Επιχειρώντας το δύσκολο νοητικό πέρασμα - αυτή η επιχείρηση δεν είναι για όλους, απευθύνεται μόνο σε ανθρώπους που δεν αρκούνται να νομίζουν - από την μυθολογία στην κριτική θεωρία της μοντέρνας τέχνης

*Η ελληνική μυθολογία ήταν όχι μόνο το οπλοστάσιο αλλά και η γη που έτρεφε την ελληνική τέχνη. Η αντίληψη για την φύση και τις κοινωνικές σχέσεις που τροφοδοτεί την ελληνική φαντασία, άρα και την ελληνική μυθολογία ή τέχνη, είναι δυνατή στην εποχή των αυτόματων πλεκτικών μηχανών, των σιδηροδρόμων και του ηλεκτρικού τηλέγραφου; Τι είναι ο Ήφαιστος δίπλα στη Ρόμπερτς και Σία, ο Αίας δίπλα στο αλεξικέραυνο και ο Ερμής δίπλα στην Κτηματική Πίστη;…

Εξάλλου, πώς συμβιβάζεται άραγε ο Αχιλλέας με την πυρίτιδα και τα φυσίγγια; Ή η Ιλιάδα με το τυπογραφείο ή ακόμα καλύτερα με την εκτυπωτική μηχανή; Ο ύμνος, η απαγγελία και οι Μούσες δεν εξαφανίζονται άραγε αναγκαστικά μπροστά στον μοχλό του τυπογράφου, όπως ακριβώς εξανεμίζονται και οι ευνοϊκές συνθήκες για την επική ποίηση; 

*Κ. Μαρξ

**Η παγκοσμιοποίηση, για να θυμηθούμε τον Λούκατς, αποτελεί τη νέα “ολότητα”. Την οποία (ολότητα) στόχευε συστηματικά η μοντέρνα τέχνη παρά αλλά και μέσα στην αποσπασματοποίησή της. Ως απάντηση ακριβώς στην αποσπασματικότητα του ανθρώπου που κατόρθωσε να δημιουργήσει και εντέλει να επιβάλλει η πρόοδος, η εξέλιξη, η διάλυση της οργανικότητας της κουλτούρας. Των οποίων σε τελική ανάλυση (η παγκοσμιοποίηση) ήταν, για να θυμηθούμε και τον Γκράμσι, απόρροια. 

**Κριτική θεωρία της μοντέρνας τέχνης, Βασίλης Φιοραβάντες, απόσπασμα από το οπισθόφυλλο (εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ).

Δέσμευση (δική μας): Για να επιχειρήσουμε με κάποιες πιθανότητες το δύσκολο νοητικό πέρασμα από την “μυθολογία της μοντέρνας τέχνης” στην κριτική θεωρία της, οφείλουμε καταρχάς να αναγνωρίσουμε τι μπορεί να σημαίνει “μοντέρνα τέχνη της μυθολογίας”. Αρχής γενομένης από την αναγνώριση καθαυτής της τέχνης της μυθολογίας. Η επιχείρηση μοιάζει να είναι εξαιρετικά δύσκολη, όμως αυτό στο δικό μας νου λειτουργεί ως κίνητρο και όχι ως αποθάρρυνση. Θα εξελιχθεί καθ’ όλη την διάρκεια του επόμενου χρόνου και θα απευθύνεται σε όσους νιώθουν ότι “μπορούν και στα πολύ δύσκολα”. Όσοι απλώς αρέσκονται μόνο "να νομίζουν" ζώντας με πεισματική (αν)ασφάλεια εντός περιβλήματος του μικρό-κοσμικού μύθου τους, δεν μας κάνουν και δεν τους κάνουμε…