Το σπουδαιότερο Γλυκό Κορίτσι που έζησε (και πέθανε) ποτέ στον μάταιο ετούτο κόσμο...

Τυφλή, τυφλή! Νεκρή, δεν ακούει! Δεν ξέρεις με τι παράδεισο θα σε είχα περιτριγυρισμένη. Ο παράδεισος ήταν στην ψυχή σου, θα τον φύτευα γύρω σου! Έστω, δεν θα μ’ αγαπούσες – και λοιπόν; Θα ήταν όλα έτσι, θα έμεναν όλα έτσι. Αρκεί που θα μου μιλούσες σαν σε φίλο – και θα χαιρόμαστε, και θα γελούσαμε χαρούμενα, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο στα μάτια. Έτσι θα ζούσαμε. Κι αν τύχαινε ν’ αγαπήσεις άλλον – ε, δεν θα με πείραζε. Εσύ θα πήγαινες μ’ αυτόν και θα γελούσες κι εγώ θα κοίταζα από την άλλη πλευρά του δρόμου…

Ω, έστω με όλα αυτά, φτάνει να άνοιγε για μόνο φορά τα μάτια της! Για μια μόνο στιγμή, μόνο για μια! Να με κοίταζε, να, όπως λίγη ώρα πριν, όταν όρθια μπροστά μου ορκιζόταν ότι θα είναι πιστή σύζυγος! Ω, με ένα μόνο βλέμμα της θα τα καταλάβαινα όλα!

Ρουτίνα! Ω, φύση! Οι άνθρωποι είναι μόνοι πάνω στη γη – αυτό είναι το δυστύχημα!

Λένε ότι ο ήλιος αναζωογονεί την οικουμένη. Θα ανατείλει ο ήλιος και – για κοιτάξτε τον, μήπως δεν είναι πεθαμένος; Όλα είναι νεκρά και παντού πεθαμένοι. Μόνο άνθρωποι υπάρχουν, και γύρω τους σιωπή – αυτή μόνο είναι η γη…

*Ένα από τα μεγαλύτερα διηγήματα του μεγάλου Ντοστογιέφσκι, ένα κλασικό αριστούργημα. Ένα γλυκό κορίτσι, τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από τον μονόλογο ενός άντρα μπροστά στο πτώμα μιας γυναίκας που όσο ζούσε ήταν “δική του” και λίγο πριν αυτοκτόνησε. Το διασημότερο μα και σπουδαιότερο συνάμα γλυκό κορίτσι όλων των εποχών. Πολύ σπουδαιότερο από το όποιο ο καθένας σας – πλέον αναφερόμαστε σε άρρενες αναγνώστες – έχει στον ταραγμένο νου του καταχωρημένο αποκλειστικά και μόνο ως δικό του…