστου παραμυθιού ανήκει στον Σαρλ Περώ – κάπου κοντά στο μεταίχμιο του 17^ου και 18^ου  αιώνα: Η “Σταχτοπούτα” του ήταν ένα από τα παραμύθια που περιλαμβανόταν στη συλλογή παραμυθιών – έργο ζωής με τίτλο “Ιστορίες της μαμάς και της χήνας”. 

Η δομή και οι χαρακτήρες του παραμυθιού, ξεκάθαρα παρέπεμπαν σε “αντίστοιχο” κινέζικων χειρόγραφων των μέσων του 9^ου αιώνα, ενώ μια ακόμα έκδοσή του εντοπίζεται ακόμα παλαιότερα, πολύ παλαιότερα, στην αρχαία Αίγυπτο. Τίποτε το αξιοπερίεργο, οι ρίζες των παραμυθιών είναι πάντα  βαθιές, η συνέχεια των μετεξελίξεων είναι κανόνας.

“Παιδικά και οικογενειακά παραμύθια”, αδελφοί Γκριμ. Η πρώτη έκδοση το 1812 περιλάμβανε 86, άλλα 70 παραμύθια προστέθηκαν στην δεύτερη περίπου δυο χρόνια αργότερα (1814), ακολούθησαν απανωτές εκδόσεις μέχρι τα μέσα του 19^ου αιώνα με τα παραμύθια να φτάνουν τον αριθμό των 211, ανάμεσά τους και η Σταχτοπούτα. Μια ολίγον διαφορετική Σταχτοπούτα αυτής του Περώ, δίχως νονά καλή μάγισσα αλλά με ένα περιστέρι (της ειρήνης και του δικαίου) σε ρόλο “φύλακα αγγέλου”. 

Το γοβάκι ποτέ δεν επέστρεψε στην κάτοχό του και ποτέ δεν δοκιμάστηκε στο κομψό πόδι της, κόλλησε στην λάσπη και καταστράφηκε, ο δε πρίγκιπας οδηγήθηκε στην αγαπημένη του από το περιστέρι της ειρήνης και του δικαίου και την λάτρεψε τελείως άκομψα μα από ψυχής μέσα σε έναν αχυρώνα. Παραπλήσιο με αυτόν όπου φέρεται να γεννήθηκε ο “αρχηγός” της χριστιανικής πίστεως.

Προφανώς γοβάκια λεπτεπίλεπτα, αστραφτερά, χρυσίζοντα, ψηλοτάκουνα, ταιριαστά μόνο στο κομψότερο όλων του “γυναικείου βασιλείου” ποδαράκι, στην αρχαία κινέζικη και την (προγενέστερη) αιγυπτιακή εκδοχή, για πολιτισμικούς διάολε λόγους δεν (μπορεί να) περιλαμβάνονταν. Αιρετική σε σχέση με την κυρίαρχη των νυν καιρών (την καθοδηγημένη από την αισθητική Walt Disney) φετιχιστική εκδοχή δεν μπορεί παρά να αξιολογηθεί και η εκδοχή των αδελφών Γκριμ, η “Σταχτοπούτα” των οποίων είναι – συγγραφική αδεία ο ιδιότυπος και ιδιόρρυθμος χαρακτηρισμός – χριστιανικό/οικολογικό/ειρηνιστική. Αστειευόμαστε; Μεταξύ μας, λιγάκι. Όμως, εμπιστευτείτε μας, αυτού του είδους τα αστεία έχουν το (σοβαρό) νόημά τους…

*Από τις 5 Δεκεμβρίου και για όλη εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων, μια ωραιότατη ομάδα καθοδηγημένη σκηνοθετικά από τον Ανδρέα Αραούζο – έχουμε την χαρά να είναι μαζί μας στο “Εγκώμιο” για τις πρόβες τους - θα επικοινωνήσει σε παιδιά και μεγάλους (θέατρο Μελίνα Μερκούρη, παλαιά πόλη Λευκωσίας) την “δική της” Σταχτοπούτα. Σίγουρα θα είναι καλοδουλεμένη στις λεπτομέρειές της, σίγουρα θα είναι αξιολογότατη, σίγουρα θα είναι καλοπαιγμένη, σίγουρα θα είναι γλυκύτατη, σίγουρα θα είναι ελκτική. Το αν και το πόσο φετιχιστική θα είναι, αναμένουμε με την δέουσα και συνηθισμένη μας (αιρετική) περιέργεια να το δούμε στην πράξη, επί σκηνής…