"LA BANDA DE LA NADA": Ο Μπρεχτ, ο Γαλιλαίος, το σύνδρομο του κακομαθημένου εξυπνάκια μαθητή, οι ώριμοι προοδευτικοί άνθρωποι της τέχνης, εμείς και εσείς (1 και 2 Ιανουαρίου, θέατρο Αλκμήνη, Πετράλωνα)

Στα σίγουρα το στίγμα/παρακαταθήκη του Γαλιλαίου στην ιστορία (εξέλιξης) της σκέψης ενέπνευσε καθαυτό τον τρόπο του Μπρεχτ, τόσο της σκέψης όσο και της μετάδοσης της. Δεν είναι μικρό πράγμα, μα την αλήθεια, να αμφισβητείται το δογματικά δοσμένο ως αμετακίνητο κέντρο – σημείο αναφοράς της κίνησης του σύμπαντος ολάκερου, δεν είναι μικρό πράγμα, μα την αλήθεια, να αμφισβητείται τόσο παραδειγματικά το αμετακίνητο της επιβεβλημένης εξουσίας. Και, στα σίγουρα, δεν είναι μικρό πράγμα η μέχρι τέλους άγρια επίθεση του δόγματος, του ψέματος, της αμετακίνητης εξουσίας, ενάντια σε αυτόν που αμφισβήτησε το “αμετακίνητο” της. Όλα αυτά που συνθέτουν το διακριτό στίγμα της περίπτωσης του Γαλιλαίου στην ιστορία εξέλιξης της σκέψης, αποτελούν στα σίγουρα ένα αμετακίνητο σημείο αναφοράς για όλους τους ύστερους του ανθρώπους που αγωνίστηκαν μια ζωή ολάκερη να αναδείξουν την πρόδηλη λογική (υπεροχή) της αμφισβήτησης. Όλα αυτά, συνθέτουν στα σίγουρα ένα πανίσχυρο στρατηγικό πλεονέκτημα στην πεισματική τους διεκδίκηση να αποδείξουν ότι η αμφισβήτηση του εξουσιαστικού/ δογματικού "αμετακίνητου" σημαίνει καθαυτή πρόοδο, κίνηση του κόσμου προς τα μπρος. Κι όμως κινείται!

Στα σίγουρα, ο θεατρικός/ παραστατικός/ καλλιτεχνικός Μπρεχτ, είναι σε χιλιάδες ανθρώπους του θεάτρου και των παραστατικών τεχνών που (δεν μπορεί παρά να) προσδιορίζονται ως “προοδευτικοί” αντιληπτός ως σημείο αναφοράς στην διαρκή (πλέον και δική τους) προσπάθεια προοδευτικής αμφισβήτησης. Αυτό στον τρόπο τους, τόσο της σκέψης όσο και της μετάδοσής της, δεν μπορεί παρά να μεταφράζεται σε αναγνώριση του τι και γιατί από πλευράς Μπρεχτ αποτελεί παρακαταθήκη και πώς (στην διαρκή προσπάθεια προοδευτικής αμφισβήτησης) ως στρατηγικό πλεονέκτημα αξιοποιείται. Η αναζήτηση διαρκώς νέων τρόπων δευτερογενούς μετάφρασης αυτών που ήδη έχουν πρωτογενώς μεταφραστεί “όταν και όπως έπρεπε” στον ατελείωτο προοδευτικό αγώνα ανάδειξης της πρόδηλης λογικής υπεροχής της αμφισβήτησης, προδήλως δεν συνεισφέρουν τίποτε. Το αντίθετο! Το θεμελιωμένο “αυτονόητο” θέτει εαυτόν στον πολύ ισχυρό κίνδυνο να αμφισβητηθεί και να χαθεί – ως δυσνόητο – στη μετάφραση. Σε απλά λόγια: Πρόκειται για το τυπικό σύνδρομο του κακομαθημένου εξυπνάκια μαθητή ο οποίος αντί (του πρόδηλα λογικού) να απολήγει να το φιλοσοφεί εκκινώντας από τα αυτονόητα που θα έπρεπε να καταλαβαίνει, επιλέγει εξ αρχής να παριστάνει ότι το φιλοσοφεί διότι αρνείται να κάνει τον αρχικό κόπο ώστε και να το καταλαβαίνει. Το φιλοσοφεί διότι δεν το καταλαβαίνει!

Κακομαθημένοι εξυπνάκηδες μαθητές ή ώριμοι άνθρωποι των παραστατικών τεχνών που αγωνίζονται μια ζωή ολάκερη να αναδείξουν την πρόδηλη λογική (υπεροχή) της προοδευτικής αμφισβήτησης; Όταν επί σκηνής πετυχαίνουμε κάποιους από τους δεύτερους, η αίσθηση ικανοποίησης αγγίζει το όριο του “λυτρωτικού”, συναίσθημα υπέροχο χαράς αναβλύζει προοδευτικά από τα μέσα προς τα έξω μας, που απολήγει να είναι αυτό το άκρως αναζωογονητικό της δικαίωσης, ότι “κι όμως κινείται”. Σε μια ακόμα (από τις πολλές) επιχειρήσεις μας άντλησης αυτού του συναισθήματος, μια από τις δυο πρώτες μέρες της επόμενης χρονιάς θα βρεθούμε στο θέατρο Αλκμήνη περιοχή Πετραλώνων (Φιλοπάππου). 

*"LA BANDA DE LA NADA" τιτλοφορείται η παράσταση, ξεκινά ωραία ώρα, του γούστου μας, 11 το βράδυ, του γούστου μας και η διάρκειά της, 75 λεπτά, συναυλία noir τη συστήνει η δημιουργός της ομάδα “Κι ομΩς κινείται”,  με την φράση “ανέλπιστη νίκη” απολήγει το σχετικό ενημερωτικό της. Έχοντας μια ιδέα για τους συντελεστές, κρίνουμε τις πιθανότητες επιτυχίας της επιχείρησής μας ικανοποιητικές, καλό δίχως άλλο είναι το πρώτο διήμερο του νέου χρόνου για μια “ανέλπιστη νίκη”, θέλουμε να ελπίζουμε ότι περίπου τα ίδια (κριτήρια) ισχύουν και για εσάς που μας διαβάζετε. Αν πράγματι έτσι είναι, θα τα πούμε εκεί.