"Προχωρημένη" άσκηση εικονικής πραγματικότητας: Πώς μηδενίζεται άραγε ο διαρκώς ρέων χρόνος;

Δέκα, εννέα, οκτώ, επτά, έξι, πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα…

Τα σβήνουμε όλα. Κάνουμε μια καινούργια αρχή. Χωρίς κανένα από τα βαρίδια του παρελθόντος. Ξανά γνωριζόμαστε, ξανά ερωτευόμαστε. Από μηδενική βάση.

Μηδενίζεται άραγε ο χρόνος; Σύμφωνα με τις όλες τις εκλεκτές παρά-ψυχολόγους, καφετζούδες, χαρτορίχτρες, συμβουλάτορες περί των ερωτικών και όλο εν πάση περιπτώσει αυτό το χαρισματικό συναπάντημα των επαγγελματιών της διαίσθησης, υπάρχουν τρόποι για να μηδενιστεί. Καλή βούληση να υπάρχει μαζί με την πρέπουσα εμπιστοσύνη στις απλές συμβουλές των διαισθητικών και όλα γίνονται.

Και τι διάολο γίνεται με τις πολλαπλές εμπειρίες/ πιστοποιητικά του παρελθόντος, τις μνήμες που παραμονεύουν, με αυτά τα καταραμένα τα απωθημένα που κάθε στιγμή απειλούν να αναδυθούν και να καταλάβουν το παρόν; Το γράψαμε, άντε να σας το επαναλάβουμε προς εμπέδωση ελαφρώς διαφοροποιημένο. Θετικό πνεύμα να υπάρχει και η δέουσα προσήλωση στις εγγυημένες συνταγές των ειδικών και όλα γίνονται.

Πώς συνταιριάζουν η πρέπουσα εμπιστοσύνη με την δέουσα προσήλωση, η απλή  συμβουλή με την εγγυημένη συνταγή, η διαίσθηση με την εγγύηση; Ποιο είναι αυτό το σχήμα/ πλαίσιο αντίληψης εντός του οποίου ερωτεύονται, γίνονται ένα, εντέλει υπερβαίνουν μηδενίζοντας και μηδενίζουν υπερβαίνοντας τον ρέοντα, θεωρητικά μη μηδενιζόμενο χρόνο; Στη θεωρία της σχετικότητας αναφερόμαστε;

Δεν έχει σημασία αυτό, ακόμα και αν σε αυτή αναφερόμαστε δεν θα απαντήσουμε μέσω αυτής, αλλά μέσω ενός άλλου σχήματος/ πλαισίου πιο προσιτού και εύπεπτου. Τα σβήνουμε όλα, κάνουμε καινούργια αρχή, ο κάθε στιγμή παρόντας χρόνος κάθε στιγμή μπορεί να μηδενίζεται, μέσω της διαισθητικής υποβολής κάθε στιγμή του νου στην φοβερή και τρομερή εν δυνάμει δύναμη της εικονικής πραγματικότητας.

Ζώντας την πραγματικότητα που φέρεται ως η μέλλουσα σα να είναι ήδη εδώ, στην πράξη υποβάλλουμε τον ερχομό της. Προχωράμε, αλλάζουμε, εξελισσόμαστε, προοδεύουμε. Δεν έχει καμιά πραγματική σημασία αν έτσι συμβαίνει – όλα, άλλωστε, σχετικά είναι, δεν είναι; - σημασία μόνο έχει ότι έτσι υποβαλλόμαστε ότι συμβαίνει. Η πολυδιάστατη των καιρών αφήγηση της πραγματικότητας, είναι καθαυτή μέρος της πραγματικότητας και γεννά εύλογη μέλλουσα πραγματικότητα. Της πίστης ότι κάποια στιγμή φτάσαμε, αλλάξαμε, εξελιχτήκαμε, προοδεύσαμε, προηγείται η υποβολή – σας λέει κάτι η φράση “σχήμα πρωθύστερο”; - της δυναμικής ότι προχωράμε, αλλάζουμε, εξελισσόμαστε, προοδεύουμε. Διότι η μόνη πραγματικότητα, εντέλει, είναι αυτή που ως τέτοια (πραγματικότητα) είναι πιστευτή.

Και ποιά είναι αυτή η κάποια στιγμή όπου αυτοί οι επαγγελματίες της διαίσθησης (οι ειδικοί), αυτοί με τις απλές συμβουλές (τις εγγυημένες συνταγές) μηδενισμού του χρόνου, θα πιστοποιήσουν (εγγυηθούν) ότι φτάσαμε, αλλάξαμε, εξελιχτήκαμε, προοδεύσαμε. Πότε, για παράδειγμα, η νυν πραγματικότητα της “κόρης” Κύπρου ή της “μάνας” Ελλάδας που τις “θέλει” – καθεμιά με τον τρόπο και τις κινητικές της ιδιαιτερότητες - να προχωράνε, αλλάζουν, εξελίσσονται, προοδεύουν, θα “φτάσει” εκεί όπου και ώστε θα αντικατασταθεί από τη νέα υποβεβλημένη πραγματικότητα όπου πλέον έφτασαν, άλλαξαν, εξελίχτηκαν, προόδευσαν. Μη ταλαιπωρείστε άδικα με αυτό το ερώτημα. Όταν με το καλό και αυτό συμβεί θα είστε οι πρώτοι – χωρίς να το ξέρετε – που θα “το μάθετε”.

*Σε αντίθεση με τη “μάνα” Ελλάδα όπου ο μηδενισμός του χρόνου και η υποβολή στη συνθήκη της εικονικής πραγματικότητας από φέροντες την ένδειξη “πρώτη φορά αριστερά” εγχώριους μαθητευόμενους μάγους είναι ακόμα στα πρώτα προβληματικά του στάδια, στην “κόρη” Κύπρο όπου την υπόθεση “τρέχουν” απερίσπαστοι πολύ πιο έμπειροι (διεθνείς) ειδικοί η όλη υπόθεση “κινείται” προς τα τελικά της στάδια. Οι σχετικές με τον τρέχοντα υποβεβλημένο τρόπο αντίληψης του χρόνου “διαφορές φάσεως” δεν ερμηνεύονται/συγκρίνονται γραμμικά, ψιλά γράμματα όμως αυτά όταν το μόνιμο/ αληθινό υπόβαθρο επί του οποίου το σχήμα/ πλαίσιο αντίληψης εδράζεται (και ανακυκλώνεται) είναι αυτό της κοινωνικής καθυστέρησης. Ο χώρο-χρονικός κόσμος μας είναι δια-δικτυωμένος.