Ο ερμηνευτικός εαυτού λόγος της λογοκρισίας, αυτός που ερμηνεύει την πηγή της: Ιδιαίτερα αφιερωμένο σε όσους δυσκολεύονται εντός τους να αποδεχτούν ότι "η δύσκολη υπόθεση του πολιτισμού δεν είναι το δυνατό τους σημείο"

*Τον πρώτο που ερμηνεύουν όλες οι πηγές είναι τον εαυτό τους. Η γνώση του περιεχομένου αυτής της πρωτογενούς ερμηνείας, είναι η ικανή συνθήκη για την όποια αναγκαία δευτερογενή ερμηνευτική τους χρήση.

*Πηγή: www.egomiocy.blogspot.se, ημερομηνία ανάρτησης Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016, όσοι έχετε τη διάθεση ανατρέξτε σε αυτή.

Στον επιβεβλημένο ρου της λογοκρισίας (αυτό-λογοκρισία) η πρωτογενής ερμηνεία (της πηγής) είναι απαγορευμένη. Υπό την έννοια ότι θέτει αυτόματα εκτός ρου όσους την αποτολμήσουν. Εξ ου και είναι ελάχιστοι αυτοί που την αποτολμούν, ελάχιστοι μα την αλήθεια ανάμεσα στους πολλούς που θα αρκούσε μια και μόνη στιγμή απλά και μόνο να το σκεφτούν για να μπορέσουν και να το κάνουν, απλά και μόνο να το κάνουν για να πάψουν να το σκέπτονται. Ο γενεσιουργός όλων των φόβων φόβος έναντι του γενεσιουργού όλων των απαγορευτικών απαγορευτικού – ο φόβος της μετωπικής/ πρωτογενούς ερμηνείας των λόγων στην πηγή τους – είναι αυτός που υπερισχύει, αυτός που κυριαρχεί.

Ποιος είναι ο λόγος της λογοκρισίας, αυτός που ερμηνεύει την πηγή της; Η έντονα προβεβλημένη των ημερών περίπτωση – υποθέτουμε ότι όλοι γνωρίζετε τα σχετικά με την παράσταση “Ισορροπία του Nash” που ανέβηκε πριν να κατέβει, ή αν έτσι πιο καλά το προτιμάτε, κατέβηκε αφού πριν ανέβηκε στην πειραματική του Εθνικού των Ελλήνων θεάτρου σκηνή -  είναι παραδειγματική. Όμως για να είναι εφικτή (και) η παραδειγματική της ερμηνεία/ κατανόηση, χρειάζεται και ο λόγος που λογοκρίθηκε στην πηγή του. Ω τι σπουδαία, ω τι παραδειγματική τύχη! Την ένδειξή του, την ιδέα του, δεν χρειάζεται καν να την διατυπώσουμε. Μας προσφέρεται! 

Ο λόγος της σκηνοθέτιδας κυρίας Πηγής Δημητρακοπούλου έχει ως ακολούθως: 

   

Μου πήρε δυο μέρες για να συνέλθω από την έκπληξη και να μπορέσω να αρθρώσω λόγο.

Δυο μέρες “στη δίνη του κυκλώνα” που έβλεπα τη φωτογραφία μου σ' όλα τα δελτία ειδήσεων και δεν το πίστευα, το όνομα μου παντού, ένοιωσα σαν καταζητούμενη.

Μέσα σε μια νύχτα “κέρδισα” όλη τη δημοσιότητα που είχα καταφέρει να αποφύγω στα 20 χρόνια δουλειάς στην τηλεόραση. Νόμισα πως δεν ζω στην Ευρώπη του 2016, αλλά σε κάποια μακρινή χώρα της Ασίας, απ' αυτές που λιθοβολούν τους ¨ασεβείς”.

Άκουσα πολλά, -τα περισσότερα δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα- από πολλούς και διάφορους. Αν και έχω συνηθίσει να μιλάω με την δουλειά μου, κι όχι με τα λόγια, θα προσπαθήσω να ξεκαθαρίσω ένα -δυο πράγματα απλά και ειλικρινά:

Το Εθνικό θέατρο και οι άνθρωποι του, δεν έχουν καμία ευθύνη για την επιλογή των κειμένων της παράστασης. Η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική μου και την αναλαμβάνω εξ ολοκλήρου. Και είναι προς τιμήν του κου Λιβαθινού που δεν προσπάθησε να κάνει “προληπτική λογοκρισία” πριν ανεβεί η παράσταση, για να προστατεύσει τον εαυτό του από τον ανηλεή πόλεμο που υφίσταται σήμερα. Το αντίθετο θα ήταν καταδικαστέο, όχι αυτό που έκανε. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τους διευθυντές της Πειραματικής σκηνής. (Δυστυχώς πρέπει να λέμε και τα αυτονόητα.)

Κανείς δεν θα ήθελε ελπίζω να γυρίσουμε στην εποχή της Χούντας, που τα σενάρια και τα θεατρικά κείμενα σφραγίζονταν σε κάθε σελίδα από την επιτροπή Λογοκρισίας. Το ότι δεν “λογοκρίθηκα” όμως, εν έτι 2016, θεωρήθηκε ατόπημα, και το ότι χρησιμοποίησα βιβλίο μέλους μιας οργάνωσης που εξαρθρώθηκε πριν 14 χρόνια, τουλάχιστον “εγκληματικό”.

Δεν έχω κάνει τίποτα που να θέλω να απολογηθώ γι αυτό, αντίθετα είμαι περήφανη γιατί με πολλή δουλειά, κόπο, μεράκι και σεβασμό δώσαμε μαζί με όλους τους ηθοποιούς και τους συνεργάτες μου τον καλύτερο μας εαυτό για να βγει με ελάχιστα μέσα -κόστος και χρόνο- μια αξιοπρεπής παράσταση και να “ισορροπήσουμε” σ' ένα τόσο δύσκολο θέμα. Η ίδια η παράσταση είναι η απάντηση μας σε όλα. Το αν τα καταφέραμε ή όχι, μπορούν να το κρίνουν μόνο οι θεατές της, αλλά με κριτήρια καλλιτεχνικά, όχι πολιτικά, ούτε ιδεολογικά.

Σέβομαι απόλυτα τη θλίψη των συγγενών των θυμάτων, είναι οι μόνοι που πραγματικά δικαιούνται να έχουν ενστάσεις, αν και δεν έχουν δει την παράσταση. Ούτε θα τους συνιστούσα να την δουν, το θέμα από μόνο του είναι επώδυνο γι αυτούς. Αυτοί είναι και τα μεγαλύτερα θύματα όλης αυτής της εκρηκτικής δημοσιότητας, γιατί τους ξύπνησε τραγικές μνήμες. Έχω να τους απαντήσω μόνο ότι κανείς δεν “εξαγνίζεται”, ούτε “ηρώο- ποιείται” επειδή καταπατήθηκαν τα δικαιώματα του, αυτό είναι εντελώς διαφορετικό θέμα και δεν αναιρεί τις πράξεις του.

Στους υπόλοιπους, πολιτικούς και δημοσιογράφους που γέμισαν έξαλλοι τα τηλέ-παράθυρα έχω να πω το εξής: Δεν κινδυνεύει πια από κανέναν Σάββα Ξηρό η Δημοκρατία μας κύριοι, αυτός έχει αφοπλιστεί χρόνια τώρα. Κινδυνεύει από πολλά άλλα, πολύ πιο σοβαρά, που τα ξέρουμε καλά όλοι μας, και ένα απ' αυτά, το ελάχιστο, που πρέπει να προασπιζόμαστε καθημερινά, είναι η ελευθερία της έκφρασης. Αν πάλι κάποιοι εκμεταλλεύονται την παράσταση μόνο για να κάνουν “εύκολη” αντιπολίτευση, να ξέρουν ότι το Θέατρο και γενικά ο Πολιτισμός δεν προσφέρονται γι αυτόν τον σκοπό. Άλλωστε δεν είναι και το δυνατό τους σημείο, ας “αγωνιστούν’’ αλλού.

Ποια είναι η πηγή της λογοκρισίας; Ο λόγος της ύπαρξής της; Ο φόβος έναντι του; Ήδη το ερώτημα έχει απαντηθεί, μη κάνετε ότι δεν το ξέρετε, μόνοι σας και ο εαυτός σας είστε, κανένας δεν θα το μάθει. Δεν χρειάζεται καν να κραυγάζετε νομίζοντας ότι έτσι συγκαλύπτεται η σιωπή σας, δεν χρειάζεται καν για τους τύπους να παριστάνετε τους “γενναίους της δημοκρατίας” νομίζοντας ότι έτσι συγκαλύπτεται ο φόβος σας έναντι της διαρκώς ζητούμενης και διεκδικούμενης ουσίας της. Σεβαστείτε αν μη τι άλλο την ερμηνευτική ένδειξη εαυτού που παραδειγματικά σας προσφέρεται, αυτή που με περίσσεια ευγένεια σας συμβουλεύει/ υποδεικνύει ότι “η δύσκολη υπόθεση του πολιτισμού, άλλωστε, δεν είναι το δυνατό σας σημείο”. “Αγωνιστείτε” αλλού!