Ο 100% δημιουργικός φόβος δεν σημαίνει παρά την 100% άρνηση του φόβου του: Η έγγραφη μαρτυρία της γενναίας Γεωργίας 5 χρόνια πριν, η έμπρακτη επιβεβαίωσή της στο "σήμερα"

“Ο φόβος είναι μέρος της ζωής. Μέρος της ζωής και των ανθρώπων που ασχολούνται συστηματικά με τον χορό. Καλούνται πολύ συχνά κατά την διάρκεια της χορευτικής ζωής τους να τον αντιμετωπίσουν και να τον νικήσουν.”

Όταν η Γεωργία Κουτούμπα έγραφε περί φόβου – στο περιοδικό The Dance Way – ήταν δεν ήταν δεκαπέντε χρόνων…

“Βίωσα και εγώ την δύσκολη εμπειρία. Ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο κατά την διάρκεια του μαθήματος χορού με υποχρέωσε να μείνω μακριά από τον χορό για τέσσερις ολόκληρους μήνες. Δεν ήταν ο πρώτος μου τραυματισμός, ήταν όμως ο σοβαρότερος.

Ένιωσα το γόνατό μου να φεύγει. Και εκείνη ακριβώς η στιγμή ένιωσα τον φόβο να με πλημμυρίζει. Φοβήθηκα ότι δεν θα χορέψω ποτέ ξανά, ότι αυτό ήταν, θα στερηθώ την μεγάλη μου αγάπη. Μου ήρθαν στο μυαλό όλοι οι προηγούμενοι τραυματισμοί μου. Και έκλαψα πολύ.

Στην αρχή δεν ήθελα να το συζητάω με κανέναν, μόνο με τον εαυτό μου. Όμως γρήγορα αυτό άλλαξε. Ο φόβος μου δεν ήταν ξένος στις φίλες μου που κάνουνε χορό, τον γνωρίζανε και ας μην ήταν δικός τους. Ξεκίνησαν να συζητάνε γι’ αυτόν μαζί μου σα να ήταν δικός τους, σαν να ήταν αυτές που τον ζούσανε.

Η Ιωάννα διηγήθηκε μια ιστορία που μας έκανε να γελάσουμε πολύ. Είχε πάει στην Παναγία της Τήνου με την οικογένειά της, εκεί που πάνε πολλοί για να πολεμήσουν τους φόβους τους. Μόλις έφυγε, λίγες στιγμές μετά την επίσκεψη, γλίστρησε και έσπασε το πόδι της. Όταν το πόδι της έγινε καλά, τραυματίστηκε και στο άλλο της πόδι από μια εξάτμιση αναμμένης μηχανής.

Το γέλιο διώχνει τον φόβο. Η ιστορία της Ιωάννας μας έφερε στο μυαλό μια σχολική εκδήλωση για τα τροχαία ατυχήματα. Μας είχαν προβάλλει μια μικρή ταινία, με διαλυμένα αυτοκίνητα, πολλά αίματα και τραυματισμούς. Θέλανε να μας μάθουν να προσέχουμε, να ξέρουμε τι σημαίνει οδική ασφάλεια. Φοβηθήκαμε τόσο πολύ από τις σκηνές που στο τέλος δεν αντέξαμε και σκάσαμε στα γέλια!

Έχει και ο φόβος τα όριά του, όταν ξεπερνιούνται μοιάζει γελοίος. Πολλές φορές προσπαθούν να μας φοβίσουν πολύ οι ίδιοι οι γονείς μας, νομίζοντας ότι έτσι μας προστατεύουν. Όσο μεγαλώνουμε και καταλαβαίνουμε ότι αυτός είναι ο τρόπος της αγάπης τους ξεπερνάμε τον φόβο του φόβου που προσπαθούν να μας επιβάλλουν. Διότι έτσι μόνο μεγαλώνουμε, μπορούμε να μεγαλώσουμε.

Όλοι ζούμε με τους φόβους μας, δεν είναι ξένοι. Όσο ζούμε μαζί τους χωρίς να τους φοβόμαστε τους ξεπερνάμε. Μετά από τέσσερις μήνες τραυματισμού ξεκίνησα να χορεύω ξανά, μαζί μου πια χορεύει και ο φόβος μου. Μόνο που τώρα νιώθω ότι χορεύω πιο ώριμα από ποτέ…”

*Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, η όμορφη εικοσάχρονη Γεωργία διανύει το πιο ώριμο στάδιο επαγγελματικής εκπαίδευσης, την τελική ευθεία του μακρόχρονου δρόμου ενασχόλησης με τον χορό. Σύντομα θα είναι μια ακόμα νέα επαγγελματίας χορεύτρια, πανέτοιμη να διεκδικήσει άφοβα το δικό της μερίδιο καταξίωσης στο γοητετυτικό μα και άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον της τέχνης χορού. Αυτό (το περιβάλλον) που οι ανάγκες, οι ικανότητες, αλλά και οι δημιουργικοί εσώτεροι φόβοι της την έταξαν να επιλέξει.