Ακολουθώντας μέχρι τέλους, τον πλέον περιζήτητο ίσως ΞΕΝΟ - του Α. Καμύ - στην ιστορία ετούτου του κόσμου: Ως εκεί, στο μεταίχμιο, εκεί όπου το διαρκές ψέμα αληθώς τελειώνει...

Όλη την ημέρα είχα να σκεφτώ την αίτηση χάριτος. Πιστεύω ότι από αυτή την ιδέα άντλησα το καλύτερο. Υπολόγιζα τις ενέργειές μου και πετύχαινα απ’ τους συλλογισμούς μου το καλύτερο αποτέλεσμα.

*Στο μεταίχμιο. Ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Ένας σπουδαίος “Ξένος” – του Αλμπέρ Καμύ – παντελώς ξένος με κάθε θρησκευτικού/ μεταφυσικού τύπου ανοησίες και ανησυχίες. Ίσως ο πλέον περιζήτητος “ξένος” στην ιστορία ετούτου εδώ του κόσμου. Τον (παρ) ακολουθούμε:

Έπαιρνα πάντα τη χειρότερη πιθανότητα: η αίτησή μου απορρίπτεται. “Ε, και λοιπόν, τι να γίνει, θα πεθάνω” Πιο γρήγορα από άλλους, προφανώς. Όμως όλος ο κόσμος ξέρει πως η ζωή δεν αξίζει τον κόπο να τη ζει κανείς. Κατά βάθος, δεν αγνοούσα ότι το να πεθάνεις στα τριάντα ή στα εξήντα δεν έχει και μεγάλη σημασία αφού, και στις δυο περιπτώσεις άλλοι άντρες και άλλες γυναίκες θα ζήσουν, κι αυτό θα γίνεται για χιλιάδες χρόνια. Με δυο λόγια, τίποτε δεν ήταν πιο φανερό. Εγώ ήμουνα αυτός που θα πέθαινε, είτε τώρα είτε μετά από είκοσι χρόνια. Αυτή τη στιγμή, εκείνο που με ενοχλούσε λίγο στο συλλογισμό μου, ήταν το τρομερό σκίρτημα που ένιωθα μέσα μου στη σκέψη είκοσι χρόνων ζωής ακόμα. Όμως δεν είχα παρά να το καταπνίξω, αν φανταζόμουνα ποιες θα ήταν οι σκέψεις μου μέσα σε αυτά τα είκοσι χρόνια, αν φυσικά έφτανα ως εκεί. Από τη στιγμή που πεθαίνεις, το πώς και το πότε δεν έχουν σημασία, αυτό ήταν φως φανάρι. Λοιπόν (και η δυσκολία ήταν να μη χάνεις από τα μάτια σου όλους αυτούς τους συλλογισμούς που αντιπροσώπευε αυτό το “λοιπόν”), λοιπόν έπρεπε να δεχτώ την απόρριψη της αίτησής μου.

Εκείνη τη στιγμή, εκείνη τη στιγμή και μόνο, είχα ας πούμε το δικαίωμα, δηλαδή, επέτρεπα κατά κάποιο τρόπο στον εαυτό μου να κάνει τη δεύτερη υπόθεση: είχα πάρει χάρη. Το πιο ενοχλητικό θα ήταν ότι θα έπρεπε να χαλιναγωγήσω κάπως στο αίμα και στο κορμί μου αυτή την παράφορη ορμή που μου κεντούσε τα μάτια με μια παράφορη χαρά. Έπρεπε να προσέξω για να περιορίσω αυτή την κραυγή, να την εκλογικέψω. Έπρεπε να αισθάνομαι φυσιολογικά, ακόμα και κάνοντας αυτή την υπόθεση, για να κάνω πιο παραδεκτή την υποταγή μου στην πρώτη. Όταν το κατόρθωνα, είχα κερδίσει μια ώρα γαλήνης. Μα κι έτσι ακόμα, δεν έκανα άλλο παρά να συλλογίζομαι.  

Σε μια παρόμοια στιγμή ήταν που αρνήθηκα γι’ άλλη μια φορά να δεχτώ τον ιερέα…

   

*Παρακολουθούμε αμετανόητοι στο όνομα ενός τίποτα που φέρεται μια ζωή να μας παρακολουθεί. Ως εκεί, στο μεταίχμιο, όπου το διαρκές ψέμα αληθώς τελειώνει…