Θα σας ρωτάμε μέχρι να απαντήσετε: Άξιζε πράγματι για εσάς ΡΕ ΑΛΗΤΕΣ τα έξοδά της αυτή η "επιτυχία"; (Μισό εκατομμύριο "επενδύθηκε" για τον πνιγμό του κάθε ενός προσφυγόπουλου)

Αναδημοσιεύουμε άρθρο από την “εφημερίδα των συντακτών”. Ο τίτλος του άρθρου που αναδημοσιεύουμε – του  Γιώργου Τσιάκαλου – είναι ερωτηματικός: “Πόσο στοιχίζει ο θάνατος ενός προσφυγόπουλου;”. Επειδή το συγκεκριμένο ερώτημα απαντάται εντός του άρθρου από τον συγγραφέα του, επιλέξαμε ένα άλλο εξίσου συγκεκριμένο ερώτημα που εξακολουθεί να είναι αναπάντητο (επίσης αλιευμένο από το άρθρο) ως τίτλο της ανάρτησής μας. Διαβεβαιώνοντας τους αποδέκτες του ότι για όσο καιρό το ερώτημα αυτό θα παραμένει αναπάντητο εμείς θα εξακολουθούμε να το θέτουμε. Ζητώντας, ταυτόχρονα, από τους αναγνώστες μας να κάνουν το ίδιο.

Αναδημοσίευση του άρθρου: 

Μία ανακοίνωση του ΔΝΤ που αφορά στο προσφυγικό έπρεπε κανονικά να συγκινήσει το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Πρόκειται για τη διαπίστωση ότι το 2015 η διαχείριση του προσφυγικού στοίχισε στη χώρα μας περίπου 300 εκατομμύρια ευρώ.

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι ότι το κόστος της Ελλάδας είναι αφάνταστα μεγαλύτερο από το αντίστοιχο των άλλων χωρών διέλευσης, γεγονός που οφείλεται αποκλειστικά στην επιλογή της κυβέρνησης να μην επιτρέπει τη νόμιμη είσοδο από τα χερσαία σύνορα σε όσους/ες -μετά την ουσιαστική αναστολή της συμφωνίας Σένγκεν- είχαν το δικαίωμα να προχωρήσουν απρόσκοπτα προς τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Ας δούμε τη «λογική» αυτής της πολιτικής.

Το 2012 πέρασαν από τον Έβρο 30.427 «παράνομοι μετανάστες». Νόμιμη είσοδος δεν ήταν δυνατή επειδή δεν είχαν την απαραίτητη βίζα, και εκείνη την εποχή όλοι όσοι δεν είχαν βίζα θεωρούνταν από τις ευρωπαϊκές χώρες «παράνομοι μετανάστες» και ποτέ «πρόσφυγες». Με την κατασκευή του «φράχτη» στις Καστανιές μειώθηκε θεαματικά η παράνομη είσοδος αλλά παράλληλα ανέβηκε (στα επίπεδα που είχε προηγουμένως ο Έβρος) ο αριθμός των μεταναστών που «επέλεγαν» το Αιγαίο. Δηλαδή ο αριθμός παρέμεινε ο ίδιος, με μία σημαντική διαφορά: την αύξηση των θανάτων.

Ο κ. Σαμαράς, όπως και οι προκάτοχοί του, δήλωνε υπερήφανος για το αποτέλεσμα. Και ικανοποίηση γι’ αυτό έδειχνε επίσης η Ευρώπη. Οι δυσκολίες στο Αιγαίο και οι θάνατοι, έτσι προσδοκούσαν, θα αποθάρρυναν και θα φόβιζαν τους επίδοξους μετανάστες, και σιγά-σιγά θα μειώνονταν οι παράνομες «ροές». Έτσι πίστευαν.

Όμως το 2015 πήραν το δρόμο για την Ευρώπη ένα εκατομμύριο ξεριζωμένοι άνθρωποι και με τον όγκο τους ανάγκασαν χώρες, όπως είναι η Γερμανία, να αλλάξουν ριζικά την πολιτική τους και να αναστείλουν το Σένγκεν. Μόνον μια χώρα φάνηκε να μην κατάλαβε τις αλλαγές που συνέβαιναν, η Ελλάδα. Συνέχιζε να βλέπει στους πρόσφυγες «παράτυπους μετανάστες», και γι’ αυτό συνέχιζε να απαγορεύει τη νόμιμη είσοδό τους από τα χερσαία σύνορα.

Έτσι, αντί η καταγραφή και η διέλευσή τους να ολοκληρώνονται το πολύ μέσα σε μία ημέρα (από τον Έβρο μέχρι την Ειδομένη τα ταξίδι διαρκεί μόλις τέσσερις ώρες), οι πρόσφυγες που έφταναν στα νησιά μας χρειάζονταν κατά μέσο όρο 15 ημέρες για να φτάσουν στην Ειδομένη. Με έξι έως 10 χιλιάδες αφίξεις την ημέρα και δεκαπέντε ημέρες παραμονής τους στην Ελλάδα βρίσκονταν καθημερινά στη χώρα 100 έως 150 χιλιάδες πρόσφυγες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε υπηρεσίες, εντυπώσεις και έξοδα.

Πάντως οι πρόσφυγες ήρθαν τελικά, ταλαιπωρήθηκαν, επιβίωσαν χάρη στη συμπαράσταση των απλών πολιτών, πέρασαν και έφυγαν προς άλλες χώρες. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί που είχαν στηθεί στα προηγούμενα χρόνια για να παρεμποδίσουν την είσοδό των προσφύγων στην Ευρώπη στοίχισαν στη χώρα το 2015 εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ χωρίς να έχουν το αποτέλεσμα που προσδοκούσαν οι εμπνευστές και οι υπερασπιστές τους. Η μόνη επιτυχία τους ήταν η παρεμπόδιση της πορείας τους προς την Ευρώπη μερικών εκατοντάδων μωρών και μικρών παιδιών, που έμελλε να αφήσουν την τελευταία τους πνοή στα νερά του Αιγαίου. Για την «παρεμπόδιση» του καθενός από αυτά η Ελλάδα ξόδεψε μισό εκατομμύριο ευρώ.

Μπροστά σε τούτο το τραγικό «στατιστικό δεδομένο» αυθόρμητα αναδύεται το ερώτημα στους θιασώτες του φράχτη στον Έβρο: άξιζε πράγματι για σας τα έξοδά της αυτή η «επιτυχία»;