Δεν προβάλλεται, δεν υιοθετείται, δεν συμμετέχει: Η τελευταία και κρισιμότερη όλων θνητή λέξη που "τα λέει όλα" (με τις ευχές μας)

Δεν προβάλλεται ως ντοκιμαντέρ – μυθιστόρημα. Δεν υιοθετείται ως γραφή συγκεκριμένου συγγραφέα. Δεν συμμετέχει ενσυνειδήτως στη συζήτηση περί αληθοφάνειας/ τέχνης, ή περί αυθεντικού/ διαμεσολαβημένου, δεν ενδιαφέρεται να δηλώσει και να πείσει…

Πώς διάολο το λένε τότε, πώς διάολο συστήνεται; “Ζαννιά Κότσικα είναι τ’ όνομά μου” φτάνει αυτό και περισσεύει. Ο επίλογος, η τελευταία λέξη, όταν κάτι υπάρχει να ειπωθεί, να συστηθεί, τα λέει όλα:

Εκάτσαμε μέσα. Δίχως πόρτες, δίχως παράθυρα. Ήρθε και η μάνα μου μαζί. Να με βοηθήσει. Έστησα το νοικοκυριό μου. Επήρα και φύτεψα στην αυλή. Σηκωνόμουνα το πρωί, έκοβα πότε κάνα κολοκύθι, καμιά μελιτζάνα, τα μαγείρευα.

Κείνη τη μέρα είχα μπάμιες και καθάριζα. Έπιασα ένα ταψί και τα’ ακούμπησα στο παράθυρο απάνω. Να το βλέπει ο ήλιος. Τις έριχνα μέσα σε λίγο αλατάκι, ξιδάκι, να τις ξεραίνει ο ήλιος να μη βγάνουν κείνο το σάλιο που χουν. Καθότανε και η μάνα μου παρέκει. Είχε και το μύλο της. Γκρούγκου, γκρούγκου. Άλεθε. Έκαμε τον καφέ της. Δεν εμιλάγαμε. Τα μάτια μου ήσαν θολά. Μ’ έβλεπε που ήμουνα πια να σκάσω.

“Όλα για τους ανθρώπους είναι, θυγατέρα. Και τα ψηλά και τα χαμηλά. Θα σιάξουν τα πράγματα”. “Πότε μάνα; Πότε; Θαρρείς ίσαμε τώρα έχω καλά περάσει στη ζωή μου εγώ;” “Άλλο δεν έχει θυγατέρα. Εφτούνα που ζεις είν’ η ζωή σου. Αμέ τι νόμισες;” “Εμόχθησα, εδούλεψα, εκουράστηκα. Πάλι στον γκρεμό θα κρέμομαι; Κουράστηκα” “Τράβα να ξαπλώσεις λιγάκι, θα τις εσυγυρίσω εγώ τις μπάμιες, έχει για όλους ο Θεός”

“Ο Θεός πάντα έχει, Εμείς ποτέ δεν έχουμε …” 

Μετά (και) την τελευταία θνητή λέξη, καλά χριστούγεννα σε όλους…