Η επιστολή εστάλη και αρμοδίως ελήφθη πρωί – πρωί λίγο μετά την αυγή. Πέρασαν οι ώρες, έφτασε
το σούρουπο, βράδιασε για τα καλά, βαρύς ο καιρός, βαρύς και ο ύπνος, πέρασε η
νύχτα, έφτασε το ξημέρωμα. Λίγο μετά τη νέα αυγή, κάποιοι αναζήτησαν να μάθουν
αν όντως κάτι έχει αλλάξει, αν έχει “γυρίσει” ο ήλιος, μπα, τίποτε. Το ίδιο και
την επόμενη και τη μεθεπόμενη και κάθε επόμενη μέρα του ημερολογίου, δέκα
ημέρες πέρασαν και ο καιρός σταθερά βαρύς. Δύσκολος, βαρύς πολύ ο φετινός
Δεκέμβριος, παραμένει τέτοιος μέχρι και σήμερα. Αυτή η άτιμη η ζωογόνος αυγή
που έστω λιγάκι θα ανακουφίσει από το βάρος του καιρού, που έστω λιγάκι θα
(επιχειρήσει να) ξεγελάσει την ανάγκη για μια αχτίδα φωτός, ακόμα αναμένεται.
Εκτός τόπου, εκτός χρόνου! Απούσα η άτιμη η αυγή, παρούσα μόνο η βαριά
νύχτα διαρκείας, φορτωμένη ακόμα περισσότερο από ταραγμένα όνειρα θερινής
νυκτός, από το είδος αυτό των – εκτός τόπου και χρόνου – ονείρων που
συνοδεύουν/ στοιχειώνουν τον διαρκώς ταραγμένο ύπνο των διαρκώς τσάμπα – εκτός
τόπου και χρόνου – επαναστατημένων. Σαν την επαναστατημένη κυρούλα Θεανώ που παντελώς αλαφιασμένη πλέον έχοντας
ενδυθεί το ρόλο του αρμοδίου, μέσα στην άγρια νύχτα της φαντάζεται – τα
αδιανόητα – ότι θα κοινωνικοποιήσει τα ιδρύματα/ άσυλα, σα να λέμε ότι “θα τετραγωνίσει τον κύκλο” του κοινωνικού
στιγματισμού, περιθωριοποίησης και
κοινωνικού αποκλεισμού των ανθρώπων με αναπηρία.
Απούσα η άτιμη η ζωογόνος αυγή, παρόν μόνο το διπλά άτιμο υποκατάστατό της,
διπλά βαριά η νύχτα, διπλά βαρύ το κακό. Μια ζωή επαναστατημένη και ποτέ της
επαναστάτρια, κοιμάται και ξυπνάει πλέον σε διαρκή συγχρονισμό με το άνοιξε –
κλείσε των ματιών της κάθε επαναστατημένης – ενδεδυμένης πλέον τον ρόλο του
αρμοδίου – κυρούλας Θεανώς, ύπνος βαρύς με τα μάτια ορθάνοιχτα ωσάν διαρκώς από
κάτι ταραγμένα μέσα στην ατελείωτη βαθιά νύχτα. ΤΕΛΟΣ ΤΑ ΙΔΡΥΜΑΤΑ ΑΠΟΘΗΚΕΣ! Ποιος το είπε, από πού προκύπτει; Η
αρμόδιος κυρούλα το είπε αυτό (το μεγαλόστομο) αμέσως μόλις ξύπνησε, το οποίο
αδιαμφισβήτητα προκύπτει μέσα από τα όνειρα της ταραγμένης νύχτας της. Τι άλλο
είπε; Σύμφωνα με το άτιμο το υποκατάστατο της αυγής, είπε και κάτι άλλο ακόμα
πιο “οραματικό”, κάτι για μια διαδικασία μετάβασης, η οποία θα ξεκινήσει από κάποιου
είδους βελτίωση του υπάρχοντος πλαισίου με κάποιου νέου τύπου κανόνες, και κάτι
άλλο ακόμα για κάτι ηλεκτρονικές πλατφόρμες και κάποιες προσλήψεις προσωπικού
και σε έναν κάποιον απροσδιόριστο μέλλοντα χρόνο. Και ήθελε ακόμα πολύ φως να ξημερώσει
…
Μάταια αυτοί που επιχείρησαν πριν λίγες μέρες να την ξυπνήσουν – ο λόγος
για την Κίνηση Χειραφέτησης ατόμων με αναπηρία – προσπαθούν να εξηγήσουν ότι
είναι άλλο αυτό που της είπαν, άλλος τελείως ο λόγος αφύπνισης που εξέπεμψαν,
και άλλος αυτός που μέσα στη ταραγμένη διαρκείας νύχτα της εντός της μετάφρασε:
“Τα ιδρύματα (σ.σ. καλή μου κυρούλα) δεν
βελτιώνονται, αλλά σφραγίζονται!”. Όσο και αν επί καθημερινής βάσεως, ξανά
και ξανά επιμένουν να παραχωρηθεί εύλογος χώρος στην εύλογη διευκρίνισή τους,
το αίτημα κρίνεται ανάξιο ενδιαφέροντος. Αυτό το άτιμο το υποκατάστατο της
άφαντης της αληθινής αυγής, στο διαρκές όνομα των τσάμπα “επαναστατημένων” καιρών,
σε καμιά αχτίδα φωτός, σε καμιά πραγματική (επαναστατική) αλήθεια δεν επιτρέπει
πρόσβαση. Καληνύχτα Αυγή, αχ
εσύ αρμόδια (για την ενημέρωση στο όνομα
της αρμόδιας εξουσίας) επαναστατημένη αρμοδίως κυρούλα μου!



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου