Το ετεροφυλοφιλικό κοινωνικό DNA της αγριότερης εκδοχής (παιδική σεξουαλική κακοποίηση) ενδοοικογενειακής βίας: Ένα αυστηρά συγκεκριμένο "κάτι" στην υπηρεσία μιας ανοιχτής συζήτησης - Τρίτη 15/12 στο Εγκώμιο - γενικώς "περί βίας"

Μια στο τόσο καλό κάνει και η αλφαβήτα. Όχι τίποτε άλλο, αλλά διευκολύνει το νου να μην παγιδεύεται σε ατέρμονες αναζητήσεις που δεν “πατάνε” πουθενά. Να μην αιωρείται διάολε, απεραντολογώντας στο απέραντο πεδίο ανάμεσα στα “πάντα” και στο “τίποτε”.

Την ερχόμενη Τρίτη 15 Δεκεμβρίου και αμέσως μετά την παράσταση με τον μάλλον ιδιαίτερο τίτλο MetAMORphrasis, έχει προγραμματιστεί ανοιχτή συζήτηση σχετική με την βία και δη την ενδοοικογενειακή. Ανοιχτή η συζήτηση, απέραντο το θεματικό πεδίο υπό την έννοια ότι συμπεριλαμβάνει τα πάντα άρα μεταξύ αυτών και το τίποτα, ας μας επιτραπεί προπαρασκευαστικά (σαν συν-οικοδεσπότες που είμαστε) ανάμεσα στα πάντα και στο τίποτε να θέσουμε υπό αξιολόγηση κάτι. Κάτι το πολύ αυστηρά συγκεκριμένο, κάτι το οποίο σε σχέση με τα “πάντα” που περιλαμβάνει το απέραντο θεματικό πεδίο μπορεί ποσοτικά να εκτιμηθεί σχεδόν ως “τίποτα”, πλην όμως, κάτι το οποίο – όπως κάθε “κάτι” αυστηρά συγκεκριμένο – αν αυστηρά όπως του πρέπει γίνει κατανοητό, αποκωδικοποιεί το (κοινωνικό) DNA που αυστηρά ορίζει το όλο πεδίο, τα “πάντα”.

Ενότητα περί σεξουαλικής παρενόχλησης, του κεφαλαίου με θέμα “Παιδιά σε οικογένειες με γονείς ιδίου φύλου”, από το βιβλίο/ έρευνα (εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ) “Οικογένειες από ομόφυλα ζευγάρια”. Γράφει ο κοινωνιολόγος Παναγιώτης Δαμάσκος (ομοφυλοφιλική λεσβιακή κοινότητα Ελλάδος), εμείς αντιγράφουμε:

Όσον αφορά στη σεξουαλική παρενόχληση των παιδιών από γονείς ή άλλους κοντινούς ενήλικες, φαίνεται ότι η πιθανότητα που διατρέχουν τα παιδιά των ετεροφυλόφιλων γονέων από κάτι τέτοιο είναι πολύ μεγαλύτερη από των παιδιών των γκέι και λεσβιών. Οι καλλιεργούμενοι φόβοι ότι τα παιδιά των γκέι και λεσβιών γονέων διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο κακοποίησης δεν τεκμηριώνονται διόλου  επιστημονικά. Το αντίθετο…

Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η μεγαλύτερη πλειοψηφία ενηλίκων που διαπράττουν σεξουαλική κακοποίηση παιδιών είναι άνδρες. Σπάνιες είναι οι περιπτώσεις με γυναίκες δράστες. Επίσης, η σεξουαλική παιδική κακοποίηση αφορά στις περισσότερες περιπτώσεις άνδρες και μικρά κορίτσια. Δεν υπάρχει κανένα μα κανένα, ούτε ένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι οι γκέι άνδρες θα προβούν με μεγαλύτερες πιθανότητες από ότι οι ετεροφυλόφιλοι σε κακοποίηση παιδιών.

Έμπειροι ερευνητές σε έρευνά τους το 1994 που περιλάμβανε την σε βάθος ανάλυση 352 φακέλων κακοποιημένων παιδιών, διαπίστωσαν ότι μόνο το 1% των παιδιών είχε κακοποιηθεί από γκέι ή λεσβία. Στο κεφάλαιο των συμπερασμάτων της έρευνας, επισημαίνεται ξεκάθαρα ότι ο κίνδυνος που διατρέχει ένα παιδί να κακοποιηθεί σεξουαλικά από κάποιο γονέα ή συγγενή του, είναι 100 φορές μεγαλύτερος εάν ο τελευταίος είναι ετεροφυλόφιλος από ότι εάν είναι λεσβία ή γκέι.

*Αυτό το “κάτι συγκεκριμένο” που παραπάνω σας θέσαμε, συγκρινόμενο ποσοτικά με το απέραντο πεδίο (συζήτησης) περί βίας μοιάζει σχεδόν “τίποτα”. Αυτό (ισχύει) για όσους και όσες μετρούν αυτό το κάτι ως πολύ μικρό ποσό μιας πολύ μεγαλύτερης ποσότητας, όχι για όσους και όσες μπορούν να αντιλαμβάνονται το κάθε αυστηρά συγκεκριμένο “κάτι” ως το κρίσιμο εκείνο ποιοτικό στοιχείο που θα τους διευκολύνει να αναγνωρίσουν το είδος της ποσότητας (την ποιότητα) που το εμπεριέχει. Σοβαρή, αβίαστη συζήτηση (περί βίας και όχι μόνο) μπορεί να γίνει μόνο με τους δεύτερους. Αυτούς οι οποίοι – μια στο τόσο καλό κάνει και η αλφαβήτα – κατανοούν καλά μέσα τους την διαφορά ανάμεσα σε σύνθεση και ανάλυση…

**Τρίτη 15 Δεκεμβρίου, αμέσως μετά την παράσταση, η συζήτηση που θα γίνει έχει όλα τα εχέγγυα ώστε να είναι σοβαρή. Όχι σοβαροφανής, μην τα μπερδεύετε, απλά και μόνο σοβαρή!