Ένα πρωινό, στις
πρώτες μέρες του 1879, ένα ζεύγος Βρετανών ξεκίνησε με τα άλογά του από τη
Λευκωσία, γνωρίζοντας ότι επιτρέπονταν επισκέψεις στο τσιφλίκι – αγρόκτημα στο
οποίο ο λεπροί ήταν υποχρεωμένοι να ζουν. Μετά από ένα μίλι περίπου ευθείας
διαδρομής από την Πύλη Αμμοχώστου προς τα νοτιοανατολικά η Scott-Stevenson και ο άντρας της έκλιναν προς τα αριστερά και
ανάμεσα από φυτείες καλαμποκιού ακολούθησαν το μονοπάτι μήκους περίπου μισού
μιλίου που οδηγούσε στον υποτυπώδη οικισμό των λεπρών.
Η “Φάρμα των Λεπρών” της Κύπρου – Η βρετανική
πολιτική υγείας και η τύχη των εγκλείστων (1878-1930). Το βιβλίο - έρευνα του Κυριάκου
Χατζηκυριακίδη (από τις εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ)
που εξετάζει την λέπρα στην Κύπρο στα πρώτα πενήντα χρόνια της
Αγγλοκρατίας, μας προσφέρει πολύ σημαντικά εφόδια ώστε να κατανοήσουμε κάποια
έστω από τα κρίσιμα στοιχεία που συνθέτουν ως τα σήμερα το πολύ ιδιαίτερο
Κυπριακό υπόβαθρο.
Ακολουθεί ενδεικτικό απόσπασμα, απλώς για να πάρετε μια ιδέα, μην σπεύσετε
να εξάγετε βεβιασμένα συμπεράσματα, την όλη εκτέλεση θα μπορέσετε να απολαύσετε
με κάθε της λεπτομέρεια κατά τη διάρκεια της χρονιάς, μιας και είναι ενταγμένη
στους προγραμματισμούς μας:
“Ο οίκτος για τους λεπρούς ξεπερνούσε
τον δικαιολογημένο τρόμο που προκαλούνταν σε όποιον τους αντίκριζε. Οι ασθενείς
έπρεπε να υπόκεινται σε αυτό το βασανιστήριο χωρίς να φέρουν καμιά ευθύνη για
την κατάστασή τους. Απομακρύνονταν από τα σπίτια τους παρά την θέλησή τους,
απομονωμένοι και αποκομμένοι παντελώς από τους φίλους και συγγενείς τους.
Πιο συγκεκριμένα,
μόλις απλώς υπήρχε υποψία ότι
κάποιος έπασχε από λέπρα, `οι συγχωριανοί του πήγαιναν στον μουχτάρη
κατηγορώντας τον για την ασθένεια του. Μετά από εξέταση της υπόθεσης από
συμβούλιο υπεύθυνο για το ζήτημα αυτό, ο άτυχος ασθενής απομακρυνόταν για πάντα
από το περιβάλλον…”


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου