“Ο Άγιος Πρεβέζης και η Παπαδιά. Το μέγα σκάνδαλο που συντάραξε όλη την
Ελλάδα. Το έργο του Σπύρου Καρατζαφέρη που στην Ελλάδα καθήλωσε 4.800.000 θεατές. Επιτέλους, τώρα και στην Κύπρο! Περιορισμένων αριθμός θέσεων. Κάντε
αμέσως την κράτησή σας”.
-Δεν μπορεί να το
βλέπουμε και να το ακούμε αυτό. Μας κάνει ο άτιμος ο νους μας παιχνίδια. Όχι,
δεν γίνεται, βρισκόμαστε αισίως στο 2015 και μάλιστα προς τέλη του. Έναν γιατρό
επειγόντως.
-“Όχι μόνο το
βλέπεις και το ακούς αυτό, όχι μόνο συμβαίνει, αλλά να είσαι σίγουρος ότι θα
γίνει και χαμός, καρφίτσα δεν θα πέφτει στο θέατρο σε όλες τις παραστάσεις”: Η
σταθερή συζυγική φωνή της πάντα επαμφοτερίζουσας μοναχικής συνείδησης, η πλέον
αδιαμφισβήτητη φωνή της αλήθειας, κανένα εύλογο περιθώριο δεν επέτρεψε σε αμφιβολίες,
απέτρεψε εν τη γενέσει κάθε εύκολη ιατρικό-κεντρική προσέγγιση…
Άντε στο διάολο! Αφού στα σίγουρα η φωνή της αλήθειας έχει
πάντα δίκιο, αφού αίφνης ο θεατρικός Κυπριακός χρόνος γύρισε 36 ολόκληρα
ελληνικά χρόνια πίσω, αφού η επικείμενη αποκάλυψη του σκανδάλου και στην Κύπρο
θα τιμηθεί από κατάμεστο θέατρο σε όλη τη σειρά των παραστάσεων, άντε στο
διάολο – “ας το πάρει το ποτάμι”
όπως λέγεται – δυο λόγια για το μέγα “σκάνδαλο”
προς όλους τους ενδιαφερόμενους όψιμους θεατές και ακροατές τους κρίνονται
χρήσιμα. Όχι τίποτε άλλο, μα για να μη νομίζουν εσφαλμένα έχοντας ως
αποκλειστική πηγή ενημέρωσής τους την σχετική με το έργο διαφημιστική αφίσα,
ότι το όλο σκάνδαλο εξαντλείται στο τέρμα λιγούρικο βλέμμα του ευτραφούς
ιερωμένου ενώπιον της εποχής προ-Barbie γυμνής παπαδιάς που όλο νάζι και χάζι κάθεται στα πόδια του.
Ο περιβόητος – προ
χρόνων αμνημονεύτων στην Ελλάδα – Άγιος Πρεβέζης, κατά κόσμο Στυλιανός Κορνάρος από την Τήνο,
εκλέχτηκε μητροπολίτης στην Πρέβεζα την δεκαετία του 50, αμέσως μετά την
επιτυχή ολοκλήρωση της άγιας θητείας του ως αρχιμανδρίτη στη Μακρόνησο και τη
Γυάρο, τόπους κράτησης και βασανισμού πολιτών με αριστερές πολιτικές
πεποιθήσεις. Η έδρα της Μητρόπολης Πρεβέζης ήταν προφανώς το αντάλλαγμα – κάπως
έτσι λειτουργούσαν στην Ελλάδα τα πράγματα - για τις υπηρεσίες που προσέφερε ο
Κορνάρος για την «αναμόρφωση» των εξόριστων, όταν συνυπηρετούσε με τον κατοπινό δικτάτορα Δημήτρη Ιωαννίδη.
Οι συγκλίνουσες
μαρτυρίες των πολιτικών κρατουμένων της εποχής καταλογίζουν στον άγιο πατήρ Στυλιανό όσα έχουν
γενικότερα καταλογιστεί στους ανθρώπους του είδους του: Δια της μεθόδου της ιεράς εξομολόγησης επιχειρούσε να
αποσπά πληροφορίες από τους χαρακτηρισμένους ως ανθέλληνες διωκόμενους και άγρια βασανιζόμενους ώστε κατόπιν να
χρησιμοποιούνται εναντίον τους από τους Έλληνες
διώκτες και βασανιστές τους. Ο
ίδιος – όπως όλοι του είδους του –
αρνήθηκε τα πάντα κατηγορηματικά όταν σε χρόνο ύστερο του καταλογίστηκαν.
Όπως χαρακτηριστικά
είχε ερωτηθείς δηλώσει “το μόνο όπλο
που ποτέ μου χρησιμοποίησα για να οδηγήσω τους εξόριστους στον δρόμο του Θεού, ήταν ο σταυρός”. “Μάρτυράς μου ο Θεός” είχε με το κεφάλι σκυμμένο ευλαβικά συμπληρώσει επικαλούμενος τον κοινό – εργολαβικά – μάρτυρα όλων του
είδους του. Ψάξτε βρείτε τον αυτόν τον μάρτυρα για να διαψεύσει…
Ο “Πρεβέζης” όπως όλοι του είδους του, προσκολλημένοι μια ζωή στην κεντρική
εξουσία και προστατευόμενοι της, μαθημένοι
μια ζωή στην άγρια βία και την ωμή εκμετάλλευση, εκμεταλλευόμενοι μια ζωή
την δική τους εξουσία και τους όποιους ευάλωτους έναντι της, χαρακτήρισαν μια
ολόκληρη εποχή στην Ελλάδα. Η λεγόμενη αποκάλυψη του σκανδαλώδους βίου του – με
επίκεντρο την παράνομη σχέση του με επαρχιώτισσα παπαδιά, σύζυγο του οδηγού του
– δεν είναι παρά τα αποκαλυπτήρια ενός
ολόκληρου είδους, μιας ολόκληρης εποχής. Αν πράγματι υπάρχει κάτι ξέχωρα
ενδιαφέρον στην “ιστορία” του, αυτό δεν έχει να κάνει με καθαυτή την φερόμενη
ως “αποκάλυψη” των σεξουαλικών του οργίων αλλά με τα όργια (απειλών, εκβιασμών,
συγκαλύψεων) που την ακολούθησαν.
Ανήκων σε ένα πολύ ιδιαίτερο είδος όπου όλοι ήξεραν
πολλά για όλους τους άλλους, ο μια ζωή
χαφιές Στυλιανός Κορνάρος κράταγε περίπου τους πάντες της εκκλησιαστικής
ιεραρχίας γνωρίζοντας μια προς μια όλες τις συμπληρωματικές κρυφές όψεις
(οικονομική, κοινωνική, σεξουαλική) του κατασκευασμένου εθνικού ψέματος – περί
αυτού τελικά πρόκειται - εντός του οποίου ο καθένας ζούσε. Τους κράταγε όσο και
οι άλλοι τον κράταγαν. Και όπως όλοι του είδους του ποτέ δεν άφησε αυτούς που
κράταγε, γι’ αυτό και αυτοί ποτέ δεν τον άφησαν όπως όλους του είδους του – μια
ζωή θύτες - να ζήσει και να πεθάνει ως θύμα. Μετά την υποχρεωτική αποπομπή του
(όταν το “θέμα” του ξέφυγε και έγινε θέαμα πανελλήνιο ερεθίζοντας το
χριστεπώνυμο ποίμνιο) το έτος 1979, ο Στυλιανός Κορνάρος διέμεινε μόνιμα στην
Αθήνα ιερουργώντας κατ’ επίκληση (προνομιακά) σε διάφορους ιερούς ναούς. Μέχρι και την αποχώρησή του – πλήρης
ημερών – από τα εγκόσμια τον Δεκέμβριο του 1999. Η ταφή του στη γενέτειρα Τήνο
έγινε με όλες τις τιμές, χιλιάδες μέλη του χριστιανικού ποιμνίου συνόδευσαν τον
πρώην “Πρεβέζης” στην τελευταία κατοικία του. Στις σχετικές με την κηδεία
ανταποκρίσεις, αυτό που από πλευράς ποιμνίου καταγράφηκε ως αίσθηση για τον
κάποτε θύτη αρχιμανδρίτη της Μακρονήσου και της Γυάρου, ήταν ότι από την ζωή
ετούτη έφυγε βάναυσα αδικημένος…
*Προφανέστατα, ο “Άγιος Πρεβέζης” στην Ελλάδα δεν είναι
δυνατόν να καθήλωσε όπως λέει η Κυπριακή διαφήμιση “της αρπαχτής” 4,8 εκατομμύρια θεατές, ακόμα και αν αθροίσουμε στους
θεατρικούς και αυτούς της έβδομης τέχνης (σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κολλάτου).
Σίγουρα ήταν πάρα πολύ λιγότεροι. Ακόμα λιγότεροι δεν μπορεί παρά να είναι
(αντικειμενικοί οι λόγοι) οι αντίστοιχοι οφθαλμό-λάγνοι του Κυπριακού κοινού
που καλούνται να καθηλωθούν και αυτοί στη θεατρική θέση τους 3,5 δεκαετίες
αργότερα. Και αφού όπως βεβαιώνει η συζυγική φωνή της αλήθειας “είναι 100%
βέβαιο ότι θα καθηλωθούν”, ας έχουν τουλάχιστον κατά νου κρατημένα κάποια
στοιχεία από το παρόν κείμενο για τον μέλλοντα χρόνο που θα ακολουθήσει το
δίωρο της καθήλωσης…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου