Η κυρία Άντρη Σπύρου έχει 100% το δίκαιο με το μέρος της: Η ίδια το διεκδικεί 100% στα όριά της, υπάρχουν άραγε ενεργά κοινωνικά αντανακλαστικά να τη συνδράμουν;

Η μετακίνηση των ισορροπιών βήμα προς βήμα προς το δυσχερέστερο για τους σε αδύνατη θέση ευρισκόμενους, αποτελεί τον πάγιο τρόπο/ συνήθεια των ευρισκόμενων στην ισχυρή θέση. Κάθε βήμα ελέγχεται σε ότι αφορά τις αντιδράσεις/ αντιστάσεις που θα ενεργοποιήσει, όταν η διαδικασία ελέγχου φτάνει στα ασφαλή όριά της, νομοτελειακά ξεκινά η στιγμή του επόμενου βήματος.

Ο δαρβινικός τρόπος (θεώρησης) είναι ανακριβής για να περιγράψει κοινωνικά φαινόμενα και γεγονότα στον προηγμένο κόσμο. Όμως είναι ακριβέστατος αν είναι ολίγον πιο σύνθετα (συνθετικά) αντιληπτός ως μέτρο αναγνώρισης των βαθμών κοινωνικής καθυστέρησης. Υπό την εξής έννοια: Όσο με πιο μεγάλη ακρίβεια τείνει να περιγράφει τα κοινωνικά φαινόμενα και γεγονότα τόσο πιο μεγάλη είναι η κοινωνική καθυστέρηση που μετράται, και το αντίθετο…

*Μητέρα παιδιού με αναπηρία η κυρία Άντρη Σπύρου επί επτά συναπτά έτη γευόταν τις υπηρεσίες προς το παιδί της εκλεκτής νευρολόγου εξειδικευμένης σε παιδιά, η οποία συνεργαζόταν – συμβόλαιο αγοράς υπηρεσιών – με το υπουργείο υγείας της Κύπρου. Η κυρία Σπύρου δεν ήταν η μόνη, τα περισσότερα παιδιά με αναπηρία αντίστοιχης αυτής του δικού της λόγω της εγνωσμένης ποιότητας της γιατρού ήταν πελάτες της.

Στο όνομα του εξ-ορθολογισμού λόγω κρίσης (τι άλλο;) το υπουργείο διέκοψε μετά από επτά χρόνια ισχύος του το συμβόλαιο με την γιατρό. Παρά το κόστος που αυτή η εξέλιξη συνεπαγόταν, υποχρεωμένοι πλέον να καταβάλουν το αντίτιμο των ιδιωτικών πλέον υπηρεσιών της (στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής), οι συντριπτικά περισσότεροι γονείς συνέχισαν να εμπιστεύονται τα παιδιά τους στην γιατρό που μέσα στα χρόνια είχε “κερδίσει” την εμπιστοσύνη τους. Η τυπική διαδικασία που πλέον ακολουθείτο ήταν παραπεμπτικά της γιατρού προς το “Ινστιτούτο” και κατόπιν κλείσιμο ραντεβού για τα περαιτέρω (εξετάσεις κ.λπ.). Σταδιακά, έγινε και αυτός ο τρόπος οικείος, άλλωστε η αγάπη για τα παιδιά μπροστά σε μερικές (λελογισμένος ο αριθμός) δεκάδες € λογίζεται – και δικαίως - ως ανίκητη.

Όμως, ούτε αυτή η θέση ισορροπίας ήταν η τελική. Η εκτίμηση γονέων και παιδιών προς την επιστημονική επάρκεια της γιατρού, δεν άργησε να εκτιμηθεί δεόντως και από το “μαγαζί” που φιλοξενούσε τις υπηρεσίες της. Υψηλότατη μα την αλήθεια εκτίμηση, το χρηματικό μέτρο της οποίας σύντομα “ανακάλυψε” η κυρία Σπύρου, και μέσω αυτής και εμείς. Έχοντας λάβει η πληροφοριοδότριά μας το τυπικό της γιατρού παραπεμπτικό για κάποιες αναγκαίες του παιδιού της εξετάσεις και τηλεφωνώντας κατόπιν για το κλείσιμο του ραντεβού, άναυδη πληροφορήθηκε ότι πλέον τα της συγκεκριμένης γιατρού παραπεμπτικά δεν γίνονταν από το Ινστιτούτο αποδεκτά. 

         

Γιατί; Δεν χρειάστηκε καν να ρωτήσει, της δόθηκε να το καταλάβει ευθύς αμέσως, μέσα από τη “φυσική” ροή της συνομιλίας. Αυτό που η άξαφνη μη αποδοχή του παραπεμπτικού σήμαινε (για το Ινστιτούτο) ήταν το ποσό των 3.5000 € που το Ινστιτούτο (από θέση ισχύος) ζήτησε στην κυρία Άντρη Σπύρου να καταβάλει ώστε το παιδί της να μπορέσει να “προχωρήσει” στις 100% αναγκαίες για την διαρκή διαδικασία αποκατάστασής του εξετάσεις. Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα, τελεία και παύλα.

– Η κυρία Σπύρου, γονιός μόνη με περιορισμένα εισοδήματα, είναι άνθρωπος μια ζωή αγωνιστής, δυναμικός, ανυποχώρητος στο δίκιο του. Πρώτη πράξη διεκδίκησής του, είναι επιστολή που έχει αποστείλει προς τον αρμόδιο υπουργό υγείας, και στην οποία μεταξύ άλλων προαναγγέλλει την απόφασή της να “το παλέψει μέχρι τα άκρα” της. Από πλευράς μας το μόνο που μπορούμε να συμπληρώσουμε είναι ότι, με όρους σκέψης δαρβινικούς, αυτό που “μετράει” τις όποιες δυνατότητες και πιθανότητες αποτελεσματικής άμυνας “του αδυνάτου ενάντια στον ισχυρό”, αυτό που εντέλει “μετράει” τη δυναμική διαφυγής από τη κοινωνική καθυστέρηση, είναι αποκλειστικά και μόνο η ενεργοποίηση στο maximum των κοινωνικών αντανακλαστικών. Όχι στη θεωρία, στην πράξη.