Νιώστε - δεν είναι εύκολο, θέλει πολύ δουλειά - με το αναγκαίο noir πάθος: Καταρχάς ότι οι παραστατικές τέχνες είναι κοινή δουλειά (πρωτίστως) του νου και (δευτερευόντως) του σώματος

“Καμπαρέ, μιούζικαλ, κάτι τέτοιο. Να συνδυάζει θέατρο, μουσική, χορό, απ’ όλα. Κάτι τέτοιο θέλω να σπουδάσω, να κάνω. Στην άλλη σχολή η δασκάλα μου είπε ότι έχω πολύ ταλέντο…”

Μικρή παύση. Η νέα δασκάλα θα έπρεπε να δει στο κινητό του κάτι το οποίο στον δικό του δεκαεπτάχρονο μαθητικό νου φάνταζε πολύ έξυπνο, πολύ αστείο. Σκηνές από ένα made in Pakistan “αστυνομικό” – με έναν ήρωα που εξολόθρευε “κακούς” τον έναν μετά τον άλλο επιδεικτικά απρόσβλητος – οι οποίες συγκρινόμενες με αντίστοιχες made in USA αυθεντικές έδειχναν πολύ παρωχημένες. Με το πέρας του διαλείμματος (ένα λεπτό σκάρτο) ο νους ξανά στο κυρίως θέμα.

“Καμπαρέ, μιούζικαλ, κάτι τέτοιο. Με έβαλε να κάνω τον Έλβις και εντυπωσιάστηκε μαζί μου. Το ίδιο και όταν έκανα τον Τραβόλτα. Είσαι γεννημένος γι’ αυτά μου είπε. Με αυτά πρέπει να ασχοληθείς. Συμφωνεί και η μητέρα μου, με είδε και της άρεσα πολύ, ίδιος είσαι μου είπε, μπορεί και καλύτερος. Όταν η άλλη δασκάλα της είπε ότι αν δουλέψω θα πρωταγωνιστήσω στο μιούζικαλ που φέτος η σχολή της θα ανεβάσει, η μητέρα μου είπε ότι δεν πρέπει να αφήσω το ταλέντο μου να πάει χαμένο. Αφού σου αρέσει και έχεις ταλέντο, πρέπει να δουλέψεις, να συνεχίσεις.”

“Θέλεις να γίνεις μίμος του Έλβις και του Τραβόλτα; Αυτό σε ενδιαφέρει;”

Δευτερόλεπτα σιωπής μετά το στα σίγουρα πολύ απλό και ξεκάθαρο αλλά και – όπως φάνηκε - απροσδόκητο ερώτημα της νέας δασκάλας. Αμέσως μετά: “Όχι, θέλω να κάνω κάτι δικό μου, να εκφράζει εμένα…”

“Σαν τι δηλαδή; Ότι και να θέλεις να κάνεις, πρέπει πρώτα να μάθεις πολλά. Να δουλέψεις πρώτα για να μάθεις, όχι για να κάνεις. Έχεις πολλά βασικά πράγματα να μάθεις πριν αρχίσεις να κάνεις”

Ξανά σιωπή. Στα λίγα δευτερόλεπτα ψέλλισμα. “Μα η μαμά μου, μα η παλιά μου η δασκάλα. Μου είπαν. Μετά από αυτό το talent show στην τηλεόραση, αυτή η καλή κυρία της κριτικής επιτροπής μου είχε πει ότι νόμιζε. Νόμιζα…”

“Καλά. Νομίζεις αργότερα. Πάμε τώρα για δουλειά μέσα. Έχουμε πολύ δουλειά να κάνουμε…”

Ένα φευγαλέο κοίταγμα στον παρωχημένο made in Pakistan αστυνομικό ήρωα, ένα στιγμιαίο χαλάρωμα υπό την επήρεια της εικόνας, βήματα κατόπιν γοργά προς τα ενδότερα για την δύσκολη δουλειά του σώματος; Και του νου; Ναι και του νου, όμως αυτή θέλει πολύ περισσότερη “δουλειά μέσα στη δουλειά” ώστε κάποια στιγμή να “δείξει” αν θα δείξει…

*Σχόλιο (για ενήλικες): Τα πάντα μπορούν να “αξιοποιηθούν” ώστε να απωθηθεί αυτό καθαυτό που (μπορεί να) χαρακτηρίζει έναν πολιτισμό όπου η κρίση  είναι ένα από τα καθαυτά χαρακτηριστικά του. Ανατρέχοντας στις ρίζες της αδιαμφισβήτητα δημοφιλούς μυθολογίας του καμπαρέ – εκκινώντας από την Μάρλεν Ντίτριχ και φτάνοντας ως τη Λίζα Μινέλι – εντοπίζουμε ότι οι απαρχές της έξαψης του noir πάθους είναι άμεσα συνδεδεμένες με την κρίσιμη περίοδο της λεγόμενης γερμανικής πολιτιστικής πρωτοπορίας του μεσοπολέμου (πολιτισμός της Βαϊμάρης, πρωτοπόρος σχολή του Μπαουχάουζ). Αμέσως μετά, εστιάζοντας συνολικά στην όλη περίοδο (δεύτερο στοιχειώδες νοητικό στάδιο) εντοπίζουμε την συγκρουσιακή συνύπαρξη – “τραγική” κατά τον Ernst Bloch ως συνάμα “αναγκαία και μοιραία” – ανάμεσα στον μηχανοποιημένο πολιτισμό και το πνεύμα, η έκβαση της οποίας σφραγίστηκε από την έλευση του ναζισμού. Η συνθετική νόηση των βημάτων μας κομίζει κάποια πρώτη, πολύ στοιχειώδη εξήγηση, για το τι μπορεί να σημαίνει – σε σχέση με τις πρέπουσες προδιαγραφές ενασχόλησης με τις παραστατικές τέχνες γεννήματα του noir πάθους - το “νομίζω” του κάθε αδαούς μαθητή και το “έχεις σίγουρα ταλέντο και μπορείς” του κάθε αμαθούς δασκάλου του.

Το “διά ταύτα”: Η ενασχόληση με τον πολιτισμό και τις τέχνες θέλει πολύ δουλειά (του νου) μέσα στη δουλειά (του σώματος) για να μπορέσει έστω κάτι να “δείξει”, με το ευρύτερο περιβάλλον – περιλαμβανομένου του φερόμενου ως εκπαιδευτικού και του καλλιτεχνικού – λόγω πολύ μεγάλης καθυστέρησης πλήρως εχθρικό. Πάρα πολύ δουλειά μέσα στη δουλειά, αρχής γενομένης από την αναγνώριση με το απαραίτητο noir πάθος (πρώτο στάδιο) ότι ο πολιτισμός και οι παραστατικές τέχνες είναι δουλειά του νου (πρωτίστως) και (δευτερευόντως) του σώματος …