Μακριά από αυτόν, τον μόνιμο ακόλουθο, αυτόν τον βλάκα που δεν ειναι άνθρωπος κανενός και κανέναν δεν υπηρετεί εκτός από την βλακεία του...

Μακριά από αυτόν. Όσο πιο μακριά γίνεται. Καλύτερη ευχή, σήμερα, μέρα ευχών, δεν μπορέσαμε να σκεφτούμε για να σας δώσουμε.

Από ποιόν; Τον ακόλουθο:

“Ο ίδιος ο διάβολος μου φόρτωσε στο σβέρκο αυτόν τον άνθρωπο, βλάκα, πεισματάρη, αδιάφθορο, καχύποπτο, που σίγουρα και την ίδια του τη μάνα την παρακολουθούσε με ύποπτο βλέμμα. Μη καταλαβαίνοντας τίποτε και ενοχοποιώντας τον καθένα για όλα, με παραφόρτωνε με καταγγελίες, μη ξεχνώντας τες και ερευνώντας για την καθεμιά τι αποφασίστηκε. Οι μισές μου σκοτούρες, και υπήρχαν αρκετές, προέρχονταν απ’ αυτόν, και ήδη άρχισα να σκέφτομαι, θεωρώντας τον κάτι σαν θεϊκή τιμωρία, ότι ο καθένας έχει τον δικό του από το είδος του.

Μόνο που ο δικός μου ήταν ο σκληρότερος. Υποπτευόμουν ότι μου επιβλήθηκε επίτηδες, σαν υφιστάμενος που θα με παρακολουθεί, και η εκλογή ήταν τέλεια. Δεν ήταν άνθρωπος κανενός και δεν υπηρετούσε κανέναν εκτός από την βλακεία του, αλλά αυτό ήταν αρκετό να με βγάζει από το πετσί μου τρεις φορές την μέρα. Ο ίδιος, ωστόσο, ήταν άτρωτος. Μάταια προσπάθησαν να τον λογικέψω στην αρχή, μετά παραιτήθηκα. Μόλις με άκουγε, με ψηλά σηκωμένο το κεφάλι, αλαζονικός και περιφρονητικός ή ειλικρινά παραξενεμένος, υποψιαζόμενος το μυαλό μου και την ευθύτητα μου, και βασανίζοντάς με παραπέρα με την ανυπόφορη συνείδησή του. Μου έμενε να τον πνίξω, όταν κάποτε λυσσάξω, ή να σώσω το κεφάλι μου αδιάφορα όταν πια δεν μπορώ να αντέξω.

Το χειρότερο είναι ότι μπορούσες να βρεις χίλιους λόγους για να τον αποκαλέσεις βλάκα, αλλά ούτε έναν για να τον ονομάσεις άτιμο. Σ’ αυτόν μαίνονταν οι αρχές κάποιας καθυστερημένης δικαιοσύνης και της τρομερής επιθυμίας να τιμωρηθούν όλοι οι άνθρωποι για ότι να ναι, και όλη η δική μου  αυστηρότητα του ήταν ανεπαρκής. Άλλοι με κατηγορούσαν για σκληρότητα, εκείνος με παρατηρούσε για υποχωρητικότητα. Οι εχθροί μου αποδέχονταν και το ένα και το άλλο.”

*Πρόκειται για τον διαρκή χαφιέ – συνοδό, την διαρκή της ύπαρξης συνοδό σκιά. Μας τον έχει με εξαίρετο λογοτεχνικό τρόπο σκιαγραφήσει εδώ και δεκαετίες η πολύ σπουδαία πένα του Μέσα Σελίμοβιτς – “Ο Δερβίσης και ο Θάνατος” -  μας τον έχει διάολε με όλη τη σημασία της λέξης σκιαγραφήσει. Διαμηνύοντας μας εμμέσως πλην σαφώς ότι και αν από την παρουσία του δεν μπορούμε στιγμή να απαλλαγούμε, κάποιες στιγμές αν μη τι άλλο μπορούμε να δοκιμάζουμε να απαλλασσόμαστε από την κυριαρχία της ιδέας του. Κοιτώντας οπουδήποτε πέραν της εμβέλειας του εαυτού…