Με τα ιδιαίτερα σεξουαλικοποιημένα προϊόντα, όπως είναι
τα παιχνίδια, το μάρκετινγκ εκμεταλλεύεται
την φυσική τάση των παιδιών να μιμηθούν τα μεγαλύτερα παιδιά, που έχουν ήδη
μιμηθεί τα ενήλικα άτομα. Οι υπεύθυνοι του μάρκετινγκ υποστηρίζουν ότι σήμερα
τα παιδιά μεγαλώνουν νωρίτερα και ότι όταν απευθύνονται σε παιδιά έως 6 ετών
είναι σαν να απευθύνονται σε παιδιά 13 και όταν απευθύνονται σε παιδιά 13 ετών
είναι σαν να είναι 20.
Σχετικά με αυτό το “επιχείρημα” η απάντηση είναι ότι αυτή η τακτική έχει ως
αποτέλεσμα τα παιδιά να αποκτούν αντικείμενα που τα παγιδεύουν σε μια υποτιθέμενη ωριμότητα, αλλά στην
πραγματικότητα η κρίση τους, η γνωστική και συναισθηματική τους ανάπτυξη δεν
συμβαδίζει με αυτήν.
*Δεν φιλοδοξούμε
μέσα από λίγες αράδες να σας μυήσουμε στο πώς η αλυσίδα των επάλληλων
υπαρξιακών μιμήσεων αλλοιώνει ή και ακυρώνει τα θεμελιώδη (χώρο- χρονικά)
σημεία αναφοράς της ύπαρξης, ούτε καν στον τρόπο αντιστοίχισης αυτής της
(νοητής) αλυσίδας με τις αποκαλούμενες εμπορικές αλυσίδες καταστημάτων
παιχνιδιών. Μια πρώτη βασική ιδέα θέλουμε
να σας υποβάλουμε, αξιοποιώντας γι’ αυτό τον λόγο/ στόχο το εξαιρετικό με τίτλο
“Πέρα από το ροζ και το γαλάζιο” βιβλίο της καθηγήτριας παιδαγωγικής ΑΠΘ
Δήμητρας Κογκίδου – πρόσκληση/ πρόταση συνάμα προοδευτικής απελευθέρωσης (Όλα
τα παιχνίδια για όλα τα παιδιά) από τα αλυσιδωτά υποβεβλημένα στερεότυπα που
επιβάλλουν κυριαρχικά τον σημερινό “έμφυλο
κόσμο του παιχνιδιού”.
Η πρώτη βασική ιδέα
κυοφορείται σε κάθε μια σελίδα, σε κάθε μια παράγραφο του εξαιρετικού αυτού (η εξαιρετικότητα είναι υποχρεωτικά και περιεκτικότητα) βιβλίου. Συνεπώς, η επιλογή
αντιγραφής αποσπασμάτων από την ενότητα του βιβλίου με τίτλο “Επικίνδυνες κούκλες; - Ο κίνδυνος της πρόωρης σεξουαλικοποίησης
των μικρών κοριτσιών” μπορεί να θεωρηθεί περίπου τυχαία. Μεταξύ μας, κάποιο
κριτήριο και αυτή υπηρετεί, όμως περισσότερο εμπορικό (αύξηση της αναγνωστικής
ζήτησης) και λιγότερο ουσιαστικού χαρακτήρα. Το νου σας στην ουσία, ας μείνουμε
σε αυτή. ΟΚ;
ΟΚ, διαβάζουμε μαζί προσεκτικά:
Τα προϊόντα που
έχουν σχεδιαστεί για παιδιά, όπως είναι τα παιχνίδια, είναι μια μεγάλη
βιομηχανία και επηρεάζουν την ανάπτυξη των παιδιών με διάφορους τρόπους. Για
παράδειγμα, προτείνουν στα μικρά παιδιά που δεν έχουν εμπειρία ζωής ένα
ορισμένο στυλ ζωής και αποτελούν πολιτισμικά πρότυπα. Υπάρχουν πάρα πολλά
παιδικά προϊόντα, όπως κούκλες, ρούχα και καλλυντικά που είναι μικρογραφίες των
μεγάλων και αναπαριστούν εικόνες σέξι και σεξουαλικοποιημένων προσώπων χωρίς
τελικά να λαμβάνεται υπόψη η ηλικιακή καταλληλότητα κάποιων αντικειμένων,
συνηθειών και εξαρτημάτων. Τα προϊόντα αυτά δεν προβάλλουν υγιή μηνύματα και
πρότυπα για την εξωτερική εμφάνιση και τη σεξουαλικότητα, δεν προσφέρουν ένα
υγιές πρότυπο αυτοεκτίμησης, ούτε σεβασμού, αποδοχής και αγάπης του σώματος,
ούτε προστατεύουν την παιδική ηλικία καθώς δεν δίνουν την ευκαιρία στα κορίτσια
να ζήσουν ως κορίτσια έξω από τα καταναλωτικά πρότυπα.
Ειδικότερα, όσον αφορά στα παιχνίδια, πάρα πολλά δημοφιλή παιχνίδια
“για κορίτσια” που υπήρχαν από την δεκαετία του 70 έχουν υποστεί με τα χρόνια
αλλαγές και κυρίως έχει αλλάξει η εμφάνιση των γυναικείων χαρακτήρων που έγιναν
πιο σέξι, ροζ και λαμπερές δίνοντας
το μήνυμα ότι η εμφάνιση κυρίως μετράει. Παλιότερα
οι γυναικείες αυτές φιγούρες ήταν πιο αθώες και με σωματότυπο πιο κοντά στο
φυσιολογικό, ενώ τώρα είναι πιο
αδύνατες, με μακρύτερα πόδια και περισσότερο βάψιμο. Από την αλλαγή αυτή δεν ξέφυγαν και τα ζωάκια…
Ως εδώ με την πρώτη βασική ιδέα. Η οποία θα
αποτελέσει το επίκεντρο για μια πλήρη γκάμα δράσεων και παρεμβάσεων
(συζητήσεις, τέχνη χορού, happenings, θεατρικά δρώμενα) την χρονιά που συντομότατα μας έρχεται. Αν ακόμα δεν
τα έχετε καταφέρει πλήρως να την καταλάβετε – συμπυκνώνεται στον τίτλο του
βιβλίου της Δήμητρα Κογκίδου για όσους θέλουν αν μη τι άλλο να την ονοματίσουν
– κάντε λίγη υπομονή μέχρι του χρόνου.
Με τόσα γύρω από αυτήν και στο όνομά της θα γίνουν, είναι βέβαιον ότι – δεν
μπορεί – και να μη θέλετε θα καταλάβετε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου