Για τους λίγους, για τους αιχμάλωτους μια ζωή ολάκερη στα υπερβατικά της τέχνης μέτρα, για τους αληθινούς υπηρέτες της: Μέτρο και νόημα αληθινό της ύπαρξης του "έργου" δεν είναι άλλο από την κίνηση του σύμπαντος ολάκερου

Σε λίγα εικοσιτετράωρα ξεκινάνε οι πρόβες. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Μετά το σημείο μηδέν δεν θα υπάρχει τίποτε πια. Τίποτε άλλο εκτός από αυτές.

Τα πάντα μέχρι το σημείο μηδέν, στο νου μετριούνται ως εκκρεμότητες. Όλες τους,  μια προς μια, θα πρέπει ως τότε να έχουν “τελειώσει”. Όχι μονάχα αυτές που είναι ολοφάνερες, αλλά και αυτές που δεν έχουν ακόμα εντοπιστεί. Μετά το τέλος αυτής της αντίστροφης μέτρησης του χρόνου, περιθώριο για τη διαχείριση εκκρεμοτήτων κανένα δε νοείται. Δεν μπορεί να νοηθεί.

Δεν αρκεί “να τελειώνουμε” με τις ολοφάνερες, αυτή η ικανή συνθήκη συνυπάρχει με την αναγκαία να εντοπίσουμε (ταυτόχρονα) τις αφανέρωτες. Ο απόλυτος πυρετός του νου, διαχειριστικός και διερευνητικός συνάμα. Με το “πεπερασμένο” του χρόνου που μετράει αντίστροφα να μην επιτρέπει κανένα περιθώριο σε εφησυχασμό. Δυνατότητα διαφυγής από τούτη εδώ την δοκιμασία είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει. Η κάθε αστοχία, μικρή ή μεγάλη, είναι βέβαιο ότι θα τιμωρηθεί με τον πιο σκληρό τρόπο.

Μόνο τα “απαραιτήτως αναγκαία” – αυτά που δεν απαιτούν από το υστέρημα του νου και της ψυχής – διατηρούνται εν ενεργεία όταν οι πρόβες έχουν ξεκινήσει. Μόνο και μόνο αυτά, και αυτά “στον αυτόματο”. Γιατί; Μα … για να μην απαιτούν.

Όταν οι πρόβες έχουν ξεκινήσει, το υστέρημα του νου και της ψυχής είναι καθολικά αφιερωμένο στην ολοκληρωτική τους απαίτηση, τα πάντα είναι ενέργεια που κινεί το παραστατικό του καλλιτέχνη σύμπαν, το σύμπαν ολάκερο δεν είναι παρά το “έργο”, αυτό το έργο το “καταραμένο” που μέτρο και νόημα της ύπαρξής του δεν (μπορεί να) είναι άλλο από την κίνηση του σύμπαντος ολάκερου. Μετά την αντίστροφη μέτρηση η συμβατική ζωή των διαρκώς ανακυκλωνόμενων εκκρεμοτήτων “σβήνει”, νους και ψυχή την υπερβαίνουν, για να μπορέσουν παραστατικά εντός τους να αναγνωρίσουν και εκτός παραστατικά να “φωτίσουν” το “μια ζωή” ολάκερη αιχμάλωτο ανάμεσα σε φως και σκοτάδι  μέτρο μέτρησης του (επαμφοτερίζοντος) μέτρου της.

Για τους λίγους, για τους “μια ζωή” αιχμάλωτους στα υπερβατικά της τέχνης μέτρα, για τους αληθινούς υπηρέτες της τέχνης, αυτή η επαναλαμβανόμενη διαρκώς στη ζωή τους αντίστροφη μέτρηση μέχρι το σημείο μηδέν όπου τα πάντα είναι τέχνη, τα πάντα είναι έργο, δεν είναι παρά ο εγγεγραμμένος στους κώδικές τους τρόπος υπενθύμισης του διαρκούς προσωπικού τους χρέους υπέρβασης. Δεν είναι δυνατόν να νομίζεται η τελευταία έστω και αν οι πολλοί θέλουν να τη νομίζουν, μόνο να μετριέται αυστηρά μπορεί με το αυστηρότερο όλων μέτρο μέτρησης του χρέους της. Το όποιο “έργο” στις παραστατικές τέχνες δεν είναι παρά οι πρόβες του, μέτρο του είναι η ενέργειά τους…

Σε λίγα εικοσιτετράωρα ξεκινάνε οι πρόβες. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Μέχρι το σημείο μηδέν τα πάντα στο νου μετριούνται ως εκκρεμότητες. Όταν παρέλθει αυτό το “σημείο” τα πάντα είναι ενέργεια, τα πάντα είναι έργο, το έργο είναι ενέργεια. Μέχρι πότε; Μέχρι την 10^η Μαρτίου, την βραδιά πρώτης παρουσίασης – τρίτη και τελευταία βραδιά της επικείμενης Κυπριακής Πλατφόρμας σύγχρονου χορού – της παράστασης του έργου στο κοινό; Υποθέτοντας ότι δεν μπορεί παρά να αναγνωρίζετε ότι – νόμος της φύσης - η πραγματική ενέργεια δεν χάνεται, αισιοδοξούμε ότι δεν μπορεί παρά να αναγνωρίζετε το επίσης προφανές ότι και το πραγματικό έργο δεν χάνεται, δεν μπορεί να χάνεται. Όπως και να έχει δεν μπορούμε να ασχοληθούμε την παρούσα στιγμή πιο πολύ με αυτό – τα πάντα σήμερα είναι εκκρεμότητες της αντίστροφης μέτρησης, δεν είναι δυνατόν να περιληφθεί σε αυτές καμία μεσοπρόθεσμη – θα μας απασχολήσει μετά την πρώτη παράσταση του έργου.

*Τι θα λέει το “έργο”, η παράστασή του, ποιο άραγε είναι το “θέμα” του/της; Ο “φωτισμός” του επαμφοτερίζοντος μέτρου μέτρησης της ζωής είναι, το μέτρο του υπαρξιακού στους “δολοφόνους” καιρούς μας χρέους υπέρβασής του είναι, το μαζικό έγκλημα κατά των προσφύγων, των μωρών παιδιών και των μανάδων είναι, το άγριο έγκλημα κατά του πολιτισμού, κατά του Ανθρώπου είναι, ποιο άλλο;  Ποιο άλλο θα μπορούσε στους καιρούς μας να είναι για τον όποιο ή όποια μια ζωή αιχμάλωτο/η στα της αληθινής τέχνης υπερβατικά μέτρα, για τον όποιο ή όποια δεν αρκείται να νομίζει μα θέλει και να είναι πραγματικός/ή καλλιτέχνης ή καλλιτέχνιδα;