Έχει γούστο να συνωμοτεί το σύμπαν; Και ότι με επιμονή επί χρόνια
πρεσβεύουμε ενάντια στις θεωρίες συνωμοσίας να μην είναι τίποτε άλλο παρά μια
συνωμοσία εναντίον μας που ο ίδιος μας ο νους σατανικά μας σκαρώνει; Έχει
γούστο…
Στα σίγουρα έχει γούστο, όταν αυτό που κάποια στιγμή βάζουμε κατά
νου απρόσμενα ενισχύεται από κάτι που δεν έχουμε διανοηθεί πριν συμβεί. Η ιδέα
για κάτι ουσιώδες και δημιουργικό, προχωρημένο, απευθυνόμενο στην τρίτη ηλικία,
κυοφορείται στο νου (της Έλενας, ποιού άλλου;) εδώ και καιρό. Συζητήσεις,
ταινίες, βιβλία, ποίηση, εργαστήρια δημιουργικά, ο κόσμος ολόκληρος της τέχνης
και του πολιτισμού έτσι δοσμένος και σχεδιαστικά προσαρμοσμένος ώστε πράγματι
να ανταποκρίνεται στις ανάγκες ουσιώδους, απελευθερωτικής επικοινωνίας των ανθρώπων
της τρίτης ηλικίας. Ιδιαίτερα αυτών που θέλουν, που το θέλουν πολύ. Μεγάλη
υπόθεση το “θέλω”, ειδικότερα σε ότι αφορά την τέχνη και τον πολιτισμό η
μεγαλύτερη όλων…
Για τα μυστικά του σχεδιασμού κουβέντα δεν μπορούμε να σας γράψουμε, η
φύση των μυστικών είναι τέτοια (συνωμοτική) ώστε να αποκαλύπτεται την στιγμή
που αποκαλύπτονται. Όμως για την ευρύτερη συμπαντική υπέρ μας συνωμοσία και να
το θέλουμε δεν μπορούμε να αποφύγουμε να σας γράψουμε. Ήδη, άλλωστε, βήμα προς
βήμα παραθέτοντας το τι κάνουμε εδώ και καιρό στο “Εγκώμιο” σας την έχουμε
ξεδιπλώσει, υποχρέωσή μας πλέον να σας την αποδώσουμε συμπυκνωμένη. Μεταξύ μας,
το θέλουμε κιόλας…
“Το βελονάκι της μαμάς μου” της Αλέκας Βαλιαντή. Σα να ήξερε – που δεν
μπορεί να ήξερε – η εκλεκτή εικαστικός τι σχεδίαζε για την λεγόμενη τρίτη
ηλικία ο νους μας ο εγκωμιαστικός, επέλεξε το “Εγκώμιο” μας για την έκθεση
χειροτεχνημάτων που είχε κατά νου, την βασισμένη στα έργα μιας ζωής ολόκληρης
της προ διετίας “φευγάτης” από τον μυστήριο ετούτο κόσμο μητέρας της. Ω θεά
(των συμπαντικών συνωμοσιών) τύχη, αυτό δα έλειπε προσβλητικά να αγνοήσουμε την
ύπαρξή σου, υποσχόμαστε ταπεινά ότι θα αξιοποιήσουμε την δύναμή σου ώστε αυτό
που αρχικά είχαμε κατά νου – κάτι το ουσιώδες και δημιουργικό για την τρίτη
ηλικία – όπως και όσο πρέπει να ενισχυθεί/ τροφοδοτηθεί από αυτό που “έστειλες”
στον δύσκολο δρόμο μας. Αυτό δα έλειπε ασεβώς να σε αγνοήσουμε, πόσο μάλλον
όταν τα σημάδια της ύπαρξής σου διόλου δεν εξαντλούνται σε αυτό.
Η έκθεση για την οποία σας γράφουμε, αυτή η οποία έχει ως κυρίως σώμα του
περιεχόμενου της τα εργόχειρα ζωής της μητέρας, είναι καθοδηγημένη από την
έντονη αίσθηση χρέους έναντι της μνήμης της. Τα τελευταία χρόνια της μητρικής
ζωής “συναντήθηκαν” με τη νόσο
Αλτσχάιμερ, η γυναίκα που μια ζωή δημιουργούσε “για να τη θυμούνται”
στερήθηκε η ίδια την μνήμη της, ιδού το συστατικό του χρέους έναντι της,
ξεκάθαρο και απαράγραπτο. Που και πώς
η δική μας “εγκωμιαστική” τύχη το θέλησε να συναντηθούμε και με αυτό το
συστατικό (χρέους) της; Τρεις μέρες πριν από “το βελονάκι της μαμάς μου”, η
χορευτική παράσταση Recollect στο black box
θέατρο του Εγκώμιου Πολιτιστικού Κέντρου έχει σαν θέμα την συλλογή και επανασύνδεση με
τις διάσπαρτες “μνήμες” που όλοι οι άνθρωποι κουβαλάμε/ κουβαλάνε. Σύμπτωση; Προτιμάμε στο όνομα του
στοιχειώδους σεβασμού έναντι της θεάς που τους τελευταίους καιρούς μας
αποκαλύπτεται να αναφερόμαστε σε ξεκάθαρο
οιωνό…
Θέλετε περισσότερα τεκμήρια για να πειστείτε; Λάβετε. Ενδεικτικά: “Μήδεια, ο σεβασμός της Ανατολής”, τιτλοφορείται
η θεατρική παράσταση που φιλοξενείται από μέσα Οκτωβρίου στο “Εγκώμιο” (και
περατώνεται 5 και 6 Δεκεμβρίου, τις δυο μέρες δηλαδή που φιλοξενείται η έκθεση
της Αλέκας Βαλιαντή), σημείο αναφοράς της είναι – δεν μπορείτε άραγε μόνοι σας
να μαντέψετε; - η δια της παραστατικής ενεργοποίησης πανάρχαιων μνημών (κλειδί
η σκέψη του τραγωδού Ευριπίδη) συνειδητοποίηση των συστατικών που ορίζουν το
συγκρουσιακό υπόβαθρο του σήμερα (και του κάθε σήμερα). Με τον τίτλο metAMORphrasis σε λιγότερο από ένα δεκαήμερο (15 Δεκεμβρίου)
ξανά πανάρχαιες μνήμες (την τιμητική του την φορά ετούτη έχει ο Λατίνος ποιητής
Οβίδιος) αναλαμβάνουν να λειτουργήσουν ως πρέπων καταλύτης για την παραστατική “συνάντηση”
– στο Εγκώμιο, που αλλού; - με το υπόβαθρο της συγκρουσιακής βίας. Είναι
περιττό να διευκρινίσουμε ότι καμιά μα καμιά προ-συνεννόηση δεν υπήρξε, η θεά τύχη συνωμοτικά αποφάσισε, αν
αλλιώς το προτιμάτε, αποφασιστικά
συνωμότησε, για τα πάντα…
*Κρίση ειλικρίνειας (αντί επιλόγου):
Μεταξύ μας, η ιδέα για κάτι ουσιώδες και δημιουργικό απευθυνόμενο στη λεγόμενη
τρίτη ηλικία, ήταν διάσπαρτη ανάμεσα σε πάμπολλες άλλες που κυοφορούνται στον “εγκωμιαστικό”
μας νου κάθε ώρα και στιγμή – κάποιες επιλέγουμε ότι συντρέχουν οι
αντικειμενικές συνθήκες ώστε να γίνουν πράξη, κάποιες άλλες όχι – “το βελονάκι
της μαμάς μου” απλά και μόνο την ενεργοποίησε διευκολύνοντάς μας να
συναντηθούμε με τις αντικειμενικές συνθήκες (ως μέρος της διαδικασίας
δημιουργίας τους αντιλαμβανόμαστε και τους εαυτούς μας) που θα την
ενεργοποιήσουν για να γίνει πράξη όπως της πρέπει.
Σε ότι δε αφορά τα
περί των συναντήσεων και ενεργοποίησης των πανάρχαιων μνημών που φέρονται να συνδέουν επεξηγηματικά
τη συνείδηση με όλα μα όλα ανεξαιρέτως τα φαινομενικά
“παράδοξα” του σήμερα, τούτο το παράδοξο στο δικό μας νου “φαινόμενο”
αποτελεί διαδεδομένη συνήθεια αν όχι παγιωμένο παραστατικό κανόνα της Κυπριακής
ιδιαιτερότητας που χρονολογείται πολλές δεκαετίες πριν η θεά τύχη συνωμοτικά
αποφασίσει να συναντηθεί (και) μαζί μας. Επί
του πρακτέου, ανόσια φερόμενοι και
αναλαμβάνοντας αυτό το κόστος όποιο και αν είναι, τίποτε μα τίποτε δεν θα
παραδώσουμε στη “θεά” που μας τίμησε. Η δική μας ιδέα για κάτι πραγματικά
ουσιώδες και αληθινά δημιουργικό απευθυνόμενο στη λεγόμενη τρίτη ηλικία, στόχο
της μοναδικό έχει άλλον: Να προσφέρει τη δυνατότητα για διαρκώς νέες, αληθώς
απελευθερωτικές μνήμες, που ανεξαρτήτως ηλικίας οι άνθρωποι θα ενδυναμώνονται
ώστε να μπορούν εν ζωή οι ίδιοι να δημιουργούν…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου