Δικαιωματική σκέψη (ο επακριβής ορισμός της) σε αγοραία συνθήκη χαρτοπαικτικού τζόγου: Πότε θα μιλήσεις επιτέλους; Όλοι εσένα περιμένουνε!

Αυτό το φύλλο δεν μπορεί να πεταχτεί στα αζήτητα. Μια στα τόσα περνάει από το χέρι, θα είναι κρίμα. Πως είπατε; Ρέστα;

Ωχ, έχω φύλλο, όμως από την άλλη τίποτε και ποτέ δεν είναι βέβαιο σε αυτό το άτιμο παιχνίδι. Είναι και πολλά, πολλά μαζεμένα τα χρήματα, μεγάλη και η δύναμη αυτών που τα μαζεύουν. Θα υπάρχει, άλλωστε, πάντοτε υπάρχει και μια επόμενη ευκαιρία. Πάσο;

Αχ και να μπορούσα να ήξερα τι κρατάνε στα χέρια τους, μπλοφάρουν άραγε ή δεν μπλοφάρουν; Μα τι διάολο μπορεί να κρατάνε, με τι διάολο μπορεί να με κρατάνε; Μόνο να ήξερα, αυτό μόνο, να ήξερα μόνο και τίποτε απολύτως δεν θα φοβόμουνα, τίποτε δεν θα με σταμάταγε. Δεν μπορώ να ξέρω, πρέπει να μαντέψω, να το σκεφτώ, δεν υπάρχει λόγος για βιασύνες, θέλω χρόνο, χρειάζεται χρόνος.

Δικαίωμα!

Δικαίωμα; Για να το σκεφτείς; Μέσα ή έξω; Πάρε το, όλο δικό σου. Σκέψου το, μόνο κάνε γρήγορα, το παιχνίδι δεν μπορεί να σε περιμένει. Σκέψου.

“Δικαιωματική” σκέψη: Να παραμείνω μέσα όσο περισσότερο γίνεται. Μαζί με τους “δυνατούς”. Όσο περισσότερο αντέξω τόσο καλύτερα θα είναι. Είναι τέτοιο το παιχνίδι, οι αυτοματισμοί του, που αργά ή γρήγορα όλοι οι “μικροί” θα πεταχτούν έξω. Πρέπει να μείνω, να αντέξω. Αν κάνω τώρα το λάθος, αν δεν μου βγει το ρίσκο, πάει, έφυγα, τέλειωσα, δεν διορθώνεται. Άσε, καλύτερα στα μουλωχτά, λίγο-λίγο, να φεύγουν και οι άλλοι μικροί, μόνο μικρά κόλπα τώρα που είμαι ακόμα μικρός μπας και λίγο – λίγο μεγαλώσω. Μέχρι να “μεγαλώσω”, να γίνω ο μεγαλύτερος όλων, να νιώσω έτοιμος να “τα δω” όταν μου ζητηθεί από το τραπέζι. Τα δικά τους ρέστα, ποτέ τα δικά μου. Μα να φύγω; Και αν φύγω θα ξαναπιάσω στο χέρι μου τέτοιο φύλλο; Πότε; 

“Θα μιλήσεις επιτέλους;” “Τελείωνε, δεν παίζεις μόνος σου, όλοι στο τραπέζι εσένα περιμένουνε”… 

Δικαίωμα!

Αναβολή στην αναβολή, σκέψη στη σκέψη,  έρευνα στην έρευνα, υπολογίζοντας πάντοτε και διαρκώς τα όποια χαρτιά μας σε σχέση με αυτά – τα απειλητικά και επαπειλούμενα - των όποιων “δυνατών”, δικαίωμα στο δικαίωμα, μοιάζει τελικά να αρχίσαμε να ξεχνάμε το τι πράγματι είναι και σημαίνει δικαίωμα. Μοιάζει λίγο-λίγο να χάσαμε την ζωτική μας επαφή με το αληθινό κοινωνικό παιχνίδι της ζωής, όπου η διεκδίκηση δικαιωμάτων απαγορεύεται αυστηρά να υπακούει στην αγοραία συνθήκη του χαρτοπαικτικού τζόγου…

  

*Σκεφτείτε τα καλά τα παραπάνω και ... καλά (όχι χαρτοπαικτικά) κέρδη.