"Είναι και κάτι πιο βαθύ που με λερώνει": Ο φόρος του αίματος είναι, αυτός είναι και το βρωμερό ψέμα είναι που τον "θέλει" να είναι αντίτιμο/ δικαιολογία της δικής μου (αν)ασφάλειας

“Είναι και κάτι πιο βαθύ που με λερώνει…”

Είναι αυτό που παρεμποδίζει τη συνείδηση να αγνοήσει όλους αυτούς τους φράχτες, όλους αυτούς τους φράχτες και τους αυτουργούς τους που εξαναγκάζουν βίαια τα πιο πολλά εκατομμύρια ανθρώπους σε υποτελή ζωή . Είναι αυτό που συνδέει εντός μου όλους αυτούς τους φράχτες σε έναν, στον φράχτη – αντίπαλο της αξιοπρέπειας, του πολιτισμού. Είναι αυτό που συνδέοντάς με εντός μου με όλους αυτούς τους πολλούς, τους βίαια εξαναγκασμένους σε υποτελή ζωή, μου έχει προληπτικά αποκλείσει την δυνατότητα να το υπερβώ. Είναι αυτό που τους κάνει κομμάτι μου και με κάνει κομμάτι τους. Τους αναγνωρίζει εγγυητές της οικουμενικότητάς μου, με αναβαπτίζει σε εγγυητή της οικουμενικότητάς τους. Είναι αυτό που με αναγνωρίζει εντός μου σαν ελεύθερο οικουμενικό άνθρωπο.

“Είναι και κάτι πιο βαθύ που με λερώνει…” 

Είναι αυτό που με θέλει διαρκώς να φεύγω και να χάνομαι στο απέραντο ρευστό για να το ξεχνώ, επειδή είναι αδύνατον να μπορέσω να το ξεχάσω, ξέροντας εξ’ αρχής ότι είναι αδύνατον να μπορέσω να το ξεχάσω. Είναι αυτό το φοβερό και τρομερό, το από τη σύστασή του τραγικό “εν δυνάμει” των ταμένων στην ελευθερία – των ποιητών, των πρωτοπόρων, των επαναστατών – το κάτι πιο βαθύ. Είναι αυτό, το κάτι πιο βαθύ, που είναι διαρκώς εντός τους εκεί, και όσο (διαρκώς) είναι εκεί διαρκώς και βαθαίνει, υποβάλλοντας τους την ανάγκη που συνάμα τους απαγορεύει, να χαθούν οριστικά, να  αποσυνδεθούν από τους ανθρώπους, από το φορτίο (ελευθερίας) που κουβαλούν, να πάψουν να υπάρχουν.

“Είναι και κάτι πιο βαθύ που με λερώνει…”

Είναι, σε πολύ απλά λόγια, που δεν μπορούν κάποιοι άνθρωποι να υποταχτούν στη χειραγώγηση, να βολευτούν εντός τους αναγνωρίζοντας ως “δικά τους” μόνο τα του οίκου τους, τα του οίκου (τους) όπως η χειραγώγηση “θέλει” να (τους) τα υποβάλλει. Είναι, σε πολύ απλά λόγια, που κάποιοι άνθρωποι νιώθουν εντός τους κομμάτι της οικουμένης των ανθρώπων και την οικουμένη των ανθρώπων κομμάτι τους.

** “Ο φόρος αίματος των πνιγμένων συνανθρώπων μας δεν μπορεί να αποτελεί την δικαιολογία της δήθεν ασφάλειας μας”

Είναι αυτό, πάντα αυτό είναι. Το βαθύτερο ψέμα, η βρωμερή αλητεία, η εθνικιστική αθλιότητα, ο αυτοματισμός ασφαλείας που διαρκώς διεκδικεί πεδίο επιβολής πάνω στον διαρκώς κατασκευασμένο φόβο. Είναι ο οικουμενικός φόρος αίματος ώστε το βαθύτερο όλων ψέμα να μπορεί να υπάρχει, το αίμα καθαυτό είναι, αυτό είναι που λερώνει. Το ανθρώπινο αίμα που κυλά στις φλέβες και για όσο θα κυλά στις φλέβες είναι αυτό το “κάτι πιο βαθύ που λερώνει”. Ο χυδαία άδικος φόρος του...

**Φράση αλιευμένη από το κάλεσμα της Κίνησης Χειραφέτησης ατόμων με αναπηρία προς όλους τους ανθρώπους με αναπηρία, να συμμετάσχουν – 23 και 24 Ιανουαρίου - στην προγραμματισμένη διαδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στον φράχτη του Έβρου. Σε όποιους επιμένουν να (θέλουν να) αναρωτούνται “τι δουλειά έχει στον φράχτη του Έβρου μια κίνηση που ομιλεί και πράττει σχετικά με τα δικαιώματα των αναπήρων”, ας αφήσουμε καταρχάς να απαντήσει η ανακοίνωσή τους: “Αποτελεί για εμάς υπαρξιακή υποχρέωση”. Αλλιώς (με δικά μας λόγια): Είναι αυτό το κάτι πιο βαθύ που (οικουμενικά και εντός μας, εντός μας και οικουμενικά) μας λερώνει …