"Χαμός γίνεται, όλα πιθανά είναι, ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις": Σχετικά με τον συνωμοτικό τρόπο αναγνώρισης των πραγμάτων και τις μεθόδους αμφισβήτησής του...

Το θέμα επιβλήθηκε. Υποχρεωτική η συμμετοχή. Απαγορευμένη η σιωπή. “Όχι, θα πρέπει να μιλήσεις, να πεις την γνώμη σου”. Συμμορφώσου! Η σιωπή λογίζεται ως συνενοχή. Μίλα, πες τη γνώμη σου, μην κάνεις τον χαζό…

Συνενοχή σε τι; Ποιο το έγκλημα; Το εξής: Η ήττα – αποκλεισμός από την συνέχεια της δυνητικής πορείας προς την κορυφή της Ευρώπης του μόνιμου πρωταθλητή στο Ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Ο αυτουργός του οποίου δεν θα μπορούσε ούτε κατά διάνοια να είναι αποκλειστικά και μόνο ο “φυσικός”, δηλαδή η υπέρτερη ποδοσφαιρική αντίπαλος ομάδα/ εταιρία που φόνευσε το ευρωπαϊκό όνειρο. Όχι! Παραήταν για τον παρά-“υποψιασμένο” διερευνητικό νου των ποδοσφαιρόφιλων απλουστευτική άρα και a-priori εσφαλμένη αυτή η ετυμηγορία. Υπήρχε, προφανώς, πασιφανώς, αδιαμφισβήτητα, δεν θα μπορούσε να έχει αλλιώς το πράγμα, και ηθική αυτουργία, η σε βάθος αναζήτηση της οποίας τροφοδοτούσε με νόημα τη συζήτηση.

“Μίλα” “Μα τι να πω;” “Στήθηκε το παιχνίδι, δεν στήθηκε;” “Από ποιόν;” “Έτσι μπράβο, τώρα συνεννοούμαστε, τώρα μιλάμε”…

Αφού μετά το μείζον θέμα επιβλήθηκε και ο μείζων περιορισμός που καθόρισε το πεδίο και τον τρόπο συζήτησής του, η συζήτηση “άναψε”. Από το προσαρμοσμένο στην καθολική βεβαιότητα – “αν θέλανε να το πάρουν το παιχνίδι θα το έπαιρναν ο κόσμος να χαλάσει” – προπαρασκευαστικό της στάδιο. Όπου καταγράφηκαν δυο τρεις διαφορετικές διατάξεις των ποδοσφαιριστών στο πεδίο του αγώνα, οι οποίες αν είχαν υιοθετηθεί – αντί αυτής που “οδήγησε” στην ήττα – δεν θα υπήρχε ούτε ένα στο εκατομμύριο περίπτωση το έγκλημα να συντελεστεί. Το τι ακριβώς συνέβηκε με τις πρέπουσες εναλλακτικές ενδείξεις δόθηκε και αποδόθηκε, αφηνιασμένη πλέον η σκέψη, πανέτοιμη να αναζητήσει σε όλους τους πιθανούς ορίζοντες το “γιατί”.

Το έστησε από τα πάνω ο πρόεδρος; Επειδή από ακόμα “πιο πάνω” του επιβάλλανε να το στήσει ώστε να παραμείνει στο club των ισχυρών, αυτών που πάντα “είναι μέσα στο παιχνίδι”, μέχρι να έρθει και η δική του σειρά για το παραπάνω βήμα; Το έστησε σε συνεργασία με τον προπονητή που, προφανώς, δεν επιλέχτηκε τυχαία για αυτή τη θέση; Το έστησαν οι managers σε συνεργασία με τον πρόεδρο και υπό την εποπτεία των εταιριών στοιχημάτων; Μήπως το έστησε ο προπονητής σε συνεργασία με δικούς του παίκτες; Μήπως κάποιοι από τους managers σε συνεργασία με τους δικούς τους παίκτες; Κάποιοι παίκτες από μόνοι τους για να κερδίσουν από τα στοιχήματα;

“Χαμός γίνεται, όλα πιθανά είναι, ποτέ δεν μπορείς ακριβώς να ξέρεις” το βασικό ηθικού τύπου συμπέρασμα που ένωσε τους πάντες, συνόδευσε την συμπόρευση του νου τους σε μια συνθετικού τύπου τελική διαπίστωση: Αυτό που συνέβηκε ήταν μια μείξη όλων των κατατεθειμένων υποθέσεων – εξυπηρέτηση των συμφερόντων όλων όσων μετείχαν στο παιχνίδι – με προφανή φορά “από τα πάνω προς τα κάτω”.

Η ενιαία και αδιαίρετη νοητική συνάντηση στο ενιαίο και αδιαίρετο “γιατί”, στην ασφαλή αναγνώριση της προφανούς φοράς των υποθέσεων που το συνθέτουν, στο συνθετικό συμπέρασμα αδιαμφισβήτητης ύπαρξης άνωθεν ηθικής αυτουργίας, τροφοδότησε ένα συναίσθημα ανάμεικτης απογοήτευσης και προσδοκίας που χαρακτήρισε καταλυτικά το επόμενο και τελικό στάδιο συζήτησης. Όλα είναι τελείως  στημένα, δεν αξίζει τον κόπο να ασχολούμαστε, από την μια. Το έχουν μάθει πολύ καλά και οι δικοί μας το παιχνίδι, ξέρουν τι κάνουν, δίνουν για να πάρουν, μην απορήσεις αν του χρόνου φτάσουμε και μέχρι τον τελικό, δανεικά είναι όλα, από την άλλη.

“Έτσι δεν είναι; Τι λες; Δεν έχεις ακόμα μιλήσει…”

Η απαίτηση της υποχρεωτικής συμμετοχής, της δήλωσης νομιμοφροσύνης/ αποδοχής του ενιαίου και αδιαίρετου “γιατί”, ποτέ δεν αποσύρεται. Πάνω εκεί, στην αντιφατική συνύπαρξη απογοήτευσης και προσδοκίας, ως αναμενόμενο – όλα στον άτιμο αυτό κόσμο με έναν τρόπο στημένα είναι, δεν είναι; - η απαίτηση επανήλθε. Ενεργοποιημένα, ευτυχώς, μετά από τόση ώρα σιωπηλής παρακολούθησης τα άτιμα τα κοινωνικά αντανακλαστικά, επέβαλλαν την πρέπουσα απάντηση, αυτήν που – από τη μια – δεν θα απόκοπτε/ απομόνωνε τον ερωτηθέντα από το κοινωνικό σώμα της ετυμηγορίας, και – από την άλλη – θα περιόριζε στο maximum την πιθανότητα να του αξιωθούν ακόμα περισσότερα πιστοποιητικά συναίνεσης: “Χαμός γίνεται, όλα πιθανά είναι, ποτέ δεν μπορείς ακριβώς να ξέρεις” …

“Έτσι ακριβώς είναι. Τι να λέμε τώρα. Έτσι ακριβώς. Χαμός!  Αφού αν θέλανε να το πάρουν το παιχνίδι θα το έπαιρναν ο κόσμος να χαλάσει. Πλάκα κάνουμε;”

                 

Ο συνωμοτικός τρόπος αναγνώρισης των πραγμάτων ώστε εκκινώντας από τα πάνω να συνδέονται a-priori με τον εγωιστικό μικρόκοσμο με κύριο συγκολλητικό μείγμα κοινωνικοποίησης το a-priori αντιφατικό “απογοήτευσης και προσδοκίας”, δεν είναι παρά ο τυπικότερος/ βολικότερος εξουσιαστικός τρόπος. Σχετικά με τα νοητικά όρια αυτού του τρόπου (θεωρίες συνωμοσίας) και τις μεθόδους ουσιώδους αμφισβήτησής τους – αυτές που υπερβαίνουν τις συνήθεις εκπορευόμενες πάντα “από τα πάνω” εκπαιδευτικές εκδοχές, εκδοχές οι οποίες βολεύονται συντηρητικά να υποθέτουν στις εξουσίες a-priori βολικό εκπαιδευτικό ρόλο – το μόνο αυθεντικό “κλειδί” βρίσκεται στην δουλεμένη/ μετωπική αμφισβήτηση της “από τα κάτω” a-priori ασταθούς βολής. Εκεί δηλαδή - από τα κάτω - που πάντα βρισκόταν…