Καταραμένοι παραμορφωτικοί φακοί: Κατεπειγόντως αφαιρέστε τους, διότι αύριο 19/12 το βράδυ - Εγκώμιο, παράσταση NOISE, έναρξη στις 20.00 - αιτούμεθα θέατρο κατάμεστο.

Αντιπαρερχόμαστε την αθλιότητα του φωτογραφικού φακού. Ο οποίος, για μια ακόμα φορά, αλλοίωσε τις διαστάσεις. Τόσο ο εκλεκτός και συνάμα κομψότατος φωτιστής Γιώργος Λάζογλου όσο και ο παραδίπλα του ιστάμενος ουδεμία σχέση έχουν με αυτό που εγωιστικά και άδικα ο παραμορφωτικός φακός απεικονίζει.

  

Αντιπαρερχόμαστε την αθλιότητα του φωτογραφικού φακού διότι το δίκαιο μας προστάζει να γράψουμε δυο καλές κουβέντες για αυτό που ο άθλιος δεν τόλμησε να παραμορφώσει. Ο λόγος για την κατασκευή παραπλεύρως της οποίας υπερήφανοι απεικονιζόμαστε, μέρος μικρό του ωραιότατου σκηνικού της παράστασης NOISE που φιλοξενείται αύριο βράδυ (έναρξη στις 20.00) στο Εγκώμιο Πολιτιστικό Κέντρο.

Πρόκειται περί εξαιρετικής δουλειάς. Το μεράκι στις λεπτομέρειες είναι παραπάνω από εμφανές, κάτι το οποίο μας είναι παντελώς αδύνατο να σας μεταδώσουμε είτε φωτογραφικά είτε γραπτά. Το βιώσαμε στις δοκιμές – η κατασκευή που φωτογραφικά βλέπετε με την “βοήθεια” του ηλεκτρισμού ενεργοποιείται με τρόπο μοναδικό στα όρια του εντυπωσιακού – οπότε εμπιστευτείτε μας, ο μόνος τρόπος ώστε και εσείς να καταλάβετε είναι να δώσετε το “παρών” στην αυριανή παράσταση. Γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο αξίζει.

Για να δημιουργηθεί η κατασκευή που τόσο μας γοήτευσε ώστε να αποδεχτούμε να φαινόμαστε παραπλεύρως της κοντόχοντροι βοηθώντας έτσι την ίδια εμμέσως πλην σαφώς να “ψηλώνει” ακόμα περισσότερο, χρειάστηκαν μήνες σκληρής δουλειάς. Και είναι μόνο μία από τις καλοδουλεμένες κατασκευές που συμπληρώνουν το σκηνικό της παράστασης. Ποιες είναι και που είναι οι άλλες; Με το συμπάθιο, αλλά έχει και ο αλτρουισμός (μας) τα όριά του. Δεχτήκαμε μια φορά την φωτογραφική αλλοίωση των κομψότατων διαστάσεων μας, μέσω αυτής το μήνυμα που θέλουμε να σας δώσουμε υπηρετείται. Αρκεί...

Αν κάποιοι νομίζουν ότι αστειευόμαστε, καλώς μεν νομίζουν, αλλά οφείλουν επίσης να γνωρίζουν ότι τούτο ισχύει “μέχρι ενός ορισμένου σημείου”. Διανύοντας αυτό το σημείο και πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, καλούνται να καταλάβουν κάτι που στο δικό μας νου είναι αυτονόητο: Η ακραία επαγγελματική δουλειά, η επίμονη εστίαση στη σκηνική λεπτομέρεια ώστε να υπηρετεί στο έπακρο την παραστατική ανάγκη, είναι κριτήριο σαφές που διαχωρίζει τις όποιες σχολικού επιπέδου καλλιτεχνικές απόπειρες από την πραγματική/ επαγγελματική τέχνη. Τους αληθώς επαγγελματίες της τέχνης που ξέρουν, από τους κατά φαντασία καλλιτέχνες που απλά και μόνο νομίζουν…

Οι πρώτοι, σέβονται το καλλιτεχνικό τους “είναι” ξέροντας τι αυτό “σημαίνει”. Η θεατρική σκηνή του Εγκώμιου, αύριο Σάββατο βράδυ από τις 20.00 και μετά, σε αυτό το (αληθινό) είδος καλλιτεχνών θα είναι δοσμένη, αναμένοντας από το κοινό την αυτονόητη ανταπόκριση. Καλή και άγια η ηθική και ψυχολογική υποστήριξη των “δικών μας παιδιών” που νομίζουν ότι κάνουν τέχνη απλώς έχοντας …μεγάλες ιδέες – διόλου ασυνήθιστη αυτή η εκδοχή στον προστατευτικό Κυπριακό μικρόκοσμο – αλλά τελείως άλλο πράγμα η ανταπόδοση σεβασμού σε αυτούς τους (αληθινούς) καλλιτέχνες που σέβονται καθαυτή την τέχνη (τους) προσφέροντάς της πάμπολλες ώρες σκληρής δουλειάς. Αυτό το τελείως άλλο πράγμα – η ανταπόδοση σεβασμού – είναι που κάνει όλη τη διαφορά. Ανάμεσα στη μεγάλη ιδέα της αληθινής τέχνης και την δήθεν τέχνη των μεγάλων ιδεών…

*Noise, Εγκώμιο, 19 Νοεμβρίου: Αιτούμεθα θέατρο κατάμεστο.