Μετασχηματισμοί εν ζωή και μετά θάνατον της κάθε νίκης σε ήττα και το αντίστροφο: Ο εκ της άτιμης της ύπαρξής του μεταδοτικός ατελείωτος χρόνος και η διαχρονική ιέρεια του υπαρξισμού Σιμόν ντε Μποβουάρ

«Αν ζήσεις αρκετά, θα ανακαλύψεις ότι κάθε νίκη γίνεται ήττα.»

Δεν ήταν, ποτέ δεν είναι υπέρ-αρκετός.  Ήταν συμβατικός, εντός του στατιστικά αναμενόμενου, ο χρόνος ζωής της Σιμόν ντε Μποβουάρ (απεβίωσε στα 78 της), ώστε να μην μπορέσει να ανακαλύψει όλους τους μετασχηματισμούς σε ήττες όλων των εν ζωή νικών της. Διάολε, για πρόσωπα όπως του λόγου της η άτιμη η διαδικασία των μετασχηματισμών συνεχίζεται (έχει νόημα, σημαίνει κάτι) και μετά θάνατον, οριακή ατιμία μα την αλήθεια αν συνυπολογιστεί ότι του λόγου της υπήρξε μια ολόκληρη ζωή ενήλικη, ιέρεια του υπαρξισμού.

Δε νοείται υπέρβαση χωρίς βάση, δε νοείται νίκη χωρίς ήττα, για να νικήσεις κάτι εντός πρέπει να έχεις υπάρξει αυτό το κάτι που θα ηττηθεί. Η ιέρεια του υπαρξισμού, στην κορύφωση της ανήλικης εκπαίδευσής της – γέννημα και θρέμμα συντηρητικού, μεγαλοαστικού και καθολικού περιβάλλοντος – φλέρταρε έντονα και φορτισμένα με την ανάγκη της “μια και έξω” ήττας/ παραίτησης, ήταν πανέτοιμη να αφιερωθεί στον ανύπαρκτο – για όλο τον μετέπειτα ενήλικο βίο της – θεό, να γίνει καλόγρια.

Μετασχηματισμοί μετά θάνατον. Της κάθε νίκης σε ήττα. Διότι για πρόσωπα όπως η Σιμόν ντε Μποβουάρ που νίκαγαν πραγματικά, που νίκαγαν κάτι το οποίο πράγματι είχαν υπάρξει, που νίκαγαν σε τελική ανάλυση καθαυτή την ήττα/ παραίτηση, που νίκαγαν με μια κουβέντα υπαρξιακά, η κάθε νίκη δεν θα μπορούσε παρά να φέρει μεταδοτικά χαρακτηριστικά, χαρακτηριστικά συμβολικής κυριαρχίας, να διδάσκεται ως πανανθρώπινη (υπαρξιακή), να μεταδίδεται ως κοινωνική. Ατελείωτος ο εκ της ύπαρξής του μεταδοτικός χρόνος, άρα και υποχρεωτικός (ως εκ της ύπαρξής του μεταδοτικός) ο μετασχηματισμός της κάθε υπαρξιακής νίκης σε ήττα. Πώς αλλιώς άραγε θα μπορέσουν και οι επόμενοι υπαρξιακά να νικήσουν χωρίς να έχουν υπάρξει αυτό που θα ηττηθεί, πως θα μετασχηματίσουν την ήττα σε νίκη αν εντός τους δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τον αντίθετο μετασχηματισμό (της νίκης σε ήττα) και διά αυτού την ήττα καθαυτή; 

         

Η συνηθισμένη αφήγηση των καιρών μας, θέλει την Σιμόν ντε Μποβουάρ αντιληπτή ως “ζευγάρι” με τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Την “θέλει” επίσης αντιληπτή ως “μητέρα του φεμινισμού”, ή αλλιώς σύμβολο των γυναικείων αγώνων ανά την υφήλιο για ισοτιμία δικαιωμάτων και την λεγόμενη γυναικεία χειραφέτηση. Αδυνατούμε – δεν είναι αυτή η δουλειά μας – να σας πιστοποιήσουμε αν πράγματι είναι κάτι από αυτά τα δυο ή και τα δυο, αυτό που όμως μπορούμε ενστικτωδώς να επισημάνουμε είναι ότι αμφότεροι οι θεληματικοί προσδιορισμοί κατά πάσα πιθανότητα θα ήταν αντιληπτοί στην ίδια ως αποδεικτικά μετασχηματισμού της κάθε νίκης σε ήττα…  

  

Αντιστροφή διαδρομής (από την ήττα στη νίκη): Στο όνομά της, 108 χρόνια και κάτι από τη μέρα γέννησης της Σιμόν ντε Μποβουάρ (9 Ιανουαρίου 1908), κάποια από τα ταυτισμένα με αυτή αποφθέγματα:

Αν ζήσεις αρκετά, θα ανακαλύψεις ότι κάθε νίκη γίνεται ήττα - Δε γεννιόμαστε γυναίκες. Γινόμαστε γυναίκες.- Μία γυναίκα νιώθει πως γέρασε, από τη στιγμή που οι άλλοι παύουν να την κακολογούν.- Το να βρει μια γυναίκα σύζυγο είναι τέχνη. Το να τον κρατήσει είναι εργασία. - Η ομορφιά έχει να πει πιο λίγα και από την ευτυχία. – Τους αρέσει να σκοτώνουν τον χρόνο τους περιμένοντας τον χρόνο να τους σκοτώσει – Το παρόν δεν είναι ένα εν δυνάμει παρελθόν. Είναι η στιγμή της επιλογής και της δράσης – Η μοιρολατρία θριαμβεύει πάνω σε αυτούς που πιστεύουν σε αυτή.