Εάν και όταν "Η Ακροδεξιά αλιεύει ψηφοφόρους στα μετόπισθεν της Αριστεράς"...

Για όση ώρα φίλες και φίλοι είστε απορροφημένοι με την ανάγνωση αυτού του κειμένου, θερμά σας παρακαλούμε να έχετε κατά νου τον τίτλο της ανάρτησης. Γιατί; Μη βιάζεστε, θα σας το εξηγήσουμε στο τέλος. Προς το παρόν αρκεστείτε στο να ικανοποιήσετε ευγενώς την ευγενή μας παράκληση.

Το κείμενο είναι απόσπασμα από το πρώτο κείμενο/ άρθρο – “Η Ακροδεξιά αλιεύει ψηφοφόρους στα μετόπισθεν της Αριστεράς” – του βιβλίου με τίτλο “Για τη ναζιστική ακροδεξιά και την πολιτική καθημερινότητα στην εποχή της κρίσης”. Περί του εκλεκτού αυτού βιβλίου (και όχι μόνο), κάνοντας τον κόπο και ακούγοντας – είναι η αμέσως προηγούμενη ανάρτηση - την συνέντευξη του συγγραφέα (Γιώργος Τσιάκαλος) θα ξέρετε όσα εισαγωγικά πρέπει να ξέρετε, περαιτέρω δικά μας γραπτά περιττεύουν.

Πάμε “στο απόσπασμα”:

Το ερώτημα είναι κατά πόσο έχει γίνει κατανοητό από τα κόμματα της Αριστεράς, ότι ο αγώνας τους κατά (των αρνητικών φαινομένων) της παγκοσμιοποίησης είναι δυνατόν να λειτουργεί ως προθάλαμος στρατολόγησης για την Ακροδεξιά όταν δεν συνοδεύεται από έναν νικηφόρο αγώνα στον τομέα καταπολέμησης της ξενοφοβίας, του ρατσισμού και του εθνικισμού. Η απάντηση είναι απογοητευτική τόσο ως προς την κατανόηση της έκτασης και της σημασίας του προβλήματος όσο και σε ότι αφορά την πολιτική ετοιμότητα για την αντιμετώπισή του.

Η αντιμετώπιση του ρατσισμού περιορίζεται στην αλληλεγγύη προς τους ανθρώπους που βιώνουν ρατσισμό αλλά δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο μιας συνεκτικής πολιτικής με στόχο την έγκαιρη παρεμπόδιση της διολίσθησης των πολιτών σε ακροδεξιές θέσεις. Γι’ αυτό, άλλωστε, βλέπουμε τόσο συχνά στον δημόσιο λόγο το παράδοξο να αντιμετωπίζεται ο αντισημιτισμός, που αυτή την εποχή δεν έχει θύματα, διαφορετικά (με πλήθος “δικαιολογιών”) από τον ρατσισμό.

Ακόμα πιο προβληματική είναι η αντιμετώπιση της ξενοφοβίας, που χαρακτηρίζει κυρίως φτωχούς και αδύναμους ανθρώπους. Η καταγγελία της συχνότερα παρέχει πιστοποιητικά “ανεκτικότητας” σε αυτόν που καταγγέλλει και σπανιότερα συμβάλλει στη μείωσή της. Όποιος όμως αντιλαμβάνεται την ιδιαίτερη λειτουργικότητα που έχει η ξενοφοβία στην υπονόμευση του αριστερού λόγου, αυτός κατανοεί επίσης ότι στον τομέα αυτό είναι απαραίτητη μια επιχειρηματολογία που παίρνει υπόψη και αντιμετωπίζει τους φόβους των ανθρώπων, ενώ ταυτόχρονα αποκλείει κάθε συμβιβασμό που θα μπορούσε έμμεσα να νομιμοποιήσει τα ακροδεξιά ερμηνευτικά μοντέλα.

Δυστυχώς, οι κυβερνήσεις της Ευρώπης επέλεξαν μια πολιτική που έμμεσα νομιμοποιεί στο μυαλό των ανθρώπων την κινδυνολογική ρητορεία και τα ερμηνευτικά σχήματα της Ακροδεξιάς. Η Αριστερά έχει την ευθύνη, αλλά και την ικανότητα, να δείξει τον άλλο δρόμο. Άλλωστε, από αυτό εξαρτώνται το δικαίωμα ύπαρξης και η δυνατότητα επιβίωσής της.

*Εξηγήσεις (περί της ανάγκης) τέλους:  Το παραπάνω “απόσπασμα” γράφτηκε και πρώτη φορά δημοσιεύτηκε σε χρόνο ανύποπτο, Βήμα των Ιδεών, 7 Σεπτεμβρίου 2007. Αυτό που στο δικό μας νου αναδεικνύεται από τις διαπιστώσεις/ εκτιμήσεις/ προβλέψεις οκτώ “γεμάτα και ανύποπτα” χρόνια πριν, είναι ότι το περίεργο σκορποχώρι αγράμματων, τυχοδιωκτών, εξουσιομανών και ακροδεξιών εθνικοφρόνων που σήμερα συστήνεται στη χώρα των νεοελλήνων ως “πρώτη φορά αριστερά” στερείται by the book κάθε δικαίωμα ύπαρξης στο “όνομα της αριστεράς” και ότι πρέπει – ξανά “στο όνομα της αριστεράς” – να καταβληθεί κάθε προσπάθεια ώστε η δυνατότητα επιβίωσής του να περιοριστεί στο ελάχιστο. Αν θέλετε να διαβάσετε ακόμα πιο συμπυκνωμένο το ήδη δοσμένο γραμμή προς γραμμή “γιατί” ρίξτε μια ακόμα καλή ματιά στον τίτλο της ανάρτησης που σας ζητήσαμε κατά νου να κρατάτε διασχίζοντας γραμμή προς γραμμή το περιεχόμενό της. Συνεννοηθήκαμε θέλουμε να πιστεύουμε…