Θεία βρέφη! Πνιγμένα μέσα στο βαθύ σκοτάδι της ατελείωτης του κόσμου ετούτου Άγριας Νύχτας...

Αγκαλιά. Σφικτό κράτημα, όσο πιο σφικτό γίνεται. Κρύο, πολύ κρύο. Οι άμυνες του βρέφους περιορισμένες, εξαιρετικά περιορισμένες. Υποθερμία. Λίγα λεπτά μέσα στην καταραμένη αυτή θάλασσα, στο καταραμένο αυτό απέραντο ρευστό, αρκούν για το πέρασμα από τη ζωή στον θάνατο. Δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο μετριέται αυτή η διαδρομή-αστραπή ανάμεσα στα πάντα και στο τίποτα, στη ζωή και τον θάνατο.

Δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, αυτό το σφίξιμο στην αγκαλιά γίνεται ακόμα πιο έντονο. Καταραμένη απόγνωση, η δύναμη που εκρήγνυται από μέσα σου με καμιά άλλη δεν μπορεί να συγκριθεί. Ασύγκριτα μεγαλύτερη όλων – αγάπη της μάνας στον υπέρτατο βαθμό – όμως και αυτή δεν φτάνει. Οι περιορισμένες άμυνες του βρέφους δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο εγκαταλείπουν, παγώνουν, σβήνουν. Απομένει μόνη ζωντανή η αγκαλιά, η πιο ανθεκτική του κόσμου ετούτου αγκαλιά, μέσα της στην πιο άδικη του κόσμου ετούτου εκδοχή εσωκλείεται ο πιο άδικος του κόσμου ετούτου θάνατος. Του παγωμένου βρέφους στην αγκαλιά της μάνας.

Δεν το εγκαταλείπει ποτέ, αυτή η πιο δυνατή όλων στον κόσμο ετούτο μητρική αγκαλιά της απόγνωσης δεν είναι δυνατόν να υποταχτεί στο μοιραίο, δεν είναι δυνατόν να εγκαταλείψει την ζωή που προστατεύει, δεν είναι δυνατόν να απαρνηθεί την ίδια την ύπαρξή της. Μετά το πέρασμα του βρέφους από τη ζωή στο θάνατο, γίνεται ακόμα πιο δυνατή, ολοένα πιο δυνατή, ωσάν να θέλει να υπερβεί τα όρια, να συναντηθεί με το βρέφος στην άλλη πλευρά του περάσματος, να συναντηθεί και να το επαναφέρει. Τόσο μα τόσο δυνατή που είναι ζήτημα χρόνου να συναντηθεί εκεί – πέρα από τα όρια - μαζί του, Και εάν και όταν ο χρόνος κυλήσει εκεί που την κλεψύδρα της ύπαρξης δυναστεύει νομοτελειακά η δύναμη του μοιραίου, τότε “συναντιέται”. Αγκαλιά!

Ύμνοι χριστιανικοί λατρείας για το ταπεινό ένα και μοναδικό θείο βρέφος, για την ταπεινή θεϊκή Του μεγαλοπρέπεια. Στην φτωχικότερη όλων του κόσμου ετούτου φάτνη, συντροφιά με τα ζεστά χνώτα των ταπεινότερων όλων του κόσμου ετούτου πλασμάτων, προστατευμένο μέσα στη γλυκύτερη του κόσμου ετούτου αγκαλιά της μάνας, “συναντήθηκε” εν ζωή με τον πλέον άδικο όλων των κόσμων ετούτο κόσμο. Γεννήθηκε, αγκαλιά, έζησε…

*Χιλιάδες είναι τα βρέφη που έχουν παγώσει και “σβήσει” τους τελευταίους καιρούς στα νερά του χριστιανικού Αιγαίου Πελάγους. Καμία μα καμία μητέρα που έχει “βρεθεί” στα χριστιανικά αυτά νερά με το βρέφος παιδί της στην αγκαλιά δεν έχει επιτρέψει στην αγκαλιά της να εγκαταλείψει το παιδί που προστατεύει μέσα της ούτε στιγμή. Και είναι πάμπολλες αυτές που συναντήθηκαν με το βρέφος τους – πάντα μέσα στην αγκαλιά τους – εκεί που την κλεψύδρα της ύπαρξης δυναστεύει η δύναμη του μοιραίου.

**Μήνυμα Αγάπης: Γιορτάστε χριστουγεννιάτικα “σεμνά και ταπεινά” χριστιανοί, ξεχάστε για λίγες μέρες τα “άσχημα” του ομορφότερου όλων των κόσμων ετούτου κόσμου, ξεχάστε ανάμεσά τους και αυτόν τον καταραμένο τον φράχτη – τέρας του Έβρου η ύπαρξη του οποίου οδηγεί “αγκαλιά” βρέφη και μητέρες στον υγρό θάνατο. Και αν τυχόν δυσκολεύεστε, δίνουν και παίρνουν τούτες τις μέρες οι "μαραθώνιες" φιλανθρωπικές προσφορές αγάπης στο όνομα αυτών που τα καταφέρνουν να ζήσουν, για να σας βοηθήσουν να ξεχάσετε…